All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 8 เทียบเชิญ (1)ณ ห้องโถง จวนสกุลเสิ่นบ่าวรับใช้คนสนิทของเสิ่นโหวนามว่า 'เจิ้งเยี่ย' ยื่นเทียบเชิญหนึ่งฉบับให้เจ้านายหนุ่มด้วยท่าทีนอบน้อม ในขณะเดียวกันนั้นบ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งผู้มีนามว่า 'เวินเฉิง' ก็เอ่ยท้วงติงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน“คุณชายขอรับ เทียบเชิญฉบับนี้เขียนระบุชื่อของฮูหยินน้อยไว้ชัดเจน ว่าให้ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนสกุลเจียว ทั้งที่คุณชายเป็นหัวหน้าจวนสกุลเสิ่นแท้ ๆ แต่กลับไร้ชื่อของคุณชาย ดูก็รู้! ว่าคุณหนูเจียวจงใจทำให้ฮูหยินน้อยของพวกเราลำบากใจ” กระทั่งบ่าวรับใช้อย่างเวินเฉิงยังมองเจตนาของเจียวจื่ออิงออก แล้วเหตุไฉนโหวหนุ่มอย่างเสิ่นตวนหนิงจะรู้ไม่เท่าทัน ถึงเจตนาที่แท้จริงของเจียวจื่ออิง แต่ที่นั่งเงียบงันไปครู่หนึ่ง ตวนหนิงก็แค่กำลังชั่งใจอยู่ว่า เขาจะโต้ตอบเจียวจื่ออิงไปด้วยวิธีไหนดี จึงจะดูแนบเนียน ไม่ดูเหมือนว่าขุนนางยศโหวเช่นเขาคิดถือสาอิสตรีที่ไร้ซึ่งอำนาจในมืออย่างเจียวจื่ออิง“อย่างนั้น... เจ้าจงส่งเทียบเชิญฉบับนี้คืนให้เจียว

บทที่ 9 หาคำตอบ (1)ยามซวี่สี่เค่อ ณ เรือนนอนส่วนหน้าของจวนสกุลเสิ่นห้องนอนที่ใหญ่โตโอ่อ่าหลังนี้ เวลานี้มีเพียงคุณหนูฉินกับสาวใช้คนสนิทแค่สองคน ไป๋เจียหลีในร่างของฉินฟางเฟยนั่งเรียบร้อยอยู่บนตั่งเตี้ย ด้านหลังมีตันหยางที่คอยสางเรือนผมสลวยให้นางอย่างตั้งอกตั้งใจ ส่วนคนที่ถูกสางผมก็เอาแต่นั่งเหม่อลอย เฝ้ามองโฉมสะคราญในคันฉ่องบานใหญ่อย่างนึกพิจารณาไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าตัวเจียหลีเองจะมีใบหน้าเหมือนกันกับฉินฟางเฟยราวกับเป็นคนคนเดียวกัน... จะต่างกันก็ตรงที่คุณหนูฉินผิวพรรณละเมียดละไมกว่า ผิวขาวกว่า และขนตางอนกว่า อย่างอื่นก็นับว่าเหมือนกันทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ส่วนสูงที่ใกล้เคียงกันมาก ๆ ถ้าอุปโลกน์ว่าฉินฟางเฟยกับไป๋เจียหลีคือฝาแฝดที่อยู่คนละมิติกัน เจียหลีก็พร้อมจะเชื่ออย่างสนิทใจแม้เจียหลีไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง... ว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ได้ยังไง แต่ความทรงจำของร่างเดิมที่ค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมา ก็ทำให้เจียหลีได้รู้ว่า หลังจากที่ฉินฟางเฟยคนเก่าฟื้นขึ้นมาจากการไปกระโดดน้ำตาย ฉินฟางเฟยที่อยู่ในสภาวะความทรงจำเลอะเลือน

บทที่ 10 ข้าจะนอนกับเจ้า (1)“สะ…เสิ่นตวนหนิง!” “หืม... แต่งงานกันแล้ว อย่าเรียกเสิ่นตวนหนิงเลย เรียกข้าว่าท่านพี่เถอะนะ” ยามเอ่ยกับภรรยาคนงาม น้ำเสียงของโหวหนุ่มยังคงสุขุมนุ่มนวลมิเปลี่ยนแปลง สีหน้าและแววตาของเขาต่างก็ดูปกติดีทุกอย่าง มิได้ดูเคลือบแคลงสงสัยในตัวนางเลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้เขาก็ไม่ได้ดูหื่นกระหายบ้าบิ่น มิได้ดูมีเลศนัย ที่สำคัญเขายังมีหน้ามาบอกให้นางเรียกเขาว่า 'ท่านพี่' อีกต่างหากอืม! อย่างนั้นก็ตีความได้ว่า สิ่งที่เจียหลีหลุดปากพูดพึมพำเกี่ยวกับเรื่องทะลุมิติและเรื่องลูกแก้วอะไรนั่น มันคงไม่ได้เข้าหูของเสิ่นตวนหนิง เหมือนที่เจียหลีนึกกังวลสินะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี! เจียหลีจะได้กลับมาหายใจได้ทั่วท้องเสียที“อะ…เอ่อ ทะท่านพี่” เจียหลีแสร้งไหลตามน้ำ แม้จะรู้สึกกระดากปากอยู่บ้าง ที่ต้องเรียกคำนั้น แต่เจียหลีก็ยอมเรียกตวนหนิงว่า 'ท่านพี่' แต่โดยดี ด้านคนที่เพิ่งมาใหม่ เมื่อถูกเรียกว่า ‘ท่านพี่&rsqu

