All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 16 ไขข้อสงสัย (2)หลังท่านป้าคนนั้นเดินจากไปด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ใครหลายคนที่ตอนแรกมายืนมุงขอพรกับรูปปั้นเทพชีหลิงก็พลอยเบาบางลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเหลือแค่เจียหลีกับหงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่หน้ารูปปั้นเทพชีหลิงตามลำพัง ด้านหงเอ๋อร์เองไม่ได้ใคร่สนใจท่านแม่สักเท่าไหร่ เพราะตอนนี้นางมัวแต่เลียถังหูลู่ไม้โตอย่างเอร็ดอร่อย สำหรับหงเอ๋อร์แล้ว ขอแค่มีของกินอยู่ตรงหน้า อะไรก็ไม่สำคัญทั้งนั้นเจียหลีเดินเข้าไปใกล้และมองสำรวจรูปโฉมของรูปปั้นศักดิ์สิทธิ์อย่างนึกพิจารณาโอ๊ะ! ตายจริง รูปปั้นรูปนี้หน้าตาเหมือนคุณยายร้านขายของชำไม่มีผิด แม้แต่ลูกแก้วในมือก็ยังเหมือนกันกับชิ้นที่คุณยายมอบให้เจียหลีเป็นของขวัญวันเกิด เจียหลีเชื่อว่า! มันต้องเป็นลูกแก้วชิ้นเดียวกันอย่างแน่นอน ที่แน่ใจว่าเป็นชิ้นเดียวกัน ก็เพราะเจียหลีก้มดูใต้ฐานลูกแก้ว แล้วเห็นว่าตรงบริเวณนั้นมีตัวอักษรโบราณสลักอยู่นี่จึงทำให้เจียหลีเชื่อสนิทใจว่า! ที่เจียหลีได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ อาจจะเป็นเพราะเทพชีหลิงอะไรนี่“เพราะท่านจริง ๆ สินะ ข้าถึงได้เข้า

บทที่ 17 หนุ่มต่างเมือง (2)“ชาหยาดน้ำค้างมาแล้วขอร้าบ ~” เสียงเอื่อยเฉื่อยของเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้นมาสยบเสียงหัวเราะคิกคักของเจียหลีกับหงเอ๋อร์ ยามนี้ทั้งคู่ต่างเหลือบมองหน้ากันแล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง และเป็นเจียหลีที่เอ่ยขึ้นมาว่า“อะ…เอ่อ… แต่ว่าข้าไม่ได้สั่ง? เกรงว่าคงยกมาให้ผิดโต๊ะแล้ว”“ไม่ผิดขอรับ คุณชายโต๊ะนั้นเป็นคนสั่งให้ข้าน้อยนำชาชั้นดีมาส่งที่โต๊ะของคุณหนูขอรับ” เมื่อถูกปฏิเสธ เสี่ยวเอ้อร์ประจำร้านอาหารชิงอี๋เตียวโหรวก็รีบอธิบายทันควัน พร้อมกับผายมือไปที่โต๊ะหัวมุมทางซ้ายมือ"เอาเป็นว่า... ข้าไม่ขอรับชากานี้ก็แล้วกัน เพราะข้าไม่รู้จักกับคุณชายท่านนั้น อีกอย่างข้าเป็นสตรีที่แต่งงานแล้ว รับไมตรีจากบุรุษอื่นถือเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำ" เจียหลีเพ่งมองไปตามทิศทางที่เสี่ยวเอ้อร์ผายมือ นางเห็นชัดเจนเต็มสองตา ว่าบุรุษผู้นั้นฉีกยิ้มกรุ้มกริ่มส่งมาให้นาง อีกทั้งยังส่งสายตาเจ้าชู้แพรวพราวมาหานางอีกด้วยเขาคนนั้นสวมใส่ชุดฮั่นฝูสีน้ำตาลอ่อน ผ้าที่นำมาตัดเ

