บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นช่างเย็บผ้าสุดแซ่บพร้อมกับแอปชอปปิง ออนไลน์ : บทที่ 51 - บทที่ 60

สิ้นเสียงไทเฮา เหล่าสตรีก็ยิ้มหัวเราะซิ่วอิงออกมา แต่ทว่าซิ่วอิงหรือจะสนใจ นั่งก็นั่งสินางเตรียมพร้อมอยู่แล้ว แต่นางน่ะนั่งหลบมุมตรงศาลาตรงนี้ก็แล้วกัน เมื่อขันทีเดินมาเห็นว่านางนั่งคุกเข่าแล้วก็ยืนเฝ้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหายไปที่ห้องเครื่องเพื่อจัดการอาหารเกี่ยวกับงานเลี้ยง และจะมีการตัดเย็บชุดเพื่อแข่งขันกัน ซิ่วอิงมองคุณหนูแต่ละคนที่เหลือบตามองต่ำมายังนาง นางก็มองกลับทั้งอวดว่าตนเองตัดชุดสวยกว่าพวกนางที่เย็บเสื้อผ้าง่อย ๆ พวกนั้นเสียอีก แต่เพ่ยเอินดูเหมือนจะยังปากมากไม่เลิก ทั้งชวนท่านหญิงหลิงหลิงมาสมน้ำหน้านาง “คุณหนูหลี่ผู้เลอโฉม ที่นั่งของท่านช่างพิเศษเสียจริง ข้าเพิ่งเคยเห็นว่าคนที่เที่ยวพูดจาโอ้อวด เวลาอยู่ในวังไม่มีแม้ที่จะนั่ง...ช่างสูงส่งเสียจริง”นางทำปากขมุบขมิบสาปแช่งขอให้เพ่ยเอินมีเรื่องต้องเดือดเนื้อร้อนใจ ชีวิตนี้ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข“เจ้าจะพูดอะไร เหตุใดไม่พูดออกมาดัง ๆ”“เหตุใดข้าต้องฟังคำสั่งเจ้า...บิดาข้ายังบังคับข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”“เจ้า!”เพ่ยเอินอยากจะพูดวาจาร้าย ๆ ใส่แต่ทว่าต้องข่มใจเพราะตอนนี้ไทเฮายังนั่งอยู่ตรงนั้น หากนางเสียมารยาทจะกลายเป็นว่านางไม่

อันกั๋วป๋อเห็นท่าทางนั้นแล้วพลันยิ้มให้กับสตรีของนาง นางช่างทำหน้าตาได้น่าเอ็นดูยิ่งนัก และเขาก็ค่อนข้างเป็นห่วงนาง ไม่รู้นางจะได้กินอะไรหรือยัง“เจ้ากินอะไรหรือยัง”“กินน้ำเต้าหู้ไปแล้วเจ้าค่ะอันกั๋วป๋อ แต่ทว่านั่งนานเริ่มหิวอีกแล้ว” แน่นอนว่านางอ้อนเขา ไม่ได้หิวสักนิด“รอกลับออกจากวังข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อย”เขากระซิบข้างหูนางเบา ๆ ทำให้นางพยักหน้า หงึก ๆ แต่ภาพนั้นทำให้เพ่ยเอินอยากจะกรีดร้อง เมื่อซิ่วอิงดูเหมือนจะแย่งคนรักของนางไปนางไม่ยอม!“เช่นนั้นวันนี้ข้าคงไม่ต้องตัดสินแล้วสินะ...ดูเหมือนว่าผู้ชนะจะไม่ได้ลงแข่ง ข้าอดได้เปิดหูเปิดตาแล้ว ใช่หรือไม่ไทเฮา”ไทเฮาใบหน้ามืดครึ้ม นางเชิญคนของตระกูลอวิ๋นมาเพื่อให้บอกว่าตระกูลเพ่ยชนะ แต่เหตุใดเหตุการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า“ไท่ซ่างหวงไม่ลองชมฝีมือสตรีอื่นหรือเพคะ”“ข้ามองของที่งดงามมาก ๆ เข้าแล้ว พอลองมองของที่งดงามน้อยกว่ารู้สึกไม่ค่อยจรรโลงใจแล้วล่ะ ทั้งที่วาดหวังว่าจะพบเจออะไรดี ๆ เสียอีก ไม่อยากจะเชื่อว่าไทเฮาจะละเลยคนมีฝีมือเช่นนี้ได้ คงจะอายุมากหูตาฝ้าฟางแล้วใช่หรือไม่”ไทเฮาจากที่ยิ้มไม่ออกอยู่แล้ว ยิ่งทำให้ใบหน้าบึ้งตึ

