Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

บทที่ 2 คิดทบทวน (2)ด้านชายหนุ่มที่อ้างตัวว่าเป็นเจ้าบ่าวป้ายแดงของเจียหลี พอได้เห็นท่าทางพิลึกกึกกือของสตรีตรงหน้า เขาก็ตีความเป็นอื่นไปไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่า… เพื่อไล่ให้เขารีบออกไปจากที่นี่ นางจึงประชดประชันและกดดันฝ่ายตรงข้าม ด้วยการทำร้ายร่างกายตัวเองเช่นนี้เพื่อไม่ให้นางทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้ เขาจึงเอ่ยออกไปว่า...“ก็ได้… ข้าจะให้เจ้าอยู่คนเดียวก็ได้ อย่างนั้น...คืนนี้ข้าจะไปนอนที่ห้องตำรา ส่วนข้อเท้าของเจ้าที่บวมแดงเพราะหกล้ม ข้าจะสั่งให้ตันหยางเข้ามาทายาให้เจ้า ส่วนเวินเฉิง… เจ้าจงไปบอกพวกนางเล็ก ๆ ให้ต้มยาสลายพิษกำหนัดให้ข้า เสร็จแล้วให้เจ้าเป็นคนยกมาให้ข้าที่ห้องตำรา ระยะสามจั้งห้ามมิให้สตรีคนใดเดินผ่านห้องตำราของข้าเด็ดขาด คนเดียวก็มิได้ ครั้นผู้ใดขัดคำสั่งให้จับไปโบยสามสิบไม้”ประโยคหน้าเขาหันไปพูดกับนางด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล แต่ทว่าประโยคหลังหันไปพูดกับเวินเฉิงด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชายหนุ่มที่ยังอยู่ในห้องหอพลันถอนหายใจออกมาพรูหนึ่งอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เขาคิดโทษตัวเองที่ก่อนหน้านี้เขาข

บทที่ 3 บทบาทของคุณหนูฉิน (2) และที่หนักไปกว่านั้นก็คือ...ผู้คนต่างตราหน้าว่านางเป็นสตรีแพศยาไร้ยางอาย เพราะรู้ทั้งรู้ว่าหมิงซางเฉวียนมีใจชอบพอต่อคุณหนูเจียวจื่ออิง และหมายมั่นว่าจะคบหาดูใจกัน ตลอดจนเกี้ยวพานเจียวจื่ออิงให้มาเป็นฮูหยินน้อยของจวนแม่ทัพหมิงแต่ถึงอย่างนั้นฉินฟางเฟยก็ไม่ได้สนใจเรื่องศีลธรรม ยิ่งไม่สนความถูกต้องแต่อย่างใด เพราะด้วยถือคติที่ว่า ตราบใดที่แม่ทัพหมิงยังไม่ได้แต่งกับเจียวจื่ออิงอย่างเป็นทางการ ฉินฟางเฟยคนนี้ก็ยังมีสิทธิ์ในการเกี้ยวพานแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกลอย่างหมิงซางเฉวียนมาเป็นคู่ยวนยางอยู่ดีว่าง่าย ๆ ก็คือฉินฟางเฟยคนนี้หลงรักหมิงซางเฉวียนหัวปักหัวปำ และหมายใจจะคว้าหมิงซางเฉวียนมาเป็นของตัวเองโดยไม่สนใจถูกผิด ไม่สนวิธีการ ไม่สนเวรกรรม ขอเพียงนางได้ในสิ่งที่ต้องการก็เพียงพอแล้วนอกจากนี้คุณนักเขียนยังบรรยายไว้อีกว่า ที่ฉินฟางเฟยลงรักปักใจในตัวหมิงซางเฉวียนมากขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะรูปโฉมที่ดูหล่อเหลาองอาจของแม่ทัพหนุ่มเพียงอย่างเดียว แต่เหตุผลหลัก ๆ ที่ท

