All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 101 - Chapter 110

บทที่ 12 ปิดไม่มิด (3)“พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริงกับเจ้าเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ ในสายตาของข้า...เจ้ายังเล็กนัก แต่เดิมข้าคิดว่า...อยากรอให้เจ้าเติบใหญ่จนสามารถแยกแยะถูกผิดได้อย่างถ่องแท้เสียก่อน เมื่อนั้นข้าถึงจะเฉลยทุกอย่างแก่เจ้า ข้าไม่ได้คิดจะหลอกเจ้า ไม่ได้คิดจะปิดบังเจ้าไปตลอด เข้าใจหรือไม่”เสิ่นโหวตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้ออกมาให้ใครเห็น แต่ไม่ว่าจะพยายามอดทนอดกลั้นไว้อย่างไร จนแล้วจนรอด น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลบ่าออกมาอยู่ดี พอพูดเสร็จตวนหนิงก็เดินเข้าไปสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง สองเรียวแขนใหญ่โอบยาวไปถึงตัวหงเอ๋อร์ กลายเป็นภาพที่สองผู้ใหญ่และหนึ่งเด็กสวมกอดกันกลมดิก กลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไปโดยปริยาย อา...ช่างเป็นภาพฉากที่น่าประทับใจเสียจริง แม้แต่ถงรุ่ยที่ยืนอยู่ในบริเวณเดียวกันก็พลอยน้ำตาซึมให้กับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว“มาเถอะหงเอ๋อร์ แม่จะปลอบใจเจ้า แม่จะกล่อมเจ้า แม่จะพาเจ้าเข้านอน ดีหรือไม่” เมื่อพายุแห่งน้ำตาสงบลง และเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหงเอ๋อร์สงบลงแล้ว เจียหลีจึงจูงมือหงเอ๋

บทที่ 13 สามีหายตัวไป (2)ด้วยห่วงใยความรู้สึกของหงเอ๋อร์ เจียหลีจึงจำต้องพูดโป้ปดออกมาอย่างหน้าด้าน ๆ“รักสิ… ข้ารักท่านพ่อตวนหนิงของเจ้าตั้งแต่แรกเห็น หาไม่เช่นนั้นข้าจะแต่งเป็นภรรยาของเขางั้นหรือ” เจียหลีพูดโกหกคำโตได้ลื่นไหลดุจธารน้ำตก ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยเชื่อได้สนิทใจ ว่านางรักเสิ่นโหวจริง ๆ“เย้ ๆ ข้ามีความสุขที่สุดเลย หงเอ๋อร์ชอบให้ท่านพ่อกับท่านแม่รักกัน” เมื่อได้ยินท่านแม่พูดยืนยันด้วยตัวเอง เด็กน้อยแสนซนก็ดีดตัวดิ้นขลุกขลัก หลุดออกจากอ้อมแขนของผู้เป็นมารดาได้ง่าย ๆ จากนั้นลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ต่อด้วยกระโดดโลดเต้นดีใจ ทั้งชูมือขึ้นเหนือหัวจนสุดแขน ทั้งกระโดดจึ๋ง ๆ จนขาเตียงสั่นคลอนไปหมด“พอได้แล้วหงเอ๋อร์ ประเดี๋ยวขาเตียงก็หักเสียหรอก...”ครั้นเห็นท่าไม่ดี กลัวขาเตียงจะหักเข้าจริง ๆ เจียหลีจึงเอ่ยปราม พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าตัวเจ้าลูกหมูให้กลับมานั่งบนตักดังเดิม เมื่อเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายสงบลงแล้ว เจียหลีจึงกวาดสายตามองไปโดยรอบห้องนอน ครั้นไม่พบเงาของเสิ่นตวนหนิง เจียหลีจึงกร

บทที่ 14 ไร้ที่ติ (2)นอกเหนือจากสวมบทบาทเป็นนายหญิงน้อยของจวนเสิ่น และสวมบทบาทเป็นลูกสะใภ้ผู้แสนดีได้อย่างไร้ที่ติแล้ว อีกหนึ่งสิ่งที่ไม่เอ่ยถึงคงไม่ได้ ก็คือหญิงสาววัยยี่สิบสามปีอย่างไป๋เจียหลี สามารถสวมบทบาทเป็นมารดาเลี้ยงของเสิ่นหงเอ๋อร์ได้อย่างดีเยี่ยม ทำเอาเจ้าก้อนหมั่นโถวน้อยติดเจียหลีหนึบหนับเหมือนลิงติดแม่ จะห่างกันก็แค่ตอนที่เจียหลีขอตัวไปปลดทุกข์เท่านั้น นอกเหนือจากนี้อย่าได้ถามหาความเป็นส่วนตัวเลยเชียว บอกได้เลย! ว่าเสิ่นหงเอ๋อร์แทบกลายเป็นอวัยวะชิ้นหนึ่งในร่างกายของเจียหลีเข้าไปแล้วทุกวันนี้ไม่เพียงเหยียนจิ่วชวงและเสิ่นหงเอ๋อร์ที่รู้สึกปลื้มใจ ที่จวนสกุลเสิ่นแห่งนี้มีฉินฟางเฟยเพิ่มเข้ามา แต่ทว่าบ่าวไพร่หลายชนชั้นของจวนสกุลเสิ่นล้วนรู้สึกปลื้มใจไม่ต่างกัน นอกจากนี้พวกบ่าวไพร่ยังผลัดกันพูดชมเชยต่อความเก่งรอบด้านของฮูหยินน้อยแทบไม่ขาดปากหญิงรับใช้ของโรงครัวเอ่ยขึ้น : "ดูสิ… ฮูหยินน้อยของพวกเรา ไม่เพียงเก่งด้านคำนวณบัญชี ยังเก่งเรื่องทำขนมหวานอีกด้วย นับเป็นวาสนาของท่านโหวเสียจริง ที่ได้นางมาเป็นภรรยา"ห

