Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็นช่างเย็บผ้าสุดแซ่บพร้อมกับแอปชอปปิง ออนไลน์ : Capítulo 21 - Capítulo 30

ยิ่งมองเห็นเครื่องประดับดูล้ำค่าพวกนั้นในถาด นางยิ่งไม่กล้าแตะเชียว ตามความทรงจำเหมือนจะมีงานอะไรสักอย่างที่นางถูกกีดกันไม่ให้เข้าร่วม หลังจากงานนั้นก็จะมีการประกาศหมั้นหมายระหว่างตระกูลหลี่กับตระกูลเพ่ยซิ่วอิงที่ไม่ค่อยชอบทั้งคู่อยู่เป็นทุนเดิมจึงหาเรื่องให้เพ่ยเอินต้องอับอาย สุดท้ายสืบความไปมาจับได้ว่านางเป็นคนทำ และคนตัดสินความก็ยังเป็นอันกั๋วป๋อ โดยบิดาบุญธรรมแม้ขอร้องแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะเขาโกรธแค้นนางหนักมาก ขนาดความเจ็บปวดใจของเจ้าของร่างยังหลงเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ เพราะยามเมื่อคิดถึงความทรงจำนั้น หัวใจของร่างนี้เจ็บปวดมาก จนนางนึกว่าเป็นโรคหัวใจเสียอีก “เจ้าค่ะ” เสี่ยวลี่รับคำอย่างคล้าย ๆ ว่าจะไม่พอใจนัก นางแอบหวังว่าท่านป๋อจะเมตตาคุณหนูของนางเสียอีก นี่นางมองคนไม่ขาดอย่างนั้นหรือ ก่อนนอนซิ่วอิงครุ่นคิดถึงวันพรุ่งนี้ นางคิดว่าคงต้องไปตั้งหลักที่บ้านบิดาบุญธรรมก่อน และหากสว่างแล้วเขายังไม่มานางก็จะกลับทันที “นี่เสี่ยวลี่คนขับรถม้าของข้าไม่ได้มาด้วย ที่เจ้าบอกว่ารถม้าจากจวนป๋อมารับท่านป๋อไปแล้ว เจ้าบังคับรถม้าเป็นหรือไม่ ไม่เช่นนั้

ภายใน โรงเตี้ยมหลิงหลง ที่หรูหราและคึกคักก็จริง แต่ด้านบนชั้นสามเงียบสงบเหมาะแก่การพักผ่อน ทั้งสงวนไว้ให้กับแขกสำคัญเท่านั้นร่างเล็กของซิ่วอิงกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้เตี้ยในห้องนอนด้านในสุด มือเรียวสั่นเล็กน้อยยามแต้มยาสมุนไพรลงบนรอยฟกช้ำที่เรียงรายตามเรียวขา เสียงโอดโอยเบา ๆ หลุดออกมาทุกครั้งที่เนื้อยาสัมผัสผิวบอบบาง กลิ่นสมุนไพรเย็นสดชื่นลอยอวลในบรรยากาศ โดยที่คนช่วยนางทาคือเสี่ยวลี่“ซี๊ด...เสี่ยวลี่เบา ๆ ...อ๊า...เจ็บ ๆ”“นวดเบาอีก...อ๊า...อย่างนั้น ๆ ”ในเวลาเดียวกัน ห้องโถงด้านนอกกลับมีบรรยากาศต่างออกไปสิ้นเชิง ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีเข้มปักดิ้นทองนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้เนื้อดีอย่างสง่างาม นิ้วมือยาวกระชับถ้วยหยกที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นชาอุ่น เขาไม่ใช่ใครอื่น… หากแต่คือ ฉินอ๋อง อนุชาฮ่องเต้ผู้เปี่ยมบารมีสายตาคมกริบของเขาเหยียดมองเจ้าของโรงเตี้ยมที่นั่งหมอบอยู่ด้านข้าง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม ราวกับทุกถ้อยคำสามารถชี้เป็นชี้ตายใครก็ได้ ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ด้านล่าง และเสียงชาไหลรินลงถ้วย ทั้งยังได้ยินเสียงสะท้อนแผ่วมาของซิ่วอิงที่ครวญครางไม่เบา มาจากห้องด้านในราวกับความเ

“อื้อ...น่าสนใจ...จวนข้าขาดสตรีมาวิ่งเล่นในจวนอยู่พอดี” ฉินอ๋องเปรยเบา ๆ พร้อมกับยิ้มมองไปยังอันกั๋วป๋อ นั่นทำให้อันกั๋วป๋อคิดหาทางกันนางกับฉินอ๋องออกจากกัน “เรื่องนั้นไม่รบกวนฉินอ๋องกังวล เรื่องของน้องสาวของข้าน้อย ย่อมเป็นบิดาและข้าที่จัดการอย่างดี” ซ่งฮุ่ยที่เงียบอยู่นาน เมื่ออันกั๋วป๋อเอ่ยขึ้นเขาจึงถามสหาย “เมื่อวานที่เจ้าอยากให้แม่ข้าไปสู่ขอเจ้าเป็นอนุเพื่อต้องการแก้เคล็ดเท่านั้นหรือ...ทำไมไม่พูดให้ชัดเจนเล่า ข้าตกอกตกใจหมด” “เจ้าฟังข้าที่ไหน” ซิ่วอิงสวนกลับสหาย พลางนึกขุ่นเคืองเมื่อพี่ชายนางเข้ามา เป็นเขาที่เพ่นหนีก่อนคนแรก “เหตุใดต้องเป็นอนุ?” ฉินอ๋องถามซิ่วอิง เพราะนางเป็นถึงคุณหนูจวนราชครู ไม่ได้ด้อยกว่าผู้ใด “ทูลท่านอ๋อง ซิ่วอิงเป็นแค่ลูกของสาวใช้อดีตฮูหยิน ไม่สมควรเป็นภรรยาเอกหรอกเจ้าค่ะ อีกอย่างแต่งงานแก้เคล็ดเท่านั้น ไม่ถือเป็นเรื่องจริงจัง” นางแก้ตัวทั้งเหลือบมองอันกั๋วป๋ออย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นเขามองอย่างบึ้งตึง นางก็เข้าใจว่าเขาคงไม่ต้องการให้เรื่องนั้นแพร่งพรายออกมาแน่ ๆ “แต่จวนฉินอ๋องไม

