#1. บทนำ: ทรราชท่ามกลางสายฝน

บทนำ [ทรราชกลางสายฝน]

นี่คือความฝันอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าภาพที่ซึมซาบผ่านเรตินาของเขากลับแจ่มชัดราวกับความจริง

สายฝนกระหน่ำลงบนพื้นบูลเพนราวกับแส้ที่บ้าคลั่ง ระหว่างชายสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันโดยไร้ซึ่งร่มคันใด เสียงลมหายใจติดขัดของพวกเขาผสมปนเปไปกับความชื้นที่อึดอัด สั่นสะเทือนด้วยความตึงเครียดที่หนักหน่วงและเข้มข้น

รูปร่างของยูฮวานราวกับถูกแกะสลักโดยพระเจ้า ด้วยความสูงอันโดดเด่นถึง 190 เซนติเมตร ไหล่กว้างและเรือนผมสีดำที่เปียกโชกเปล่งประกายความกดดันที่ดุดันและท่วมท้น กล้ามเนื้อที่แพรวพราวไปด้วยสายฝนเกร็งตัวด้วยความตึงเครียดอันระเบิดออกมา ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

ข้างกายเขา เรือนผมสีแดงก่ำของฮานึลแนบเปียกไปตามลำคอเรียวและไหล่ สายฝนซึมผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง แปะติดกับผิวขาวซีดจนมองเห็นข้างในได้อย่างเลือนราง หลังจากการสั่นระริกเพียงเล็กน้อยที่อกของฮานึล ทุกลมหายใจของเขาก็ถูกเปิดเผยจนหมดสิ้นภายใต้สายตาคมกริบและมืดมนของยูฮวาน

“ยูฮวาน เมื่อกี้ นายพูดว่าอะไรนะ?”

“จะให้ฉันพูดซ้ำอีกเหรอ? ฉันบอกว่าฉันอยากกกนาย”

อากาศในช่วงต้นเดือนมีนาคมหนาวเย็นพอจะกัดกร่อนถึงกระดูก แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของยูฮวานกลับร้อนผ่าวอย่างผิดปกติ ผสมผสานไปด้วยความเข้มข้นอันอันตราย

เพิ่งผ่านไปไม่ถึงวันหลังจากที่พวกเขาพบกันเป็นครั้งแรก

หลังจากช่วงเวลาอันสั้นและเลือนรางเช่นนี้ คำเรียกร้องของยูฮวานกลับรุนแรงยิ่ง น้ำหนักแห่งการทำลายล้างของมันจุกอยู่ที่คอของฮานึล ทำให้ลำคอของเขาเกร็งเกร็งด้วยความเงียบงัน

ใบหน้าอันไร้เดียงสาของเพื่อนร่วมทีมที่เขาเพิ่งจะรับลูกให้อย่างสบายๆ เมื่อครู่ ไม่มีเหลือให้เห็นอีกแล้ว ดวงตาล้ำลึกที่มองลงมายังฮานึลวนเวียนไปด้วยความตื่นตัวของสัตว์ร้ายและความปรปรารถนาอันต้องห้าม

‘ฉันคงบ้าไปแล้ว นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันฝันอะไรแบบนี้’

สติของเขารู้สึกพร่ามัวจากฝนที่ตกกระหน่ำ และความร้อนที่ไม่สมจริงก็เติมเต็มดักเอาท์ แม้แต่สัมผัสจากการขว้างลูกในบูลเพนก็เลือนหายไปใต้พื้นผิวความคิดของเขา แต่หากจะสะบัดมันทิ้งว่าเป็นเพียงความฝัน สัมผัสเย็นเยียบของฝนบนผิว และกลิ่นหอมอบอวลอันน่าหลงใหลที่แผ่ออกมาจากตัวยูฮวาน กลับสมจริงอย่างน่ากลัว

ภาพความใกล้ชิดอันเปิดเผยผุดขึ้นในหัว ซัดกระหน่ำไปทั่วร่างราวกับคลื่นแห่งความอับอายที่บวมโต แต่บนใบหน้าของยูฮวานกลับไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย ราวกับจะประกาศว่าความสงสัยของฮานึลนั้นถูกต้องทุกประการ เขารุกรานเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฮานึลด้วยความรุนแรงและหยิ่งยโส

