All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 121 - Chapter 130

135 Chapters

บทที่ 21 เรื่องในอดีต (1)

บทที่ 21 เรื่องในอดีต (1)เสิ่นตวนหนิงเล่าว่า… เมื่อสิบสี่ปีก่อน ตวนหนิงอายุได้สิบสองปี ส่วนฉินฟางเฟยอายุได้เพียงสี่ขวบ ทั้งคู่ได้เจอหน้ากันครั้งแรก ก็เพราะวันนั้นเป็นวันเกิดของผู้นำตระกูลหมิง หรือที่รู้จักกันดีว่าเขาเป็นบิดาแท้ ๆ ของหมิงซางเฉวียน แขกมากหน้าหลายตาถูกชวนให้มาร่วมงานเลี้ยงที่จวนสกุลหมิง แน่นอนว่ามารดากับบิดาของฉินฟางเฟยก็ถูกเชื้อเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วย ไม่เพียงผู้ใหญ่ทั้งสองที่มาร่วมงาน แต่เด็ก ๆ ทั้งสามคนก็มาร่วมงานด้วยเช่นเดียวกัน เด็ก ๆ ที่หมายถึงก็คือ ฉินหานซั่ว บุตรชายคนโตของตระกูลฉิน, ถัดมาคือฉินหย่งเจิน บุตรสาวคนรอง และคนสุดท้ายคือฉินฟางเฟย บุตรสาวคนเล็กของนายหญิงสกุลฉิน แม้จะมีหลายตระกูลที่นำลูกหลานมาด้วย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสังสรรค์แต่อย่างใด นั่นก็เพราะงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ แยกส่วนของเด็ก และส่วนของผู้ใหญ่ออกจากกันไว้อย่างชัดเจน ด้วยเหตุนี้ต่อให้ส่วนของเด็กจะวุ่นวายชุลมุนขนาดไหน ก็จะไม่กระทบต่อความรื่นเริงในแวดวงของผู้ใหญ่

บทที่ 21 เรื่องในอดีต (2)

บทที่ 21 เรื่องในอดีต (2)สาบานได้เลยว่า... ถ้ารู้ตั้งแต่แรก ว่ายาเม็ดนั้นมันคือยาอะไร หากรู้ว่ามันล้ำค่าและหายากขนาดไหน ฟางเฟยคงจะมีอาการลังเลอยู่บ้าง แต่ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการของนางในครั้งนั้นนั่นแหละ ที่ทำให้เสิ่นตวนหนิงนึกชื่นชมในความใจใหญ่ของนาง และอยากทำดีกับนาง ตลอดจนวาดฝันไว้ว่า ครั้นโตขึ้นเสิ่นตวนหนิงอยากจะแต่งฉินฟางเฟยตัวน้อยมาเป็นภรรยาแต่มันน่าเศร้าก็ตรงที่ว่า... เขาทำได้แค่วาดฝันเท่านั้น...เพราะต่อให้ตวนหนิงจะรู้สึกประทับใจในตัวฉินฟางเฟยมากขนาดไหน แต่เสิ่นตวนหนิงวัยสิบสองปีก็ไม่อาจทำอะไรล้ำเส้นได้ เพราะเห็นว่าสหายคนสนิทของตนอย่างหมิงซางเฉวียนมีสัญญาหมั้นหมายกับฉินฟางเฟยอยู่ก่อนแล้ว ด้วยเหตุนี้เสิ่นตวนหนิงจึงได้แต่เฝ้ามองฉินฟางเฟยอยู่ห่าง ๆ และทำได้แค่จินตนาการลม ๆ แล้ง ๆ แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นสาบานได้เลย! ว่าตั้งแต่วันนั้น จวบจนวันนี้ เขาไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แม้แต่หมิงซางเฉวียนก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน และนี่ก็เป็นเหตุผลว่า ทำไมเสิ่นตวนหนิงถึงไม่ยอมคบหากับสตรีคนไหนสักที เช่นนั้นแล้ว เรื่องที่ฉินฟางเฟยกำลังกังวล

