Todos los capítulos de Substitute Bride of the Ruthless Tycoon: Capítulo 111 - Capítulo 120

Tahimik ang mahabang mesa. Kung hindi pa dahil sa mga singhap at tikhim ng dalawang kasambahay na nakatayo sa gilid ay iisipin na naman siyang nabibingi na siya dahil sa matinding katahimikan na namamayani sa hapagkainan. Sinulyapan niya ang isang kasambahay na mas malapit sa kaniya. Ito ang nagdala ng kaniyang hapunan, isang bowl ng caesar salad. Nakatayo ito sa gilid at naghihintay lang din nang kaniyang iuutos. “Hindi po ba bababa ang Auntie Sleigh?” Mahina niyang tanong nang hindi na makayanan. Mag-isa lamang siya at walang kasalo. Kung hindi siya kinatok ng kasambahay sa kuwarto ay hindi niya maiisip na kailangan pa nilang maghapunan. Akala niya, pagkababa niya ay makakasama na niya sa hapagkainan si Aeros at Sleigh. Ngunit ni isa man sa mag-tiyahin ay hindi niya mahagilap. Naabutan niyang bakante ang lahat ng upuan sa mahabang mesa. “Nagpahatid lang po ng hapunan si Ma'am Sleigh sa kaniyang kuwarto.” Tugon ng kasambahay. Tuluyan na nanlamig ang kaniyang sikmura. Mag

Itinulak niya ang sarili papasok ng banyo saka naisipang maghalf-bath na lang bago magpalit ng damit. Kumuha siya ng hair cover galing sa isa sa mga bathroom cabinet. Mabuti na lamang at mayroon doon. Isinuot niya iyon saka dali-daling naghubad ng kaniyang damit. Binuksan niya ang shower at hinayaang tumama ang mainit na tubig sa kaniyang balikat at mabasa ang kaniyang katawan. Parang nawala lahat ng kaniyang pag-aalala dahil lang sa nakauwi na si Aeros. Mukhang ayos lang naman ito, hindi rin amoy alak kaya siguradong hindi ito lumabas para uminom. Kinuha niya ang lalagyan ng body wash ni Aeros. Wala rin kasing ibang bodywash na naroon kaya wala siyang pagpipilian. Mabilis niyang nilinis ang katawan gamit ang bodywash nito, at para siyang tangang napapangiti sa tuwing naaamoy ang pamilyar na amoy nito. Nang matapos siya, kumuha siya ng bagong tuwalya sa kabinet at mabilis na nagpunas ng katawan. Nang medyo tuyo na ang kaniyang balat, isinuot na niya ang bagong pares na damit. Ina

Parang pinupokpok ng martilyo ang ulo ni Aeros nang magising siya. Sinapo niya ang noo at idiniin ang kamay doon, umaasang sa kaniyang ginawa ay mabawasan man lang ang kirot sa parteng iyon. Ngunit walang nagbago. Sobrang sakit pa rin ng kaniyang ulo, lalo na sa may sentido. Unti-unti niyang binuksan ang mga mata at sa nanlalabong paningin ay bumungad sa kaniya ang puting kisame ng kanilang silid. Lukot na lukot ang kaniyang mukha dahil sa iniindang sakit, ngunit nang makaramdam ng kaunting galaw sa kaniyang tabi, naibaling niya ang tingin roon. Nang makita ang babaeng natutulog sa kaniyang tabi, parang nabawasan ng kaunti ang pagkirot ng kaniyang ulo. Nakahiga ito sa kaliwang bahagi ng kama. Mahimbing ang tulog ng kaniyang asawa. Payapa ang maganda nitong mukha. Nakatagilid ito, ang mukha at katawan ay bahagyang nakaharap sa kaniya. Ang mga kamay nito’y isang dangkal na lang ang layo para maabot siya. Ngunit halatang pinapanatili nito ang kaunting distansya sa pagitan nila. Nap

Matanda na si Maximilian para magdesisyon para sa sarili nito. Kung gusto nitong umuwi, ay uuwi ito, at kung hindi, ay hindi niya mapipilit ang kapatid. “Kamusta ang Kuya mo? Ayos lang ba siya?” Naging malungkot ang mga mata ni Manang Lupe nang magtanong. Ilang buwan na kasi na wala silang balita kay Maximilian pagkatapos nitong umalis. Nasa Pilipinas lamang ang lalaki, ngunit hirap silang tuntunin kung saan ito nakatira. Sa tingin niya, pinoprotektahan ito ng mga kaibigan kaya kahit ano’ng hanap nila noon ay palagi silang bigo. Nagulat din siya kagabi nang makatanggap ng tawag galing sa kapatid. Nalaman niyang nasa Antipolo ito at balak na makipagkita sa kaniya. “Ayos lang siya, Manang.” Mataman niyang tugon. Bumuga ng malalim na hininga ang matanda. Parang hindi pa ito satisfied sa sagot niya. Ngunit iyon naman talaga ang totoo. Maayos ang kalagayan ng kaniyang kapatid. Halos wala itong pinagbago, maganda pa rin ang pangangatawan at ang mukha. Hindi pa naman ito mukhang n

Of course, she’s never ugly. Hindi niya kailanman naranasan na maging pangit. Mula pagkabata ay marami nang nagsasabi na kamukha siya ng kaniyang ina— maganda. Marami rin ang nagsasabi na maamo ang kaniyang mukha, tila kagaya ng isang inosenteng anghel. Sa kaniyang paglaki, palagi niyang tinitingnan ang mukha ng kaniyang ina. At sa tuwing nakikita niya kung gaano ito kaganda, saka niya napagtatanto na maganda rin siya. Maayos sa katawan si Lorna, palagi nitong inaalagaan at pinapaganda ang sarili, samantalang siya'y sapat na noon ang makapaghilamos ng antibacterial soap. Pero ngayong tumatanda na siya, nagiging maalaga na rin siya sa kaniyang sarili— ibig lang nitong sabihin, nagiging kasingganda na niya ang kaniyang ina sa lahat ng aspeto. Ngunit kahit na palagi siyang nasasabihan na maganda ay isinasapuso niya talaga. Maraming pagkakataon na kahit na marami ang nagsasabi sa kaniya na maganda siya ay hindi niya pa rin pinapaniwalaan. Tingin niya, nadadaya lamang iyon ng kaniyang i