เมื่อถูกกดทับด้วยน้ำหนักของการโจมตีทางวาจาอันดุเดือดนี้ จางฮานึลไม่สามารถแม้แต่จะเค้นเสียงครางออกมาได้ เขาเคยคิดว่าพวกเขาแค่เข้ากันได้ดีในฐานะสมาชิกธรรมดาของชมรมเบสบอล แต่ตอนนี้เขากลับถูกขังอยู่ในฝนที่เย็นเยียบ เผชิญหน้ากับการรุกรานที่ดิบเทื่อนและอึดอัด

ทั้งหมดมันเริ่มขึ้นเมื่อวาน ความยุ่งยากเริ่มขึ้นทันทีหลังจากการคัดตัวเข้าชมรมเบสบอลมาคูมาคู ของมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ในระหว่างการดื่มเหล้าที่ซอยนกดูซึ่งจัดโดยยูฮวาน การเดิมพันแบบเด็กๆ ที่ให้ผู้ชนะใช้ผู้แพ้เป็นทาสได้หนึ่งวัน กลายเป็นชนวนเหตุ

ฮานึลภาคภูมิใจในตัวเองเสมอมาว่าเป็นคู่แข่งที่หยิ่งผยอง เกรด งานพาร์ทไทม์ การตีลูกที่โฮมเพลต เขาไม่เคยยอมแพ้ให้กับสิ่งใด ข้อผิดพลาดเดียวที่พระเจ้ามอบให้เขาคือความสามารถในการรับแอลกอฮอล์ที่เป็นศูนย์

ราคาของการถูกบรรยากาศพัดพาไปและดื่มจนหมดแก้วนั้นร้ายแรงยิ่ง เมื่อต้องยอมทำตามความปรารถนาของยูฮวานเป็นเวลาหนึ่งวัน ตอนนี้เขาต้องเผชิญกับความเป็นจริงอันไร้สาระและเหนือจริงนี้

ในความเป็นจริง ตลอดสามช่วงชีวิต ฮานึลแอบรักยูฮวานมาโดยตลอด และจินตนาการนับหมื่นครั้งว่ามันจะรู้สึกอย่างไรหากได้ถูกกกอยู่ในอ้อมกอดเหล่านั้นจนกว่าร่างกายจะแตกสลาย

แต่การพบกันในความเป็นจริงทุกครั้งกลับจบลงด้วยโศกนาฏกรรม ไม่ว่าจะในฐานะคนแปลกหน้าที่กระอักกระอ่วน หรือการที่ชีวิตของเขาต้องจบลงทันทีที่เข้าใกล้กันเพียงนิดเดียว

“ยูฮวาน นายไม่เห็นเหรอว่าฝนตกหนักขนาดนี้? เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว”

ฮานึลพยายามอย่างยิ่งที่จะทำเสียงสั่นๆ ให้คงที่และจับยึดเหตุผลเอาไว้ แต่ยูฮวานเพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ อันโหดร้าย บิดริมฝีปากที่เปียกชื้นของเขา

“จางฮานึล ทำหน้าตาไร้ยางอายขนาดนั้น นายแน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจที่หยุดอยู่แค่นี้?”

ไร้ยางอาย? ดูตัวเองก่อนเถอะ

ยูฮวานมีรูปร่างที่ได้เปรียบอย่างท่วมท้นและใบหน้าที่โดดเด่นยิ่งกว่านักแสดง ในตอนนี้เขายืนอยู่ตรงนั้น เปล่งเสน่ห์อันมืดมนและน่าหลงใหลออกมา แม้แต่ป้ายชื่อทายาทตระกูลใหญ่ที่ตกอับก็กลายเป็นเสน่ห์อันอันตราย เขาเป็นเหมือนหลุมดำที่กลืนกินทุกสายตาในบริเวณใกล้เคียง

ทว่าเวทมนตร์ที่แท้จริงของยูฮวานไม่ได้อยู่ที่เปลือกนอก แต่อยู่ที่การขว้างลูกของเขา ความเร็วอันน่ากลัวที่ราวกับจะฉีกแก้วหู และพลังอันหนักหน่วงที่เหยียบย่ำความภาคภูมิใจของคนตีลูก