บทที่ 22 ความผิดปกติ (1)

บทที่ 22 ความผิดปกติ (1)ตอนที่นั่งอยู่บนรถม้ากับตวนหนิง เจียหลีมัวแต่ต่อปากต่อคำกับตวนหนิง จนลืมสังเกตว่ารถม้าคันนี้ขับวนรอบตลาดตั้งสองรอบ!!วิธีบ้า ๆ เช่นนี้จะต้องเป็นแผนการของเจ้าเสิ่นโหวจอมเจ้าเล่ห์อย่างแน่นอน! เพราะไม่มีทางที่บ่าวรับใช้จะทำอะไรเองโดยพลการ เดาได้ไม่ยากว่า... เขาคงอยากอยู่กับนางในรถม้าให้นานขึ้นหน่อย เขาจึงแอบสั่งให้คนด้านนอกบังคับรถม้าให้เดินรอบตลาดสักสองรอบ หาไม่เช่นนั้นนางจะกลับถึงจวนเสิ่นจนเกือบมืดค่ำได้อย่างไรกันการเลือกซื้อผ้า และเครื่องประดับ ตลอดจนลองสวมชุด มันดูดพลังงานชีวิตของเจียหลีไปไม่น้อย ไหนยังต้องไปเหนื่อยต่อปากต่อคำกับเจ้าคนเลวอย่างเหรินไท้ซาอีกตั้งนานสองนาน ไม่พอยังต้องมาเหนื่อยต่อล้อต่อเถียงกับสามีเจ้าแผนการอีกทอดหนึ่งในหนึ่งวันมีหลายเรื่องหลายราวผุดขึ้นมาให้ปวดหัวถึงขนาดนี้ ไม่แปลกที่เจียหลีจะรู้สึกเหนื่อยอ่อนด้วยเหตุนี้พอกลับมาถึงจวนเสิ่น สิ่งแรกที่นางทำ ก็คือเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ต่างจากเสิ่นโหวซึ่งรีบไปเยี่ยมมารดาที่เรือนหลัง ต่อให้เขารู้ข่าวจากจดหมายที่เจิ้งเยี่ยเขียนไปให

บทที่ 22 ความผิดปกติ (2)

บทที่ 22 ความผิดปกติ (2)กึก ~“ใครน่ะ? ตันหยางหรือ?”'ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้ใด ไม่มีเงาของคนอื่น หรือว่า... ข้าจะหูแว่วไปเอง'หลังตันหยางจากไปราว ๆ ห้าเฟิน จู่ ๆ ก็เกิดเสียงกุกกึกจากบานหน้าต่าง เจียหลีที่อยู่คนเดียวตามลำพัง ไม่ได้คิดว่าเสียงปริศนาอะไรนั่นคือสุ้มเสียงของภูตผีปีศาจ แต่เกรงว่าจะเป็นสุ้มเสียงของบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ซะมากกว่าหากบ่าวรับใช้ที่เข้ามาใกล้ห้องอาบน้ำเป็นสตรีก็ให้แล้วไป แต่หากเป็นบุรุษ เกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตเอาได้ เพราะวันนี้เจียหลีก็ได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว ว่าเสิ่นโหวเป็นคนขี้หึงขนาดไหน งืม... แต่มาคิด ๆ ดูแล้ว ที่นี่เป็นห้องอาบน้ำของฮูหยินน้อยกับนายท่านของจวนเสิ่น ย่อมไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้าใกล้โดยพลการ แม้แต่ตันหยางเองก็ต้องเอ่ยขออนุญาตก่อนทุกครั้ง จึงจะมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ได้ด้วยไตร่ตรองได้ดังนี้ เจียหลีจึงคาดเดาว่าเสียงแปลก ๆ นั่น น่าจะไม่ใช่เสียงคน แล้วถ้าไม่ใช่เพราะหูแว่วไปเอง ก็อาจจะเป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตอื่น จำพวกนก หนู หรือไม่ก็แมว พอคิดแบบนี้ เจียหลีก็สาม