บทที่ 15 เบาะแสของลูกแก้ว (1)“คุณหนู~ ระวังนะเจ้าคะ” ถงรุ่ยที่เดินขนาบข้างติดกับรถม้าคันกลาง เอ่ยกับเจ้านายตัวน้อยด้วยความห่วงใยอย่างเหลือแสนฮี่ ๆ ʘᴥʘ เช้าวันนี้ท่านแม่ใจดี พาหงเอ๋อร์นั่งรถม้าออกจากจวนเสิ่น บอกว่าจะพาหงเอ๋อร์ไปเลือกซื้อชุดงาม ๆ เอาไว้ใส่ไปงานเลี้ยงที่จวนสกุลเจียว ท่านแม่บอกว่า...หงเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของท่านพ่อ เครื่องหัวจรดเครื่องเท้าจะต้องไม่น้อยหน้าใคร เช่นนั้นแล้วท่านแม่จึงพาหงเอ๋อร์ออกมาซื้อของสารภาพตามตรง ว่าตอนที่ท่านแม่แต่งงานกับท่านพ่อใหม่ ๆ หงเอ๋อร์เองก็ไม่ได้ชอบท่านแม่มากนัก แต่ก็ไม่ถึงขั้นเกลียดชังท่านแม่ เพราะใคร ๆ ต่างก็บอกว่าท่านแม่หน้าตาสะสวยแต่นิสัยไม่ดี แต่ทว่าท่านพ่อสั่งให้หงเอ๋อร์ทำภารกิจ บอกว่าภารกิจของหงเอ๋อร์คือ ช่วยปลุกท่านแม่ทุกเช้า คอยอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ทุกวัน ที่สำคัญต้องทำให้ท่านแม่รู้สึกสบายใจ ไม่เศร้า ไม่เหงา สรุปก็คือหงเอ๋อร์ต้องทำให้ท่านแม่มีความสุข ด้วยเหตุนี้หงเอ๋อร์จึงต้องเข้าหาท่านแม่ในทุก ๆ วันแรก ๆ อาจทำไปเพราะคำว่าภารกิจค้ำคอ แต่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่

บทที่ 16 ไขข้อสงสัย (1)“ท่านป้า รูปปั้นนี้ศักดิ์สิทธิ์นักหรือ ผู้คนถึงได้มาจุดธูปขอพรกันมากมายเพียงนั้น” เจียหลีเดินเข้าไปประชิดข้างกายท่านป้าคนหนึ่ง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างมีมารยาทหญิงวัยกลางคนอายุราว ๆ ห้าสิบปีเห็นจะได้ เอาแต่หลับตาพริ้มและก้ม ๆ เงย ๆ คำนับแล้วคำนับอีก หวังขอพรให้ลูกชายของตน เลิกเป็นผีพนันเสียที แต่แล้วจู่ ๆ คำอธิษฐานขอพรก็หยุดชะงักลง เมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนเข้ามาประชิดข้างกาย 'โอ้ย! ทีแรกก็นึกว่าท่านเทพชีหลิงจำแลงกายมาหาเสียอีก ที่ไหนได้! ฮูหยินน้อยจวนเสิ่นโหวนี่เอง'“ชะอุ้ย!!! ทำข้าตกอกตกใจหมด คนกำลังขอพรอยู่ดี ๆ ประเดี๋ยวข้าก็ได้หัวใจวายตายซะหรอก ว่าแต่… คุณหนูสามฉิน? ท่านจงใจถามกวนประสาทข้า หรือท่านไม่รู้จริง ๆ กันแน่ ว่ารูปปั้นนี่คือรูปปั้นเทพแห่งโชคชะตาชีหลิง ว่าก็ว่าเถอะในเป่ยซานของพวกเรา ใคร ๆ ต่างก็รู้จักตำนานของเทพชีหลิงกันทั้งนั้น ไม่มีทางที่คุณหนูตระกูลใหญ่เช่นท่านจะไม่รู้จักหรอก”หญิงวัยกลางคนผู้นี้จงใจพูดเหน็บแนมใส่คุณหนูสามฉิน เพราะในด