แต่ทว่ายังไม่ทันที่หัตถ์ของพระองค์จะขยับ อันกั๋วป๋อกลับดึงร่างน้อยนั้นเข้ามาหาตนก่อนราวกับจะรู้ล่วงหน้า ทั้งรั้งนางให้หลบไปอยู่ด้านหลังดุจเก็บงำแก้วล้ำค่าไว้ไม่ให้ผู้ใดแตะต้องได้“ขอตัวก่อน...วันนี้สายมากแล้ว ทูลลาฉินอ๋อง” อันกั๋วป๋อเสียมารยาทเสียดื้อ ๆ เพราะเขาไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก แต่ทว่าอีกคนก็เอาแต่กอดถุงเงินถุงโตนั่นไม่ปล่อยแม้จะหงุดหงิดแต่ทว่ายามนี้ค่อยไปคิดบัญชีกับนางคราวหลัง ต้องเอาตัวนางออกจากโรงเตี้ยมหลิงหลงเสียก่อนเป็นอันดับแรกแต่เมื่อลงมาด้านล่างนางกลับหยุดนิ่งไม่ยอมขยับ เมื่อเห็นม้าศึกตัวใหญ่ของเขา“เหตุใดไม่ขยับ”“ไม่...ข้าไม่นั่งม้าตัวเดียวกับท่านหรอก หน้าตามันน่ากลัวเกินไป” นางมองเห็นแววตาม้าตัวนั้น เหมือนประกายตาของม้าตัวที่แยกร่างกายของนางในความทรงจำไม่มีผิด พลันรู้สึกสยดสยอง เสียจนไม่อยากเข้าใกล้มัน“เจ้าอย่าก่อเรื่องให้มาก”“ท่านกลับก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าค่อย ๆ เดินกลับจวน” ซิ่วอิงให้ตายก็ไม่ขึ้นม้าตัวนี้แน่นอน“ทำไมต้องเดินในเมื่อมีม้า”“ก็ม้าตัวนี้มันเป็นหนึ่งในห้าที่แยกร่างข้าน่ะสิ”อันกั๋วป๋อไม่เข้าใจ นางพูดจาเหลวไหลสิ่งใด ใครจะมาแยกร่างนางด้วยม้าหากนางไม่ได้ทำผิด

ซิ่วอิงยิ้มเต็มใบหน้าพยักหน้าให้กับพี่ชายฉินอ๋อง ที่นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร เดาว่าน่าจะเป็นอ๋องเหมือนกัน‘แต่แคว้นนี้ทำไมเหล่าอ๋องทำตัวประหลาดนัก’แต่ทว่าอีกใจนางคิดว่ามีใครสักคนจัดการอันกั๋วป๋อได้ก็ยิ่งดี เพราะบิดายังจัดการเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ นางพ่ายแพ้ให้เขาเสมอ“อันกั๋วป๋อ...เจ้าไปซะ!”หลี่เสวี่ยหานโดนฝ่าบาทขับไล่เช่นนี้ เขาที่ตั้งใจถวายอารักขาหรือจะกล้าขัด และคนปลอมเป็นชาวบ้านรอบ ๆ เดินไปมา ล้วนเป็นราชองครักษ์ที่ติดตามฝ่าบาทก็เบาใจคงมีแต่นางเท่านั้นที่ทำให้เขาหนักใจ“แต่กระหม่อม...”“ไปรอที่จวนราชครู!”เสียงเข้มสั่งออกมาเช่นนี้เขาหรือจะทัดทานได้ จำต้องควบม้าไปรอที่นั่น ทั้งที่จริงอยากพาซิ่วอิงไปที่จวนป๋อของเขาต่างหาก เพราะอย่างไรก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวาย ผิดกับจวนของบิดาที่เปิดต้อนรับแขกทุกคนฉินอ๋องผลิยิ้ม เห็นอันกั๋วป๋อไม่พอใจ ทั้งมองเขาอย่างเอาเรื่อง แต่เขาก็ยังยักคิ้วข้างเดียวส่งกลับไปทั้งโบกพัดอย่างคุณชายเจ้าสำราญ ไม่เดือดเนื้อร้อนใจสิ่งใดส่วนซิ่วอิงที่ได้ห่างอันกั๋วป๋อ นางก็หายใจโล่งขึ้น“บ้านพวกท่านผ่านจวนราชครูบิดาบุญธรรมของข้าด้วยหรือเพคะ”“หาก