เช่นนั้นก็เข้าทางพอดี “องค์หญิงตำแหน่งพิเศษที่ยกย่องโดยไทเฮา เช่นนั้นก็เป็นองค์หญิงคนสำคัญของแคว้นสินะ เมื่อวานนี้เสนาบดีเพ่ยเพิ่งเสนอให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไปต่างแคว้น ไม่ว่าบนลงล่าง ซ้ายไปขวาองค์หญิงเพ่ยเอินเหมาะสมที่สุด ดังนั้นให้มีราชโองการแต่งงานไปแคว้นพันธมิตรนับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ก่อนตะวันตกดินต้องเดินทางออกจากแคว้นซีฉิน” เพ่ยเอินทรุดลงกับพื้น ดวงตาเหม่อลอยไม่คิดว่าตนเองจะประสบกับเคราะห์กรรมเช่นนี้ นางกอดขาไทเฮาแน่น เพราะไม่อยากถูกส่งไปแต่งงานที่ต่างแคว้น และไม่ได้ต่างอะไรกับการถูกส่งไปตาย นี่เท่ากับโทษที่นางรังแกซิ่วอิงมาหลายปีเท่ากับโดนเนรเทศ “หากเจ้าคิดว่านางมีฐานะเป็นองค์หญิงที่ต้องทำประโยชน์ให้กับแคว้น ซิ่วอิงมิสำคัญกว่าหรอกหรือ เหตุใดเจ้าถึงได้คิดจะส่งเพ่ยเอินไปเล่า” ฉินอ๋องที่เห็นเสด็จแม่เดือดร้อนแทนคนอื่นแล้วก็ผลิยิ้ม ก่อนจะเอ่ยออกมา “เสด็จแม่ไม่ใช่เจ้ากี้เจ้าการวางแผนการเชื่อมสัมพันธ์กับเสนาบดีเพ่ยหรอกหรือ เช่นนั้นท่านยกย่องเพ่ยเอิน นางก็สมควรถูกส่งไปแต่งงาน” “แต่ซิ่วอิงนางก็เป็นองค์หญิงมิใช่ห

อันกั๋วป๋อเลิกสนใจเรื่องของซิ่วอิงชั่วครู่ ก่อนจะต้องกัดฟันจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เสร็จสิ้น เพราะไม่อยากให้คาราคาซังต่อไป นางและเขาก็จะแต่งงานอยู่กินกันฉันสามีภรรยาเสียที “ลูกทราบแล้วท่านพ่อ” ราชครูหลี่ส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับเจ้าลูกชายเลือดร้อนของตนเอง เมื่อก่อนรังเกียจนางแต่ลับสายตาเขาเพียงไม่กี่วันก็รวบหัวรวบหางนางเสียอย่างนั้น แต่ราชครูหลี่คงคาดไม่ถึงว่าคืนแรกที่ทั้งคู่เข้าหากัน เป็นซิ่วอิงที่ไปเรือนชิงอู่ของอันกั๋วป๋อ และตั้งแต่วันนั้นอันกั๋วป๋อที่สืบเรื่องคนที่เข้าไปลอบทำร้ายเขาถึงในเรือนคือผู้ใด และหลักฐานทุกอย่างชี้ไปยังตระกูลเพ่ย เพราะตลาดมืดบอกว่ายาพิษนั้นคนของเสนาบดีเพ่ยเพิ่งให้ปรุงขึ้นมา จุดนี้นี่เองเขาถึงห่างจากเพ่ยเอินและจับตาดูจนแน่ใจ รวมทั้งหาหลักฐานได้เพียงพอที่จะจัดการเสนาบดีที่คิดทรยศบ้านเมืองได้แล้วเช่นกัน ดึกสงัดในเมืองหลวงที่ผู้คนต่างนอนหลับใหล คนชุดดำจำนวนราวร้อยกว่าคนออกจากตระกูลเพ่ยมุ่งหน้าไปยังตำหนักเฮยหว่าเตี้ยน ซึ่งเป็นตำหนักที่สร้างขึ้นเพื่อให้จักรพรรดิที่สละบัลลังก์ได้มีชีวิตบั้นปลายอันแสนสงบสุข

ส่วนเรื่องอ่อยนั้นเอาไว้ให้เป็นเรื่องของนางกับอันกั๋วป๋อ นางพูดไปกินไปจนอาหารพร่องไปได้ครึ่งหนึ่ง เสียงเดินฉับ ๆ ก็มาด้านหลังพร้อมกับร่างกายใหญ่ที่นางคิดถึงมาหนึ่งคืนถ้วนปรากฏตรงหน้า นางหันไปฉีกยิ้มให้ทันที “นี่...น้อย ๆ หน่อยข้านั่งอยู่นี่ทั้งคนนะ”“ก็แหมเสด็จพี่ฉินอ๋องยังไม่มีคนรักไม่เข้าใจหรอก เพคะ ว่าห่างกับคนรักเพียงชั่วคืนก็เหมือนห่างกันหนึ่งปี”อันกั๋วป๋อยิ้มให้นางทั้งยังรู้สึกใจฟูจนแน่นคับอก จากคำพูดของนาง เขาเองก็คิดถึงนางทั้งคืนเช่นกัน“ซิ่วอิง...ข้ามารับแล้ว”อันกั๋วป๋อเดินมาถึงหน้าเรือนที่รับอาหารของฉินอ๋องก่อนจะเอ่ยทักคนรักก่อน โดยไม่สนใจจะทำความเคารพพี่ชายว่าที่ภรรยาสักนิด ซิ่วอิงที่วางตะเกียบพร้อมกับวิ่งไปหาคนรักทันที ก่อนจะกระโดดกอดเขาจนตัวลอย “อิงเอ๋อร์นอนไม่หลับทั้งคืน คิดถึงแต่อันกั๋วป๋อเจ้าค่ะ”ฉินอ๋องบิดปาก น้องสาวของเขานี่ช่างร้ายกาจ นางจับอันกั๋วป๋อเสียอยู่หมัด จนเขาหมดอารมณ์ต้องไปหาความสำราญเสียดีกว่า “จะทำอะไรก็อายขันทีนางกำนัลข้าบ้าง อุ้มกันออกนอกหน้าขนาดนี้ยังไม่ได้แต่งงานเลยด้วยซ้ำ ข้าจะทูลขอเสด็จพ่อให้หาฤกษ์ปีหน้า”ก่อนไปยังไม่วายข่มขู่คนที่รักกันจนลื