LOGINอ่านนิยายอยู่ดี ๆ ดันตื่นมาในร่าง “ลูกสาวบุญธรรมของราชครู”! ในมือมีแอปช้อปปิงออนไลน์ แต่บนร่างกายกลับมี อันกั๋วป๋อ ผู้เกลียดนางจนถึงกระดูกทว่าขณะเดียวกัน…เขากำลัง โขลกสับเอว อย่างเอาเป็นเอาตาย!
View Moreซิ่วอิงเสียวจนไหล่หด ทั้งเกร็งจนจิกปลายเท้า แต่ทว่าก็ไม่อาจต้านทานความกระหายอยากจากอีกคนได้ จึงทำได้แค่กัดริมฝีปากทั้งจื่อปากซี๊ดกับความเสียวที่กัดกินร่างกาย ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนมวนในท้อง และสองมือกดเข้ากับแผ่นหลังเพื่อระบายความรู้สึกออกมา เขาช่างรู้ว่าจุดไหนของร่างกายนางที่เป็นจุดอ่อนไหวเสียจริง แต่เมื่อเขาที่กลืนกินร่างกายของนางจนพอใจ นางที่หวังให้เขาได้ให้นางพักหายใจสักครู่ แต่นางก็รู้แล้วว่าตนเองคิดผิด เมื่อสองมือใหญ่รวบเอวบางของนางขึ้นจากนั้นจับคร่อมกับกายของเขา ส่วนด้านของล่างของนางถูกเปิดโล่ง แม้ว่าเสื้อผ้าจะยังอยู่ครบบนร่างกาย เพียงแค่มันไม่ได้เรียบร้อย เขาจูบแผ่ว ๆ ที่ยอดอกงามของนางสองข้าง แล้วผละออกทำซ้ำ ๆ จนนางเริ่มสั่นจนต้องมองหน้าเขา แต่ทว่ามือของเขาก็เริ่มจับตรงสะโพกนุ่มเด้งของนางเข้าหาให้สัมผัสกับส่วนที่แข็งขืนของเขา “ซิ่วอิง...วันนี้ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้า แต่เป็นเจ้าที่วิ่งเข้าหาข้า” กล่าวจบคนตัวโตมองหน้านางสบตานิ่ง มีเพียงมือที่ขยับให้นางและเขาแนบสนิทจนประสานกันเป็นหนึ่งเดียวแล้วขยับออกจนสุดทำให้หัวใจสตรีตัวน้อย
ซิ่วอิงนั่งกินอาหารโดยที่อีกคนใช้ตะเกียบคีบให้นางกิน นางมีหน้าที่เคี้ยวอย่างเดียว อาหารทั้งหมดพร่องไปแล้ว แต่มีผัดถั่วงอกที่หมดเป็นอย่างแรก แม้แต่นางเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน “อันกั๋วป๋อ ข้าชอบกินผัดถั่วงอกยิ่งนัก ต่อไปให้พ่อครัวเพิ่มจานนี้ทุกวันได้หรือไม่” ถั่วงอกจานนี้ทั้งหวานและมัน เคี้ยวเพลินเกินจะห้ามใจไหว ข้าวอบเผือกที่นางชื่นชอบกลับพร่องเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น “เจ้าอิ่มหรือยัง” “อิ่มแล้วเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็เดินย่อยกันหน่อยเถอะ” เขารินน้ำชาให้นางหนึ่งจอกดื่มหลังอาหาร กับนำน้ำสำหรับป้วนปากป้อนให้ ทั้งยังมีกานพลูที่ใช้ดับกลิ่นปากอีกด้วย เรียกได้ว่าดูแลสตรีละเอียดอ่อนเสียจริง แต่เขาก็เต็มใจทำให้นาง ซิ่วอิงที่คิดว่าเดินชมสวนก็ดีเหมือนกัน เดินวนรอบสระน้ำนี้สักรอบก็จะทำให้นางไม่อึดอัด แม้จะกินเยอะไม่น้อย แต่ทว่าเมื่อเดินไปถึงต้นสาลี่ต้นใหญ่ที่ลำต้นบดบังร่างกายทั้งสองจนมิด เรียกได้ว่าหากไม่ได้เดินมาจนถึงต้นนี้ ไม่สามารถเห็นได้ว่าตรงนี้มีคนอยู่ด้วย บวกกับบรรยากาศรอบ ๆ ที่ลมพัดเย็นสบายกับมีที่นั่งที่เป
“แหม ๆ...ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นไม่รู้จักข้า ข้าคือน้องสาวร่วมบิดาของท่าน น้องสาวที่น่ารักบริสุทธิ์สดใสอย่างไรเล่าเพคะ” ฉินอ๋องส่ายหน้าระอา ทั้งมองไปยังเบื้อหลังเป็นอันกั๋วป๋อที่อมยิ้มขบขันเขา เจ้าน้องเขยเวรนี่อยากแก้แค้นเขาแน่ ๆ เมื่อก่อนเขากวนประสาทเอาไว้ไม่น้อย “มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมาข้าง่วง ยังไม่ได้นอนทั้งคืน” “เมื่อวานเสด็จพี่ฝ่าบาทให้สินเดิมข้าร้อยหีบ เสด็จพ่ออีกร้อยหีบ ท่านเป็นอ๋องกินเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในแคว้น ข้าขอเพียงสองร้อยหีบก็พอ แล้วข้าจะรีบกลับทันที” ٩(ఠ益ఠ)۶ “ข้าไม่มีพี่ไม่มีน้อง ลูกคนเดียว...