บทที่ 18 ก่อเรื่อง (2)“ข้าเหรินไท้ซา! ตั้งแต่เกิดมาจนโตเอาป่านนี้ ไม่เคยถูกสตรีปฏิเสธมาก่อน หนำซ้ำยังไม่เคยมีสตรีคนไหนกล้าด่าทอและขึ้นเสียงใส่ข้า เจ้าถือเป็นสตรีคนแรกที่กล้าต่อว่าข้าถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มที่กำลังเดือดดาลเหลือทน ทั้งพูดทั้งกัดฟันกรอด “เจ้าเหรินไท้ซา! เจ้าคนหยาบคายป่าเถื่อน ข้าจะบอกให้เอาบุญ!! หากเจ้ายังไม่หยุดเห่า มากกว่านี้ข้าก็กล้า! อ้อ… แล้วอีกอย่าง ข้าฉินฟางเฟยกับเสิ่นตวนหนิงรักกันปานจะกลืนกิน ยามนี้แต่งงานกันแล้ว ยิ่งไม่ต้องถามถึง ว่าข้ากับเขามีใจรักใคร่ลึกซึ้งต่อกันมากเพียงใด หากเจ้าคิดจะแทรกแซงแล้วล่ะก็ มันคงมิได้ง่ายดายเพียงนั้นกระมัง ทางที่ดีเจ้าอย่าแส่หาเรื่องจะดีกว่า”‘หืม... คำพูดหวานหยดย้อยของฮูหยิน ฟังดูแล้วช่างรื่นหูรื่นใจยิ่งนัก มันคงจะดีไม่น้อย หากคุณชายมาได้ยินทั้งหมดนี้ด้วยหูของตัวเอง’ เจิ้งเยี่ยครุ่นคิดเพียงในใจ แล้วทันใดนั้น จู่ ๆ เสียงเจื้อยแจ้วสุดโอหังของคุณหนูตัวน้อยก็ดังแทรกขึ้นมา!“เป็นโชคดีข

บทที่ 19 ไหลตามน้ำ (1)ยามนี้ภายในรถม้าคันกลางให้ความรู้สึกแออัดเบียดชิดอย่างเหลือแสน นั่นก็เพราะเสิ่นโหวผู้หล่อเหลาไม่ยอมขึ้นไปนั่งบนหลังม้าของตัวเอง แต่ยืนยันจะเข้ามานั่งในเกี้ยวกระโจมกับภรรยาเสียให้ได้ ด้วยเหตุนี้ภายในกระโจมรถม้าคันกลางจึงไม่เพียงแออัดคับแน่น แต่บรรยากาศโดยรอบยังกระอักกระอ่วน ชวนให้คนที่มีลับลมคมในอย่างเจียหลีต้องพลอยรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง‘หรือว่า… ตอนอยู่หน้ารูปปั้นเทพชีหลิง ที่หงเอ๋อร์บอกว่าเห็นเสิ่นตวนหนิง จะเป็นเรื่องจริง?’ ไป๋เจียหลีครุ่นคิดเพียงในใจ หากหงเอ๋อร์ไม่ได้พูดเรื่อยเปื่อย และไม่ได้ตาฝาดขึ้นมาจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า... เขาแอบสะกดรอยตามนางอย่างนั้นหรือ “เป็นอะไรไป เจ้ายังไม่หายตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่อีกงั้นหรือ?” ตั้งแต่เข้ามานั่งในรถม้าด้วยกัน ตวนหนิงก็ลอบสังเกตสีหน้าของภรรยาอยู่ตลอด ที่เขาแอบมองหน้านาง ไม่ใช่เพราะเขาจ้องจะจับผิดอันใด แต่ตวนหนิงเพียงแค่เป็นห่วงนางต่างหากก่อนหน้านี้เจ้าเหรินไ

บทที่ 20 หยอกเย้า (1)“เช่นนั้น… ท่านได้ยินสิ่งที่ข้าพูดกับรูปปั้นเทพชีหลิงหรือไม่?” เจียหลีหรี่เปลือกตาแคบขณะเอ่ย“ข้าลอบมองเจ้าจากที่ไกล ๆ จะไปได้ยินสิ่งที่เจ้าอธิษฐานได้อย่างไร”“เช่นนั้นก็แล้วไป…” เจียหลีผลัดสีหน้ากลัดกลุ้มกังวลเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าผ่อนคลายในทันที นี่จึงทำให้เสิ่นโหวถึงกับหรี่เปลือกตาแคบ แล้วเพ่งมองไปยังใบหน้าสวยของนางอย่างชั่งใจ ไม่นานก็เอ่ยขึ้นมาว่า…“ตอนแรกข้าก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอก ว่าเจ้าอธิษฐานว่าอะไร แต่พอเห็นสีหน้าท่าทีของเจ้าในยามนี้แล้ว ข้าชักอยากรู้เสียแล้วสิ ว่าภรรยาของข้าอธิษฐานว่าอะไร ใช่อธิษฐานขอลูกชายหรือเปล่า?” น้ำเสียงของเสิ่นโหวแฝงไปด้วยความเคลือบแคลงใจ แต่ทว่าแววตาที่มองภรรยากลับแพรวพราวใช้ได้แต่เจียหลียังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด เสียงเล็ก ๆ ของเจ้าเด็กอ้วนจอมตะกละก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอีกแล้ว…“ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้ารู้ว่าท่านแม่อธิษฐานว่าอะไร”“หืม?” ได้ยินเช่นนั้น ผู้เป็