(NC+)บทที่ 23 หมดความอดทน (1)

🔞บทที่ 23 หมดความอดทน (1)ในขณะที่เจียหลีมัวแต่ทุ่มเถียงกับเสียงปริศนาที่ดังกังวานอยู่ในหัวของตัวเอง นางกลับไม่รู้เอาซะเลย ว่ากำลังถูกสายตาคมปลาบของผู้เป็นสามีเพ่งมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางราวกับหมาป่าหิวกระหายมันก็จริงที่เสิ่นโหวไม่ใช่คนจำพวกชอบฉวยโอกาสสตรี เพราะถ้าหากเขาเป็นคนพรรค์นั้นจริง ๆ แล้วล่ะก็ เขาคงไม่ปล่อยให้นางถือครองเยื่อพรหมจรรย์มาจนถึงทุกวันนี้ แต่ทว่าตอนนี้เสิ่นโหวรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในร่างกาย ความรู้สึกที่ร้อนรุ่มอยู่ภายในร่างกายของเขา มันร้อนรุ่มเหมือนดั่งคืนเข้าหอไม่มีผิดใช่แล้วล่ะ! คืนนั้นมีคนลอบวางยาปลุกกำหนัดที่ไร้รส ไร้สี ไร้กลิ่นลงในจอกสุราของตวนหนิง คาดว่าคงเป็นฝีมือของท่านแม่อย่างแน่นอน แล้ววันนี้หลังจากกลับเข้าจวนมา เสิ่นโหวก็ไปขลุกอยู่ที่เรือนของท่านแม่ ทั้งยังนั่งกินอาหารเย็นเป็นเพื่อนท่านแม่ หลังจากกินอาหารไปได้ไม่กี่คำ ก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง โดยเฉพาะอวัยวะที่แสดงถึงความเป็นชาย มันแข็งเขื่องขึ้นท่อนขึ้นลำ จนตวนหนิงไม่อาจนั่งกินข้าวกับท่านแม่ต่อได้เขาอยากปลดปล่อยเหลือเกิน อยากปรนเปรอความใคร่นี้ลง

(NC+)บทที่ 23 หมดความอดทน (2)

🔞บทที่ 23 หมดความอดทน (2)เมื่อคิดได้เช่นนี้ ตวนหนิงไม่มัวชักช้า เขารีบถอนริมฝีปากหยักออกจากริมฝีปากสวยทันที แล้วย้ายริมฝีปากอุ่น ๆ ของตนลงมาดูดเม้มเต้านมสวยที่กำลังชูเด่นล่อตาล่อใจอยู่ด้านล่างยิ่งเขาใช้ริมฝีปากขบเม้มตุ่มไตสีชมพูอ่อนบนเต้าสวยมากเท่าไหร่ ร่างเล็กของนางก็ยิ่งดิ้นพล่านมากขึ้นเท่านั้น “เฟยเอ๋อร์...ท่าทางดิ้นเลื่อยเนิบนาบของเจ้า มันช่างเย้ายวนใจข้ายิ่งนัก”ครั้นสิ้นเสียงพูด เสิ่นตวนหนิงก็แหวกเรียวขาสวยให้แยกออกจากกัน แล้วจับให้ชันขึ้น โดยจัดให้ส้นเท้าของนางเหยียบยั้งไว้ที่ริมขอบโต๊ะ เมื่อได้ที่แล้วชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ย่อตัวลงกระทั่งใบหน้าของตนอยู่ในระดับเดียวกันกับรอยแยกใต้หว่างขาของภรรยาตวนหนิงเบิกตาโพลงอย่างลืมตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นจุดสงวนของอิสตรีแบบซึ่ง ๆ หน้า ที่ผ่านมาเขามักจะดูภาพวาดของจิตกรในตลาดมืดเพื่อกระตุ้นให้ตนเองสำเร็จความใคร่อยู่บ่อย ๆ ในภาพวาดผืนนั้นว่างดงามชวนวาบหวิวแล้ว แต่ของจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ยิ่งงดงามชวนวาบหวิวกว่าในภาพวาดตั้งหลายเท่าตัวตวนหนิงจ้องมองจุดสงวนขอ