ลูกที่เขาขว้างออกไปคือความกลัวอันเด็ดขาดที่ทำให้คนตีลูกต้องพังทลายลงที่เพลต เป็นเวทมนตร์อันเจ็บปวดและเป็นอันตรายถึงชีวิต

ผู้ที่ล้มเหลวในการสัมผัสลูกขว้างของเขาไม่ได้เหลือไว้เพียงความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ขมขื่น แต่พวกเขายังจมลงสู่ปลักแห่งความเกลียดชังตัวเอง และสูญเสียสติไปโดยสิ้นเชิง

‘พวกคนตีลูกที่ต้องเผชิญหน้ากับนรกเพราะนาย ต่างก็คิดถึงความตายทั้งนั้น’

และตอนนี้ หมอนี่ที่ราวกับปีศาจกำลังฉีกสติของฮานึลออกเป็นชิ้นๆ นี่คือความพังทลายที่อยู่เหนือตรรกะทั้งปวง สิ่งที่ฮานึลต้องรับไว้ไม่ใช่ความจริงใจอันร้อนแรงของยูฮวานหรือลูกขว้างอันหนักหน่วงจากเนินพิชเชอร์ แต่เป็นความปรารถนาอันรุนแรงและผันผวนที่ไหลออกมาจากตัวเขา

“จางฮานึล ถอดเสื้อผ้าออก ซะเร็วๆ”

“นายบ้าไปแล้วเหรอ?”

“เราไม่มีเวลาแล้ว”

“นายอยากทำแบบนี้กับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันเมื่อวานเหรอ?”

หมับ!

มือหนาของยูฮวานคว้าปกเสื้อของฮานึล กระชากเขาเข้ามาติดอกอย่างแรง ผ่านเสื้อผ้าที่เปียกโชก ความร้อนในร่างกายที่บ้าคลั่งของพวกเขาผสมผสานกันอย่างไม่ซ่อนเร้น

เนื่องจากสายฝนไหลผ่านขนตา มันจึงยากแม้แต่จะลืมตา แต่ความมุ่งมั่นอันดิบเทื่อนในสายตาของยูฮวานขณะที่จ้องมองลงมายังฮานึลนั้นมืดบอดและเด็ดขาด

ขณะที่ความคิดของฮานึลกำลังจะชาชินไปหมด มือใหญ่ของยูฮวานก็สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ รุกรานเข้าไปบนผิวเปลือยเปล่าของฮานึล เพียงเพื่อจะชะงักแข็งไปอย่างกะทันหัน

“สายตาแบบนั้นมันอะไรกัน?”

ราวกับติดอยู่ในสงครามภายในอันรุนแรง ยูฮวานแข็งทื่อไปเหมือนรูปปั้นหิน เมื่อต้องกลั้นหายใจจากการสัมผัส และรอคอยก้าวต่อไปของเขาอย่างสิ้นหวัง ฮานึลก็ถูกกลืนกินด้วยความอับอายอันเหลือทนและความเศร้าโศกอันเงียบงันที่เจ็บปวด

“ยูฮวาน อย่าข้ามเส้น”

ฮานึลเค้นคำเตือนออกมาได้เพียงแผ่วเบา

เขาไม่สามารถสารภาพความจริงได้เลย ว่าเขาหลงรักหมอนี่จนบ้าคลั่ง หรือแม้แต่ช่วงเวลาอันน่าอับอายแบบนี้ก็ยังรู้สึกหวานซึมเพียงเพราะเป็นหมอนี่

สายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาทำให้การเผชิญหน้าอันพายุหมุนของพวกเขาหยุดชะงักลงชั่วคราว ยูฮวานพึมพำเบาๆ ผ่านความเงียบสงบที่เปียกชื้น

“นายเพิ่งเจอฉันเมื่อวานจริงๆ เหรอ? แล้วทำไมผู้ชายถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นกันวะ?”

ในวินาทีนั้น ฮานึลรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาดิ่งลงสู่เหวที่ไร้ดิ่ง

ร่องรอยอันลึกซึ้งของความรักที่เขาไม่สามารถซ่อนไว้ได้ตลอดสามช่วงชีวิต ยูฮวานมองทะลุมันไปหมดแล้ว