All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนพิเศษ 3 เด็กขี้สงสัย (1)สามปีต่อมา… ณ จวนสกุลกู้เช้าวันนี้อากาศสดชื่นแจ่มใสกว่าปกติ คงเพราะเป็นช่วงคาบเกี่ยวระหว่างสองฤดูกระมัง อากาศรอบจวนถึงได้เย็นสบายเพียงนี้ ยิ่งยามนี้เจิ้งหยวนได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับผู้เป็นภรรยา และเจ้าเด็กแสบกู้หรงหยิน ก็ยิ่งทำให้ทัศนียภาพภายในจวนโหวดูน่าอยู่มากยิ่งขึ้น“ท่านแม่! แล้วของข้าเล่า เหตุใดบนชามข้าวของข้าถึงมีเพียงบวบสีเขียว ๆ แต่บนชามข้าวของท่านพ่อกลับมีแต่เนื้อกระต่ายเต็มไปหมด!” เสียงจอแจของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นมาท่ามกลางโต๊ะอาหาร เขาไม่เพียงพูดโวยวาย แต่ยังเชิดหน้าจนปลายคางมนแหงนขึ้น เสริมส่งให้ทีท่าของเด็กอ้วนวัยสามขวบดูน่ารักน่าชังเข้าไปอีก หนำซ้ำยังกอดอกแน่นพลางยืดตัวตรงจนหลังแอ่นอีกต่างหาก ท่าทางเช่นนี้ดูคุ้นหูคุ้นตามากเลยใช่หรือไม่! ใช่แล้วล่ะ! ท่าทางโอหังของเจ้ากู้หรงหยินถอดแบบมาจากผู้เป็นบิดาอย่างกู้เจิ้งหยวนได้อย่างไร้ที่ติ“อะเหอะ! เจ้าก็ต้องดูเสียบ้างว่าข้าเป็นใคร แล้วเจ้าเป็นใคร” กู้เจิ้งหยวนแสยะยิ้มมุมปากน้อย ๆ พลา

ตอนพิเศษ 3 เด็กขี้สงสัย (3)เจิ้งหยวนเงยหน้าขึ้นมองภรรยา แล้วพูดเสียงบางเบาออกไปว่า“เสี่ยวเหอ เจ้าเคยได้ยินคำนี้หรือไม่ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง”“ใช่ ๆ ท่านพ่อพูดถูก กองทัพต้องเดินด้วยท้องขอรับท่านแม่ เมื่อได้กินเนื้อเยอะ ๆ เสี่ยวหยินของท่านก็จะมีแรงออกไปเรียนขี่ม้าและเรียนวรยุทธ์กับท่านอาสืออิ๋นอย่างไรเล่าขอรับ” เมื่อเห็นว่าบิดาพูดออกหน้าให้ตนเอง จากกบฏตัวน้อย ก็ได้กลายเป็นพันธมิตรตัวน้อยของท่านพ่อในทันที ดูสิ! ทีอย่างนี้ สองพ่อลูกช่างดูเข้ากันจนเป็นปี่เป็นขลุ่ยก็ไม่ปาน“เหลวไหล... กองทัพต้องเดินด้วยท้องอะไรของพวกเจ้า ดูจากสภาพแล้ว ใช้ท้องเดินแทนเท้าน่ะสิไม่ว่า แต่เอาเถอะ ข้าขี้เกียจเถียงกับพวกเจ้าสองพ่อลูกแล้ว รีบกินเถอะ ประเดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อยนะ” จิ่นเหอยิ้มน้อย ๆ ให้กับความสามัคคีปรองดองของบุรุษทั้งสองคนตรงหน้า ท่าทางของเจ้าลูกชายตัวแสบดูน่ารักน่าเอ็นดูเพียงนั้น ต่อให้หัวใจของจิ่นเหอทำจากหินผา ก็ย่อมถูกหลอมละลายได้โดยง่าย“ขอรับท่านแม่ / ขอรับเมียจ๋า&rdq