(NC+)บทที่ 24 หนึ่งเดียวกัน (1)

🔞บทที่ 24 หนึ่งเดียวกัน (1)“อดทนหน่อยเถิด อีกหน่อยก็จะไม่เจ็บแล้ว”ว่าเสร็จผู้เป็นสามีก็ไม่รอช้าที่จะทาบริมฝีปากลงไปโลมเลียบนเม็ดไข่มุกอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ก้านนิ้วมือทั้งสองยังคงเสียบคาอยู่ในรูคับแคบของเจียหลีตลอดเวลา เขาตั้งใจใช้ปลายลิ้นร้ายของตนเบี่ยงเบนความสนใจของนาง จากนั้นใช้โอกาสนี้ขยับสอดแยงนิ้วมือเข้าออกอย่างต่อเนื่อง กระทั่งสร้างความคุ้นเคยให้กับช่องคับแคบของอิสตรีได้สำเร็จ ตวนหนิงจึงหยุดโลมเลียแล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวลออกมาว่า...“ไม่เจ็บแล้ว... ใช่หรือไม่?” เขาเห็นนางเอาแต่ร้องครางกระเส่า ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำว่า ‘เจ็บ’ เหมือนในตอนแรก แต่กระนั้นตวนหนิงก็ยังเอ่ยถามเพื่อให้แน่ใจว่านางไม่ได้รู้สึกเจ็บแล้วจริง ๆ “ไม่เจ็บแล้ว” ภรรยาโต้ตอบเสียงหวาน เพียงเท่านี้โหวหนุ่มก็ยิ้มออกหลังเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการโลมเลียจุดอ่อนไหวให้ภรรยาอยู่ตั้งนานสองนาน ถึงเวลาแล้วที่ชายหนุ่มจะต้องลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อหยัดยืนขึ้นเต็มความสูง เขาปลดสายคาดเอวออกอย่างรวดเร

(NC+)บทที่ 24 หนึ่งเดียวกัน (2)

🔞บทที่ 24 หนึ่งเดียวกัน (2)“สามี… ข้าต้องการท่าน”แม้จะรู้สึกเจ็บร้าวที่รูคับแคบเพียงใด แต่นางกลับไม่อยากให้เขาหยุดกลางคัน จริงอยู่ที่นางเจ็บแสบจนเผลอร้องครวญครางเสียงหลง และถึงขั้นร้องไห้ออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านางต้องการให้เขาหยุดทำเสียหน่อย ทุกอย่างดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ตัวนางไม่ใช่อิฐ ไม่ใช่ดิน จะมามัวทำตัวมีจริตก็คงไม่ใช่ ยอมรับว่า...นางต้องการเขาเช่นเดียวกัน ต้องการเขามาก ๆ ด้วย“จะ… เจ้าเรียกข้าว่าอย่างไรนะ” คนที่ถูกเรียกว่า 'สามี' นิ่งงันไปครู่หนึ่ง เมื่อตั้งสติได้เขาจึงรีบเอ่ยถามเพื่อให้แน่ใจ ว่าตนไม่ได้ฟังผิดไป“สามี… ข้าเรียกท่านว่าสามี” เสียงอ่อนหวานถูกส่งมาหาคนตรงหน้าพร้อมกับสอดประสานแววตาสุดเว้าวอน นางรู้ดีว่าการเรียกเขาด้วยสรรพนามเช่นนี้ มันเปรียบเสมือนยาชูกำลังชั้นดี ที่สามารถกระตุ้นให้เขากลับมาคึกคักได้เช่นเดิมนางยอมเรียกเขาว่า 'สามี' เพราะอยากอ้อนเขา อยากให้กำลังใจเขา อยากทำให้บรรยากาศรอบตัว ที่กำลังไปได้สวยในตอนแรก กลับมาร้อนรุ่

