ซิ่วอิงที่นั่งอยู่บนตักของอันกั๋วป๋อจนกระทั่งถึงจวนราชครู แม้ว่าคนตัวใหญ่ที่อาสาทำตัวเป็นม้านั่งนุ่ม ๆ ให้นางอยากจะพานางกลับจวนป๋อจะแย่ แต่ทว่าบิดาบุญธรรมสั่งไว้อย่างเฉียบขาดว่าห้ามโอ้เอ้เถลไถล แต่อันกั๋วป๋อสั่งให้รถม้าวนรอบเมืองสองรอบเพื่อกินของอร่อยกับคนรัก จึงกลับบ้านก็เป็นเวลาตะวันตรงหัว เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องโถงจากตอนแรกที่จับมือกันอยู่พลันรีบเอามือออกจากกันแล้วก้มหน้าก้มตา ดั่งลูกชายลูกสาวที่ทำผิดแล้วเพิ่งรู้สึกสำนึก “ไม่สายไปหรือ...มาสำนึกตอนนี้” ซิ่วอิงเงยหน้ามองบิดาบุญธรรม ก่อนจะฉีกยิ้มหวาน แต่ทว่ากลายเป็นยิ้มค้าง เมื่อเห็นว่ามีไม้หวายอันเท่านิ้วโป้งทั้งยาวสองจั้งครึ่งแล้วรู้สึกสั่น จนอยากจะถอย แต่ทว่าเมื่อก้าวขาก็ติดหน้าอกอันกั๋วป๋อทำให้นางต้องเดินเข้าไปหา “บิดา...แฮ่ ๆ ท่านทานอาหารหรือยังเจ้าคะ ซิ่วอิงซื้อของอร่อยมาให้ท่านเยอะแยะเลย ทานให้อิ่มก่อนดีหรือไม่ เดี๋ยวไม่มีแรงคุยกับซิ่วอิง” เมื่อใบหน้าบิดาเครียดขรึมเช่นนี้ มีทางเดียวที่ทำให้ใจอ่อนได้ก็คือ เอาน้ำเย็นเข้าลูบ เอาของอร่อยเข้าล่อ “ข้าไม่หิว” ร
Leer más
INICIAR SESIÓN
