Todos los capítulos de ทะลุมิติมาเป็นช่างเย็บผ้าสุดแซ่บพร้อมกับแอปชอปปิง ออนไลน์ : Capítulo 41 - Capítulo 50

ปลายนิ้วยาวของอันกั๋วป๋อแตะลงบนเนื้อยาที่เย็นจัด ก่อนจะป้ายบางเบาลงบนผิวขาวเนียน รอยสัมผัสแรกนั้นไล้จากร่องก้นลงไปยังโคนต้นขา กลิ่นสมุนไพรเย็นสดชื่นลอยคลุ้ง แต่กลับตัดกับความร้อนรุ่มที่แล่นปราดในอกคนถูกสัมผัสโดยสิ้นเชิง อีกทั้งชุดชั้นในของนางช่างชวนให้เขาตะบะแตกทุกลมหายใจ มันทั้งล่อตาล่อใจจนเขาอยากแหวกให้รู้ว่าด้านในมีอะไรซิ่วอิงสะท้านเฮือก กัดริมฝีปากล่างแน่นจนแทบข่มเสียงไม่ไหว ความเย็นชื้นของตัวยากับน้ำหนักมือคล้ายจงใจแทรกซึมเข้าสู่ผิวเนื้ออย่างรวดเร็ว ทว่าความหนักเบาของฝ่ามือใหญ่ที่ลูบวนกลับทำให้นางเสียววาบราวกับมีกระแสไฟไหลผ่านทั่วร่างเขาลากปลายนิ้วช้า ๆ วนทายาไปตามรอยช้ำที่ก้น กล้ามเนื้อขา และสันโค้งอ่อนไหว เสียงลมหายใจหนัก ๆ ของบุรุษอยู่ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นรดซอกคอ สลับกับความเย็นวาบของสมุนไพรที่ทาบลงมา ทุกสัมผัสล้วนเหมือนจะปลอบโยนผิว หากแต่จริง ๆ แล้วกลับเป็นการหลอกให้นางรู้สึกปรารถนาจนหนีไม่พ้นเงื้อมมือหมาป่าฝ่ามือใหญ่ของอันกั๋วป๋อเคลื่อนช้าแต่หนักแน่น ลูบยาตามรอยช้ำที่ส่วนโค้งของก้นแล้วลากยาวไปตามเนื้อต้นขาด้านใน พร้อมกับอีกมือที่จับขานางให้ฉีกออกเพื่อความถนัดในก

ซิ่วอิงตื่นมาอีกทีก็ยังคงนอนอยู่บนอกของอันกั๋วป๋อ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่นางตื่นมาแล้วเจอคนที่รังแกนาง พลันทำให้แก้มของนางเห่อร้อนเป็นริ้ว ๆ จนต้องค่อย ๆ ขยับออกอย่างแนบเนียน แต่ทว่าอีกคนที่ตื่นก่อนแล้วแต่แกล้งหลับจับนางกอดแน่นกว่าเดิม “รีบตื่นไปไหน ยังไม่เช้าเลย”“จะสว่างแล้วต่างหาก”นางดิ้นขลุกขลัก แต่ทว่าอีกคนก็ยังไม่ยอมปล่อยให้นางเป็นอิสระ จนกระทั่งกอดรัดจนพอใจถึงได้ออกจากเรือนของนางไป ท่ามกลางบ่าวไพร่ที่ลุกมาทำงานตั้งแต่เช้าที่เห็นท่านป๋อเดินออกจากเรือนไป๋เหลียนแล้วมองอย่างตาโตนึกว่าผีหลอกตอนกลางวัน“เจ้าบอกข้าที...นั่นข้าเห็นท่านป๋อใช่หรือไม่”“ใช่...ท่านป๋อไม่ผิด”“แต่น่าจะผิดที่ออกจากเรือนคุณหนูตั้งแต่เช้าเช่นนี้หรือเปล่า”“นั่นสิ...ท่านป๋อกับคุณหนูร้อยวันพันปีไม่เคยถูกกันเลย จะออกมาจากห้องกันได้อย่างไร”เหล่าบ่าวไพร่ถึงกับแปลกใจแต่ก็พูดมากไม่ได้ เพียงกระซิบกระซาบเหตุการณ์นั้นเพียงแต่ในเรือน เพราะหากหลุดไปนอกเรือนพวกเขาน่าจะเดือดร้อนกันทั้งครอบครัว... สิบสี่วันผ่านไป...ซิ่วอิงถูกมามาผู้คุมกฎบังคับให้ท่องความเกี่ยวข้องของราชวงศ์ และคนที่ควรรู้จักทั้งหมด แต่นางหรือจะจำ จำแค

