ทะลุมิติมาเป็นช่างเย็บผ้าสุดแซ่บพร้อมกับแอปชอปปิง ออนไลน์

เรือนชิงอู่…สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่าเคร่งครัด แข็งกร้าว และเย็นเฉียบประหนึ่งอาวุธเหล็กที่กลางหิมะในฤดูหนาวไร้ความอบอุ่น กำแพงสูงตระหง่านเคยเงียบสงัด ไร้ร่องรอยสตรีแม้แต่ปลายเส้นผม ยามนี้กลับเต็มไปด้วยไอร้อนพวยพุ่งราวกับเพลิงสุมใต้เตาหลอมเหล็ก!

กลิ่นกำยานปลุกปราณปรารถนาให้ลอยคลุ้ง บดบังกลิ่นสนหอมเย็นสดชื่นที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของเรือนจนหมดสิ้น ประตูไม้แดงที่ครั้งหนึ่งปิดตายเป็นเกราะกำแพงบดบังสายตาจากคนภายนอก กลับกลายเป็นประจักษ์พยานที่สั่นสะท้านไปกับแรงสั่นบนเตียงนุ่มและเสียงแผ่วต่ำของบุรุษรวมทั้งเสียงครางสลับหอบหายใจของสตรี

ม่านแพรสีเข้มพลิ้วสะบัดตามแรงลม ราวกับต้องการปิดบังความลับต้องห้ามที่เกิดขึ้นบนเตียงแกะสลักงดงามกลางห้องโถง…

เรือนชิงอู่ที่เคยต้องห้ามเข้าใกล้เหมือนคมดาบยามนี้กำลังถูกแผดเผาด้วยเพลิงสวาทของเจ้าของเรือนผู้เย็นชา แต่กำลังปลดปล่อยไฟราคะอย่างไร้ความปรานี

กลิ่นกำยานหอมคละคลุ้งไปทั่ว ห้องสลัวมีเพียงเงาใหญ่โตโน้มกดทาบอยู่เหนือร่างอรชรอันนุ่มนิ่ม นัยน์ตาคมดุฉายแววเกลียดชังปะปนแรงปรารถนาที่น่าหวาดหวั่น…

อวิ๋นเฟยหง ลืมตาขึ้นช้า ๆ ด้วยความมึนงง หัวสมองยังสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงรู้สึกว่าร่างกายถูกกักขังแนบแน่นกับเตียงนุ่ม ทุกสัมผัสร้อนแรงเกินกว่าจะปฏิเสธได้และเสียงหอบหายใจต่ำลึกที่กระซิบชิดหู ก็ทำให้หัวใจเธอสะดุ้งวาบราวกับตื่นขึ้นมาในฝันอันวาบหวามและอันตรายในเวลาเดี๋ยวกัน

“อ๊า!”

เสียงกรีดร้องพร้อมกับแรงที่ตอกตรึงเข้าหาร่างกายตนเอง ทำให้ทั้งเสียวและเจ็บกลางกายในเวลาเดียวกัน สองมือที่ขยำหน้าอกอุ่นออกแรงบีบเคล้นเสียจนใบหน้าของเธอบิดเบ้

‘ให้ตายสิ...นี่ฝันงั้นเหรอ...ทำไมฉันฝันประหลาด’

อวิ๋นเฟยหงคิดในใจ ทั้งพยายามหลุดจากฝันที่คล้ายกับว่ากำลังถูกผีอำก็ไม่ปาน เธอจำได้ว่าตัวเองอ่านนิยายที่มีสิบเล่มในเรื่องเดียว และอ่านจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสามวันสามคืนเต็ม เพราะมันเป็นเรื่องที่ชวนติดตามจนไม่สามารถวางได้ จึงกลั้นใจอ่านไปเรื่อยไม่รู้ว่าตนเองหลับไปตอนไหน

แต่ในฝันนี่สิ...ทำไมมันมาพร้อมกับความทรงจำประหลาด ๆ ที่บ่งบอกว่าเจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า ซิ่วอิง เป็นลูกบุญธรรมของท่านราชครูล่ะ

‘ตื่น...ตื่นสักทีเถอะ...ขอร้อง’

แม้อยากให้ตัวเองตื่น แต่ทว่าปากกลับกรีดร้องครวญคราง เพราะสาเหตุหลักคือเจ้าของร่างใหญ่โตที่ในความทรงจำของร่างนี้ กำลังไหลเวียนเข้ามาบอกว่า เขาคือ

 ‘อันกั๋วป๋อ หลี่เสวี่ยหาน’ บุตรชายคนเดียวของราชครูหลี่อวี้หมิงที่ปรึกษาของฮ่องเต้แคว้นซีฉิน ที่ได้รับบรรดาศักดิ์ป๋อเนื่องด้วยความดีความชอบจากปราบกบฏของราชสำนักได้สำเร็จ