บทที่ 4 วีรกรรมของนางร้าย (2)เมื่อฟางเส้นสุดท้ายขาดผึงลงแล้ว หมิงซางเฉวียนจึงตัดสินใจนำเรื่องนี้ไปบอกฉินอวี้ฝาง กับฮูหยินใหญ่ฉิน พร้อมด้วยยื่นหนังสือยกเลิกสัญญาหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ ด้วยความที่ฉินอวี้ฝางรู้สึกผิด และรู้สึกละอายใจในการกระทำชั่วร้ายของบุตรสาว ฉินอวี้ฝางกับฮูหยินใหญ่ฉิน จึงยอมรับหนังสือยกเลิกสัญญาหมั้นหมายจากหมิงซางเฉวียนแต่โดยดีเมื่อฉินฟางเฟยมารู้เรื่องเข้า ว่าสัญญาหมั้นหมายถูกยกเลิก และถูกทำให้เป็นโมฆะ ด้วยความที่นางเป็นคนคิดน้อย ไร้หัวคิด เอาแต่ใจตัวเอง และยกยอให้ตัวเองเป็นดั่งจุดศูนย์กลางของทุกสิ่งทุกอย่าง นางจึงลุกขึ้นมาประท้วง ด้วยการขู่ว่า... หากท่านพ่อกับท่านแม่ไม่รีบทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม และหากชาตินี้นางไม่ได้แต่งกับหมิงซางเฉวียน นางจะหนีไปกระโดดน้ำตายที่ธารน้ำตกท้ายเมืองเสียให้รู้แล้วรู้รอด ด้วยคิดว่าบุตรสาวคงจะแค่พูดประชดเฉย ๆ และไม่คิดว่านางจะกล้าทำเรื่องพรรค์นั้นจริง ๆ ฉินอวี้ฝางกับภรรยาจึงไม่ได้ทำตามคำขอของบุตรสาว แต่ทั้งคู่เลือกที่จะพูดปลอบใจบุตรสาวแทน ทั้งยังให้คำมั่นสัญญาว่า ในฐานะบิดาเขาจะหา

บทที่ 5 บุญคุณ (2)หลังนั่งฟังอยู่นาน ในที่สุดไป๋เจียหลีก็เข้าใจที่ไปที่มาของเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างถ่องแท้เรื่องมันมีอยู่ว่า…วันนั้น...ก่อนที่เสิ่นตวนหนิงจะพบฉินฟางเฟยยืนร้องห่มร้องไห้ที่ธารน้ำท้ายเมือง เดิมทีเขาตั้งใจจะเดินทางไปที่จวนสกุลฉิน หวังพบบิดาของฉินฟางเฟย เป้าหมายหลักก็เพื่อไปเจรจาขอซื้อโสมบูรพาก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจก่อนว่า โสมบูรพาเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง สายข่าวรายงานมาว่า ทั่วนครเป่ยซาน ผู้ครอบครองโสมบูรพามีเพียงสามคนเท่านั้น หนึ่งคือผู้นำแคว้น สองคือจวนสกุลฮั่ว สามคือจวนสกุลฉินครั้นจะไปเจรจาขอซื้อโสมบูรพาจากผู้นำแคว้น เห็นทีจะยาก แต่หากจะไปเจรจากับตระกูลฮั่ว ก็เห็นทีว่าจะยุ่งยากเข้าไปใหญ่ นั่นก็เพราะตระกูลเสิ่นกับตระกูลฮั่วไม่ลงรอยกันมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่า ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีความจำเป็นที่เสิ่นตวนหนิงจะบากหน้าไปง้อคนตระกูลฮั่ว เช่นนั้นตัวเลือกสุดท้ายของเสิ่นตวนหนิงคงเหลือแค่สกุลฉินเท่านั้นด้วยความที่ตวนหนิงรู้ดีแก่ใจ ว่าโสมบูรพาเป็นสมุนไพรล้ำค่า หายาก ที่สำคัญมันมีสรรพคุ

บทที่ 6 ข้อแม้ (2)“หืม… เจ้ามีข้อแม้อะไรงั้นหรือ?” สารภาพตามตรงว่าฉินอวี้ฝางแอบหวั่นใจอยู่เล็กน้อย กลัวว่าเสิ่นตวนหนิงจะเปลี่ยนใจกะทันหัน“ข้อแม้ของข้าก็คือ… ท่านต้องมอบโสมบูรพาให้ข้าขอรับ” พอได้ยินคำเรียกร้องของอีกฝ่าย ตาเฒ่าฉินก็ผุดยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบังก็นึกว่าข้อแม้อะไรเสียอีก ที่แท้ก็แค่เรื่องโสมบูรพา...ในความรู้สึกนึกคิดของฉินอวี้ฝาง ครั้นจะถามว่าโสมบูรพาใช่ของสำคัญล้ำค่า ที่ควรค่าให้เก็บรักษาหรือไม่ แน่นอนว่าฉินอวี้ฝางย่อมตอบว่า 'ใช่' แต่หากให้เทียบระหว่าง 'โสมบูรพา' กับชื่อเสียงของ 'ฉินฟางเฟย' ฉินอวี้ฝางย่อมตอบได้เต็มปาก ว่าบุตรสาวของเขาคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า เช่นนั้นแล้วฉินอวี้ฝางจึงไม่รู้สึกกังวลเลยสักนิดเมื่อได้ฟังข้อแม้ของตวนหนิง“ว่าที่บุตรเขยของข้า... ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก ~” แม้ใบหน้าของฉินอวี้ฝางจะแต้มรอยยิ้มน้อย ๆ แต่ทว่าคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของผู้อาวุโส กลับตีความหมายได้สองแง่สองง่าม ได้ยินอย่างนั้นเส