บทที่ 11 ได้คืบจะเอาศอก (1)“ก็… ท่านเป็นคนพูดเอง ว่าคืนนี้จะนอนกับข้าที่นี่ หากไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น แล้วท่านหมายความว่าเช่นไร” เจียหลีทำปากยื่นและทำแก้มพอง ๆ ใส่เสิ่นโหวไปทีหนึ่ง“ข้าหมายถึง… ข้าจะกลับมานอนเตียงเดียวกันกับเจ้า แต่ไม่ได้บอกว่าจะอุ่นเตียงกับเจ้าเสียหน่อย อีกอย่างต่อให้ข้าอยากอุ่นเตียงกับฮูหยินขนาดไหน ข้าก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ลืมไปแล้วหรืออย่างไร ว่าเจ้าใช้ปิ่นเงินแทงเข้าที่ลาดไหล่กับท่อนเอวของข้า” เสิ่นโหวไม่ได้พูดเปล่า แต่เขายังงอข้อนิ้วมือลงกึ่งหนึ่ง ต่อด้วยยื่นไปถูไถกับปลายจมูกโด่งที่เชิดรั้นของเจียหลี เขาทำเช่นนี้ มันเหมือนเจ้านายกำลังหยอกลูกแมวเล่นยังไงชอบกล“ว่าแต่...เอ่อ... ข้าทำท่านเจ็บตัวถึงขั้นเลือดตกยางออก ท่านไม่โกรธข้าหรือ” เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วเสิ่นโหวถูกจ้วงแทงถึงสองแห่งด้วยกัน แววตาของเจียหลีก็อ่อนลงในทันที เอาเข้าจริง ๆ นางไม่ได้ตั้งใจถึงขั้นจะทำร้ายเขาให้ตาย แต่ที่ทำลงไปแค่ป้องกันตัวเองก็เท่านั้น“คนโง่... ข้าจะโกรธเจ้าไปทำไมกัน ข้า

บทที่ 12 ปิดไม่มิด (1)“แล้วพี่สะใภ้ของท่านเล่า?” เจียหลีเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับรู้สึกลำบากใจที่จะเอ่ยถาม แต่ทว่าบุรุษหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ลังเลที่จะตอบคำถามของนาง ตวนหนิงไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็จริง แต่เมื่อภรรยาอยากรู้ เขาก็ยินดีจะตอบให้ เพราะคำนึงไว้เสมอว่า ต่อไปนี้นางจะกลายมาเป็นมารดาเลี้ยงของหงเอ๋อร์ นางจึงสมควรได้รับรู้เรื่องพวกนี้“พี่สะใภ้ตายก่อนท่านพี่เสียอีก ตอนนั้นนางเพิ่งคลอดหงเอ๋อร์ได้เพียงสี่เดือน จู่ ๆ หงเอ๋อร์ก็ล้มป่วย รักษาอย่างไรก็รักษาไม่หาย พี่สะใภ้กับท่านแม่จึงนั่งรถม้าเพื่อเดินทางไปขอพรที่อารามนอกเมือง แต่โชคไม่ดีที่ระหว่างขากลับ รถม้าของพี่สะใภ้กับท่านแม่ดันเกิดอุบัติเหตุ เสียหลักพุ่งลงจากทางลาดชัน ตอนนั้นท่านแม่บาดเจ็บสาหัส ส่วนพี่สะใภ้...ร่างทั้งร่างกลิ้งลงไปกระแทกเข้ากับยอยหินด้านล่าง ด้วยเสียเลือดมาก นางจึงเสียชีวิตในสองชั่วยามต่อมา”ขณะฟังคำบอกเล่าจากปากของเสิ่นโหว ดวงตากลมโตของเจียหลีก็พลันมีก้อนน้ำตาปริ่มอยู่ในเบ้าตา นางไม่รู้จะสรรหาคำใดมาสาธยายถึงความโชคร้ายของคนในจวนตระกูลเสิ่น คนท