บทที่ 25 พ่อคนคลั่งรัก (1)

บทที่ 25 พ่อคนคลั่งรัก (1)“ข้าไม่เห็นตันหยาง แล้วอีกอย่างตอนที่ข้าเดินจากเรือนของท่านแม่แล้วมาที่นี่ ข้าก็ไม่เห็นบ่าวไพร่คนไหนเลย จะว่าไปมันก็แปลกอยู่เหมือนกัน อืม… ไม่ผิดแน่ ทั้งหมดต้องเป็นแผนการของท่านแม่อย่างแน่นอน” ตวนหนิงหรี่เปลือกตาลงพลางครุ่นคิดอย่างชั่งใจ ที่เขาสงสัยว่าเป็นแผนการของมารดา ไม่ใช่คาดเดาส่งเดช แต่เพราะคืนวันแต่งงาน ท่านแม่ของเขาก็ใช้แผนสกปรกพรรค์นี้มาแล้วหนหนึ่ง แต่ทว่าแผนการในครั้งนั้นดันล่มไม่เป็นท่า เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูง ว่าครั้งนี้จะเป็นแผนการระลอกที่สองของท่านแม่ ที่สำคัญตวนหนิงมีอาการกระสับกระส่าย หลังจากกินอาหารมื้อค่ำกับท่านแม่ พิรุธเยอะขนาดนี้ ไม่ให้สงสัยท่านแม่ แล้วจะให้ไปสงสัยผู้ใด“แผน? แผนการอันใดหรือเจ้าคะ” เจียหลีที่ซบอิงอยู่ในอ้อมอกของสามีเงยหน้าขึ้นมองตวนหนิงเล็กน้อย ดวงตาของนางอัดแน่นไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ เพราะเอาเข้าจริง ๆ ถ้าเขาไม่พูดขึ้นมา นางก็คงไม่รู้สึกตงิดใจอะไรเลย ทีแรกนางนึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นแค่เรื่องบังเอิญซะอีก“เรื่อ

บทที่ 25 พ่อคนคลั่งรัก (2)

บทที่ 25 พ่อคนคลั่งรัก (2)“อ้อ… ข้านึกออกแล้วล่ะ ก่อนที่ท่านจะปรากฏตัว ข้านั่งแช่น้ำอยู่ตามลำพัง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ เพราะคิดว่าเป็นเสียงของสัตว์เล็กสัตว์น้อยวิ่งเพ่นพ่าน ข้าจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ที่แท้ก็เป็นเสียงใครบางคนแอบหย่อนธูปกำยานผ่านช่องหน้าต่างนี่เอง”ว่าเสร็จคนเป็นสามีก็ก้มหน้าลงมามอง ส่วนภรรยาก็แหงนหน้าขึ้นมอง ทั้งคู่มองสบตากันด้วยสายตาคมปลาบ ก่อนจะโพล่งพูดประโยคเดียวกันออกมาว่า“เช่นนั้นก็เป็นไปได้ว่า ตันหยางถูกคนของท่านแม่พาตัวไป”ตวนหนิงเงียบงันไปชั่วขณะ ส่วนเจียหลีเอ่ยต่อไปว่า “แล้ว… ท่านพี่จะทำอย่างไรกับเรื่องนี้?”ถ้าให้พูดความจริงจากใจ ตวนหนิงก็อยากจะตอบไปว่า เขาจะไปทำอย่างไรได้ นอกเสียจากนึกขอบคุณท่านแม่ ที่ไม่ลดละความพยายามในการทำให้สองสามีภรรยาคู่ข้าวใหม่ปลามันได้สอดด้ายสนเข็มกัน แต่ถ้าพูดออกไปตรง ๆ เช่นนี้ เกรงว่าจะไม่เหมาะ ด้วยเหตุนี้พ่อคนคลั่งรักจึงเอ่ยถ้อยวจีหวานย้อยออกไปแทน“เจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร ข้าก็จะทำตามคำของเจ้

...

9 10 11 12 13 14

SCAN CODE TO READ ON APP