ตอนพิเศษ 3 เด็กขี้สงสัย (5)“ตะแต่ว่า! ท่านพ่อ! ข้ายังกินข้าวไม่อิ่มเลยนะ” ทันทีที่สืออิ๋นเข้ามาแตะเนื้อต้องตัวเพื่อพาคุณชายน้อยออกไปจากห้องโถง เด็กชายตัวน้อยที่ห่วงกิน และคิดว่าเรื่องกินคือเรื่องใหญ่ ได้แต่ทำปากยื่นเหมือนตูดไก่ แล้วร้องประท้วงผู้เป็นบิดาจนสุดเสียง แต่ถึงกระนั้นท่านอาสืออิ๋นก็ยังลากเสี่ยวหยินออกไปจากโต๊ะอาหารอยู่ดี“เด็กดื้อเช่นเจ้า ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้ว” เสียงเข้มของเจิ้งหยวนดังไล่หลัง นี่มันไม่เหมือนกับน้ำเสียงที่ท่านพ่อใช้พูดกับท่านแม่เมื่อครู่เลยสักนิด“ฮือออออ ท่านพ่อใจร้าย คอยดูเถอะ ข้าจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องท่านลุง ข้าจะชวนท่านลุงรองกับท่านลุงใหญ่ให้มาจัดการท่าน” เด็กน้อยร้องโหวกเหวกโวยวายจากนอกประตูเรือน นี่สร้างเสียงหัวเราะให้กับบ่าวไพร่ในจวนสกุลกู้ได้เป็นอย่างดีด้านเจิ้งหยวนนั้นพอสบโอกาสได้อยู่กับภรรยาสองต่อสอง ก็พูดออดอ้อน ทั้งอ้าปากอธิบายออกไปยกใหญ่ ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้เข้าหอโคมแดงเพื่อกงการส่วนตัว แต่ที่ต้องเข้าหอโคมแดงกะทันหัน นั่นก็เพราะบังเอิญเห็นขุนนางท่

บทนำ นักอ่านตัวยง (2)หลังมัวแต่ขมวดคิ้วแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ เจียหลีก็นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อวานนี้คุณยายจากร้านขายของชำ ได้มอบลูกแก้วขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือให้ บอกว่าให้เป็นของขวัญวันเกิด มันเป็นลูกแก้วสีขาวบริสุทธิ์ หน้าตาดูธรรมดา ๆ เหมือนลูกแก้วตั้งโชว์ในร้านของเล่นทั่ว ๆ ไป ฐานด้านล่างของมันทำจากไม้อย่างดี แต่น่าแปลกที่มีอักษรโบราณบางอย่างเขียนสลักไว้ด้วยเจียหลีพยายามทำความเข้าใจกับตัวอักษรโบราณพวกนั้นอยู่ครึ่งวัน แต่ไม่ว่ายังไง ก็อ่านไม่ออกอยู่ดี เมื่อจนปัญญาแล้วจริง ๆ เจียหลีจึงได้แต่อุปโลกน์ไปเองว่า บางทีตัวอักษรพวกนั้นอาจเป็นคำอวยพรก็ได้ หรือไม่...ก็อาจเป็นแค่ลวดลายเพื่อความสวยงาม เมื่อคิดไปในแง่นี้ เจียหลีจึงไม่คิดติดใจ และค่อย ๆ ปล่อยวางแต่ทว่านอกจากอักษรโบราณพวกนั้นที่ทำให้เจียหลีรู้สึกประหลาดใจ ก็ยังมีแสงสว่างแปลก ๆ ที่ทำให้เจียหลีรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เพราะทุกครั้งที่เจียหลีใช้ฝ่ามือลูบลงบนลูกแก้วครบสามครั้ง มันก็จะมีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาเองแบบงง ๆด้วยความที่แสงจากลูกแก้วมันสว่างจ้าจนทำให้เจียหลีรู้สึกแสบ

บทที่ 1 ชายปริศนา (2)ไป๋เจียหลีค่อย ๆ หันมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างชั่งใจ พบว่าที่นี่เป็นห้องขนาดใหญ่ วัสดุของห้องทำจากไม้ล้วน ๆ ไม่มีส่วนผสมของปูน หรือพลาสติกเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ส่วนข้าวของเครื่องใช้ รวมไปถึงของตกแต่งภายใน ล้วนทำมาจากโลหะ เงิน ทองแดง และหยกเนื้อดีเมื่อแน่ใจแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง และไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่ตนเองคุ้นเคย ไป๋เจียหลีจึงพยายามตั้งสติ แล้วเอี้ยวหน้าหันกลับมามองชายร่างสูง ใช่! เขานั่นแหละ เขาคือคนที่พยายามจะทำไม่ดีไม่ร้ายกับเจียหลีในตอนแรกเขาคนนั้นตัวสูงสง่า น่าจะสูงราว ๆ 190 เซนติเมตรเห็นจะได้ ท่าเดินของเขา ทำให้เจียหลีรู้สึกว่าเขาคนนี้เป็นผู้ชายที่ดูสง่างามและภูมิฐาน เขาอยู่ในชุดฮั่นฝูโบราณ ชุดนั้นเป็นชุดสีแดงสดสื่อถึงความมงคล บนเนื้อผ้าจะตัดด้วยด้ายสีเหลืองทองที่ปักเป็นลวดลายต่าง ๆ ทำให้รู้สึกว่าชุดที่เขาสวมใส่อยู่ น่าจะราคาแพงไม่เบาถ้าให้ประเมินด้วยตาเปล่า บุคลิกของเขาเหมือนพวกขุนนางในนิยายจีนไม่มีผิด แล้วน่าจะเป็นขุนนางยศสูงอีกด้วย และหากประเมินจากกิริยาท่าทางของเขา เดาว่าเขาคนนี้ไม่น่าใช่ขุนนางช