ซิ่วอิงไม่นึกว่าคำพูดที่นางสนทนากับสหายจะได้รับการสนใจเช่นนี้ ที่ว่ากันว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่องเห็นท่าจะจริง ทั้งคิดแล้วว่าเพ่ยเอินนางไม่ปล่อยให้คำพูดนี้ของนางเกินหน้าเกินตาแน่นอน หากคิดอีกทางก็คือกลัวเสียหน้านั่นเอง เพราะนางมีราชโองการของฝ่าบาทรับรองว่าเป็นสตรีอันดับหนึ่ง ส่วนเพ่ยเอินนั้นไม่มีอะไร “เหตุใดข้าต้องลองหาวิธีลงแข่งให้เมื่อย ในเมื่อมารดาข้าขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่ตัดเย็บงดงามที่สุดในใต้หล้า รับรองโดยไท่ซ่างหวง เหตุใดข้าต้องไปลงแข่งขันเรื่องเด็ก ๆ เช่นนั้นด้วย เสียเวลาพักผ่อนเปล่า ๆ”เพ่ยเอินไม่เถียง ซูลี่มารดาของซิ่วอิงนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่เย็บปักได้งดงาม ทั้งมีเทคนิคดี ๆ ที่ไม่สืบทอดต่ออีกด้วย แต่หากนับเรื่องนี้ซิ่วอิงก็นับเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวเช่นกัน แต่หากอีกนัยน์หนึ่ง การที่ซิ่วอิงไม่ได้ลงแข่งก็เป็นที่กังขาว่านางไม่ได้เก่งกาจอะไร ทั้งยังไม่เป็นที่โปรดปรานของไทเฮาอีกด้วย และเพราะชื่อเสียงมารดาของนางด่างพร้อย ทำให้จุดนี้แหละสมควรขยี้ “แต่มารดาของเจ้าก็ท้องไม่มีสามีมิใช่หรือ”ซิ่วอิงกัดฟันแน่น ด่านางจะไม่ว่าสักคำ ด่าถึงมารดายอมไม่ได้ ท่านหญิงหลิงหลิงที่เป็นสหาย

ฮูหยินเพ่ยและชายารุ่ยอ๋องรีบโค้งก่อนจะขอตัวออกจากงานเลี้ยงไปโดยพาบุตรสาวไปด้วย ไม่กล้าอยู่ให้อับอาย เพราะคนทั้งโรงเตี้ยมหลิงหลงมุงดูและได้ยินชัดถ้อยทุกคำ“ซิ่วอิง...เจ้าไปรับฝีปากที่ใดมา เหตุใดร้ายกาจขนาดนี้” ซ่งฮุ่ยที่เห็นว่าศัตรูของนางไปแล้วจึงกระซิบถาม เพราะคนอื่นยังอยู่ใกล้ ๆ ไม่กล้าพูดดัง เดี๋ยวนางจะเสื่อมเสีย“ข้าจะไปฝึกที่ใดได้ เจ้ายังไม่เคยเห็นพี่ชายบุญธรรมด่าข้า”“เขาด่าเจ้า?”“อื้อ” นางพยักหน้าทั้งกินอาหารต่อ โดยไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจว่าเรื่องวันนี้จะถึงหูบิดา หรืออันกั๋วป๋อหรือไม่เพราะอีกนานกว่าเขาจะกลับส่วนฉินอ๋องโบกมือสั่งให้คนจัดการห้องรับรองให้เหมือนเดิม แม้ตนเองจะเป็นคนพัง และให้นำสุรามาวางที่ห้องของซิ่วอิงแทนวันนี้เขาจะดื่มกับพวกนาง“ข้านึกว่าเจ้าจะไม่สู้คน” ฉินอ๋องนั่งพิงไปกับที่พักแขนทั้งยังยกถ้วยสุราขึ้นจิบเบา ๆ ทั้งที่เขาโกรธคุณหนูเพ่ยจนแทบอยากฉีกเนื้อออกให้รู้แล้วรู้รอดไปแต่เมื่อเห็นซิ่วอิงตอบกลับก็คิดว่านางไม่ใช่คนที่ถูกรังแกฝ่ายเดียว แต่ยังชาญฉลาดที่จะเอาคืนด้วยอีกต่างหาก“ฉินอ๋องอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยเพคะ บิดาของ ซิ่วอิงไม่อยู่ อันกั๋วป๋อก็ออกไปราชการนอ

สวนบุปผาแห่งนี้ยามกลางวันว่างดงามแล้ว ยามกลางคืนที่มีจันทร์เต็มดวงเช่นนี้ยิ่งงดงามนัก ดอกสาลี่สีขาวเบ่งบานเต็มสวนช่างเป็นบรรยากาศที่ดี เหมาะกับการร่วมรักกันอย่างดุเดือดของซิ่วอิงและอันกั๋วป๋อสองร่างขยับเข้าและแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง ชวนให้ทั้งคู่ปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึกออกมาอย่างเต็มที่ ทั้งไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็น“วันนี้ทำไมเจ้าเป็นเด็กดีเช่นนี้”ซิ่วอิงใบหน้าแดงก่ำ แม้ภายนอกลมเย็นจะพัดเข้ามาในรถม้า แต่ทว่าภายในรถม้านั้นอุ่นร้อนไปด้วยไฟสวาท ซึ่งนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องการอันกั๋วป๋อมากมายนักเขานั่งให้นางขึ้นคร่อม แต่ทว่าร่างเล็กก็ขยับเข้าจังหวะกับเขาจนตัวเองเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ไม่หมดแรงสักที“อื้อ...อันกั๋วป๋ออิงเอ๋อร์อยากปลดปล่อยแล้ว”“ใจเย็น ๆ สิ...จะหัดขี่ม้าต้องค่อยเป็นค่อยไปจะรีบไม่ได้” นางที่ขยับขึ้นลงระรัว ทำให้เขาหวั่นใจกลัวตัวนางจะบาดเจ็บหากนางทำผิดแล้วง้อเขาแบบนี้ทุกวัน เขาอนุญาตให้นางทำผิดซ้ำ ๆ แล้วเขาจะรอให้นางง้อแต่ซิ่วอิงไม่อยากค่อยเป็นค่อยไป ตอนนี้นางใจจะขาดแล้ว แต่ทว่าอันกั๋วป๋อจับเอวนางไม่ให้นางลงไปหาต้นถั่วงอกของเขาแรง ๆ ได้ ทั้งควบคุมจังหวะขึ้นลงด้