ออกไปจากตำหนักข้า~~~~” ซิ่วอิงหูแทบแตก แต่ว่านางหรือจะกลับจนกว่าจะเสด็จพี่ฉินอ๋องจะรับปาก ส่วนอันกั๋วป๋อนั้นรู้สึกว่าความแค้นทั้งหมดของเขา ภรรยาคนงามได้แก้แค้นให้เขาแล้ว ดังนั้นหลังจากนี้เขาและฉินอ๋องหายกัน ไร้เรื่องบาดหมาง ช่วงบ่ายของวันอันกั๋วป๋อที่ได้รับวันหยุดสองวัน เนื่องจากผลงานปราบกบฏได้ จึงคิดจะพานางไปนั่งเล่นที่สวนบุปผาของท่านแม่ เขาให้ตงเยี่ยนไปจัดเตรียมสถานที่เอาไว้แล้ว และอยากให้เห็นว่าตอนกลางวันนั้นงดงามเพีย
ซิ่วอิงคุยกับเสี่ยวลี่จนดวงตาปรือสุดท้ายก็หลับลงไป เสี่ยวลี่ที่จัดการเอามุ้งลงให้นายสาวอยู่นั้น เมื่อเห็นว่าอันกั๋วป๋อเดินเข้ามา นางจึงหลีกทางให้ “เจ้าไปนอนที่เรือนข้าง ข้าให้คนจัดเตรียมเครื่องนอนเอาไว้ให้เจ้าแล้ว” เสี่ยวลี่อมยิ้มกรุ้มกริ่ม ให้นางไปนอนที่เรือนข้างมิเท่ากับ... แล้วใครจะอยู่เป็นมารขวางความสุขเล่า นางรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่รอให้ท่านป๋อสั่งซ้ำ อันกั๋วป๋อคุยกับบิดาเรื่องในราชสำนักจนเสร็จแล้ว เขาจึงขอตัวกลับมานอน และแน่นอนว่าเป็นเรือนไป๋เหลียน ยามนี้เรือนชิงอู่เหมือนเรือนร้างไปแล้ว ตั้งแต่เขาได้อุ่นเตียงกับนาง ร่างกายใหญ่แทรกตัวลงบนเตียง แต่ทว่าอีกคนก็พลิกตัวกลับมากอดทันทีเหมือนรออยู่เช่นกัน อันกั๋วป๋อสูดกลิ่นกายหอม ๆ ของนางเข้าลึกเต็มปอดพยายามข่มใจให้ไม่รังแกนางนอกจากกอดอย่างเดียว จนกว่าฤกษ์แต่งงานจะเรียบร้อย ไม่ใช่เรื่องนี้เป็นเขาที่ไม่อยากทำ แต่เพราะบิดาต่างหาก... เช้ารุ่งขึ้นซิ่วอิงตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองดันมานอนเล่นอยู่บนร่างใหญ่ที่ถอดเสื้อออก จนเห็นกล้ามเนื้อเรียงกันสวย แต่ทว่า...นาง
“เจ้าคิดจะหอบผ้าหอบผ่อนหนีตามบุรุษไปเสียแต่วันนี้เลยหรือไง” ไม่พูดเปล่าเขายังกัดฟันกรอดอย่างที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโกรธแค่ไหนที่เห็นหีบผ้าของนางหากเขาไม่มาวันนี้ นางคงย้ายไปอยู่จวนซ่งแล้วสินะน่าอับอาย...น่าอับอายจริง ๆแค่นั้นยังไม่พอ กระทั่งตงเยี่ยนก็ไม่เว้น นี่นางอยากออกเรือนใจจะขาดเช่นนั้นเชียวร
“เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าแค่จะสะกิดสหายเท่านั้น” นางยิ้มแหะ ๆ ไม่คิดว่าที่ออกแรงจนเหงื่อตกขนาดนั้นกลายเป็นว่าตนเองกระทืบอันกั๋วป๋อเสียเต็ม ๆ เท้า นางจะเลอะเลือนตอนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ที่แยกซ้ายขวาไม่เป็น เหมือนโชคชะตานำพาให้นางพบกับความตายเร็วขึ้นอย่างไรอย่างนั้น “เจ้าใช้เท้
‘เอาเวลาไปคิดถึงภรรยาในอนาคตเถอะ...ข้าจะไม่ยุ่งกับวาสนาของท่านทั้งสอง’ เพ่ยเอินที่กำลังจะพูดคุยเรื่องงานแข่งขันการปักผ้า แต่กลับกลายเป็นนางต้องมานั่งบิดตัวเขินอายอยู่ต่อหน้าท่านป๋อเสียนี่ ซิ่วอิงที่เห็นจังหวะดีนางจึงลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยลาอย่างมีมารยาท “ท่านอันกั๋วป๋อ...ซิ่วอิงขอตัว
ซิ่วอิงรู้ทันทีที่ได้ยินเสียงที่ดังนุ่มนวลอ่อนหวานในแบบที่ไม่ใช่เสียงปกติของนางตามความทรงจำ พลันผินหน้าเบ้ปากเป็นพระจันทร์คว่ำทันที แม้อยากกอดอกเชิดหน้าอีกนิด แต่ทว่าหากทำแบบนั้น นางจะถูกเปรียบเทียบกับเพ่ยเอินมากเกินไปในเรื่องมารยาท ไม่ได้ ๆ ข้าต้องดึงหน้าตึง ๆ ยิ้มยาก ๆ ทำประหนึ่งเป็นสตร












reviews