แต่นางไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยอ่านในนิยายเรื่องไหน จนเก็บเอามาฝันอย่างนี้

ปกติก็ชอบเอาเรื่องที่อ่านไปฝันอยู่แล้ว บวกกับช่วงนี้เป็นช่วงหยุดวันชาติ ดังนั้นเธอที่เป็นพนักงานออกแบบของบริษัทตัดเย็บเสื้อผ้าแบรนด์สินค้าที่ขายได้ทั่วโลกได้มีวันหยุดกับเขา และสิ่งที่เธอเลือกทำก็คืออ่านนิยายจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

ตับ ตับ ตับ!

เสียงเนื้อที่กระทบเนื้อยังคงดังสนั่น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่ชัดเจนเท่ากับความรู้สึกที่เธอได้รับรู้ว่าเสียวซ่านและใกล้จะถึงฝั่งฝันอีกครั้งแล้ว

เรียวขาเหยียดตรงจนถึงปลายเท้าเกร็งเกือบเป็นตะคริว พร้อมกับสะโพกที่หยัดตัวขึ้นทำให้เธอรู้ว่ากำลังจะเสียวจนขาดใจอีกรอบแล้ว จากที่จะตื่นจนถึงตอนนี้ที่ยังไม่หายมึนเบลอนับรวมแล้วเธอเสร็จไปถึงสามหน

นอกจากฝันที่ไม่ยอมตื่นเสียที ก็มีอีกคนที่อึดถึกทนปลดปล่อยถึงสามหนแล้วแท่งหยกยังไม่ยอมลดลง คล้ายกับยิ่งตำ ยิ่งมัน ยิ่งทำให้แท่งใหญ่นั้นแข็งแรง ราวกับกำลังออกกำลังกายให้ส่วนนั้นเพื่อให้ขึ้นกล้ามเป็นมัด ๆ

ความเสียวแปลบวิ่งแล่นไปจนถึงกลางอก เมื่ออีกคนโน้มลงมาดูดปลายยอดถันก่อนจะบดขบด้วยริมฝีปากอย่างไม่เบาแรงเลยสักนิด

“นี่...เบาหน่อย...มันเสียวนะ”

นอกจากเสียงครางแล้วนี่เป็นคำพูดแรกที่ออกจากปากของเธอและไม่เข้าใจว่าตัวเองฝันอยู่ ทำไมความรู้สึกกลับเด่นชัดนัก

“ให้ข้าเบารึ...ไม่ใช่ว่าเจ้าก็วิ่งมานอนแผ่หลาอ้าขารอท่าข้าอยู่หรอกหรือ”

นั่นปากแน่นะ ทำไมเขาช่างพูดจาสุนัขไม่รับประทานอย่างนี้ล่ะ หากไม่ติดว่าใบหน้าหล่อเหลาล่ะก็อยากจะลองชกคนในฝันสักหมัดสองหมัด

แต่ทว่าเมื่อโดนอีกคนที่เอาแต่บดขยี้ตนเองหนักเข้ารู้สึกเหมือนกับว่านี่จะไม่ใช่ฝันแล้วสิ...จนกระทั่งอีกคนปลดปล่อยน้ำที่สี่พร้อมกับเสียงกรีดร้องของเจ้าของร่างที่เป็นตัวเองมากขึ้น เพราะรู้สึกถึงน้ำอุ่น ๆ ที่ฉีดเข้ามาชัดเจนนัก

ไม่ใช่ฝันเหรอ?

         “พอแล้ว...ครางจนเจ็บคอไปหมดแล้ว”

         เธอบอกให้คนด้านบนพอ และเมื่อสมองรับรู้บางอย่างเข้าพลันตกใจอยู่ไม่น้อย ที่ตนเองตื่นขึ้นในร่างของซิ่วอิง บุตรบุญธรรมที่เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งกับอันกั๋วป๋อ พี่ชายบุญธรรมของตน

         แต่ทำไมนางถึงได้กำลังอุ่นเตียงกับเขา?

         อีกร่างเมื่อปลดปล่อยเสร็จสิ้นคล้ายกับพอใจแล้วก็รีบลุกออกจากเตียง ทิ้งให้ร่างอรชรนอนไร้เรี่ยวแรงพร้อมกับหอบหายใจที่หน้าอกใหญ่กระเพื่อมขึ้นลงอยู่เช่นนั้น

         “ใส่เสื้อผ้าซะ...ข้าไม่อยากเห็นร่างกายสกปรกของเจ้า”

         “....”!