All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 4 เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น (2)เรื่องมันมีอยู่ว่า...เมื่อเดือนก่อนน้องสาวเพียงคนเดียวของเซี่ยติงหลัวจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดที่จวนสกุลเซี่ย เนื่องจากเซี่ยหรูเอ๋อร์เป็นที่รู้จักในแวดวงสังคมค่อนข้างมาก ทั้งเป็นสตรีงามผู้อัธยาศัยดี เหล่าคุณหนูคุณชายหลายตระกูลจึงไม่อิดออดที่จะตอบรับเทียบเชิญของนาง และเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าหนึ่งในรายชื่อแขก ย่อมมีชื่อของคุณหนูซ่ง ซ่งจิ่นเหอ ปะปนอยู่ด้วยในเมื่อรู้แท้แก่ใจว่าจิ่นเหอจะต้องเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลเซี่ยอย่างแน่นอน มีหรือ? ที่เจิ้งหยวนจะนิ่งเฉยดูดาย โหวหนุ่มคิดฉวยโอกาส โดยใช้งานเลี้ยงของจวนตระกูลเซี่ยเป็นดั่งสะพานสื่อรัก ไม่น่าเชื่อว่า... เพื่อให้ได้คนงามมาครอบครอง กู้เจิ้งหยวนถึงขั้นวิ่งเต้นวางแผนใช้ยาปลุกกำหนัด เพื่อจัดฉากให้ตนได้เสียกับซ่งจิ่นเหอในเรือนตะวันตกของตระกูลเซี่ย เพียงเท่านี้ซ่งจิ่นเหอก็จะหนีเขาไปไหนไม่พ้น ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องลงเอยกับเขาอยู่วันยังค่ำหลังได้เสียกับนางแล้ว พูดไปใครจะเชื่อ! ว่าโหวหนุ่มเป็นคนอยู่เบื้องหลังการป่าวประกาศให้คนในเมืองหลวงได้รับรู้ว่าเขากับนางได้เสียกันแล้ว ที

บทที่ 5 กลืนน้ำลายตัวเอง (1)ซ่งจิ่นเหอหายใจหืดหาดจนหน้าอกกระเพื่อมไหว แม้จิตใจของนางจะบอกว่าไม่ต้องการเขาเพียงใด แต่ทว่าร่างกายภายนอกกลับแอ่นสู้แอ่นรับ ดั่งต้องการจะยุยงส่งเสริมให้เขารีบลงมือเสียทียามนี้สันจมูกโด่งของโหวหนุ่มซุกอยู่กับร่องนมที่เบียดชิดกันสองเต้า สองฝ่ามือใหญ่ก็ใช่ว่าน้อยหน้า มันทั้งบีบคลึง ทั้งบีบเคล้น ทำเอาเนื้อนุ่มหยุ่นของเต้าสวยเหลวผิดรูปและเบ้เบี้ยวไปตามแรงมือ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังย้ายริมฝีปากร้ายลงมาดูดเม้มที่ยอดปทุมถันเม็ดงามอย่างมูมมามหิวโหย ดู ๆ แล้วยิ่งเหมือนลูกหมาแรกเกิดไม่มีผิด“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุดล่วงเกินข้า!!! ใครก็ได้ ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาช่วยข้าที” กู้เจิ้งหยวนหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้ ครั้นด่าทอต่อไปคงไร้ประโยชน์ เมื่อตกตะกอนความคิดได้อย่างนี้แล้ว จิ่นเหอจึงมิได้ก่นด่าให้เสียปาก แต่เลือกโก่งคอเรียกหาผู้อื่นอย่างดื้อดึง ร้อนให้ชายหนุ่มผู้ที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับหน้าอกนุ่มหยุ่นของอิสตรี ต้องเงยหน้าขึ้นมาห้ามปราม“ชู้ว~ ร้องไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้ร้องจนคอแตก ก็มิมีผู้ใดเข้ามาช่วยเจ้าได้หรอก” ชายหนุ่มพูดเสียงแผ่วพร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก

บทที่ 6 ฝังเข็ม (1)สองขาเรียวถูกพาดไว้บนบ่าสูง กรอบหน้าคมคายของบุรุษหนุ่มยืดยื้อโลมไล้ไปตามฝ่าเท้าสวยของจิ่นเหอ โดยไม่มีทีท่ารังเกียจแต่อย่างใด หนำซ้ำเขายังขบเม้มริมฝีปากเข้าที่ปลายนิ้วหัวแม่เท้าของจิ่นเหอเบา ๆ ดั่งต้องการจะหยอกเย้า ขณะเดียวกันบั้นท้ายแกร่งของโหวหนุ่ม ก็กระทุ้งกระแทกต่อเนื่อง สร้างความเสียวซ่านสำราญใจให้จิ่นเหอโดยมิคิดจะหยุดพักท่วงท่าทำนองนี้ชวนให้จิ่นเหอแปลกใจอย่างเหลือแสน... เหตุไฉนเขาจึงไม่รังเกียจฝ่าเท้าของนาง เหตุไฉนเขาจึงทำเหมือนคุ้นเคยกับเรือนร่างของนางเป็นอย่างดี มิใช่ว่า? ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา เขาและนางเพิ่งได้เสียกันเป็นครั้งที่สองเองหรอกหรือ ไฉนเขาถึงทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำอย่างกับว่า...เคยได้เสียกับนางมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนอย่างไรอย่างนั้น"เหอเอ๋อร์~ เหอเอ๋อร์ของข้า" ครานี้เป็นกู้เจิ้งหยวนที่เผลอร้องครางระงมออกมา ซึ่งเป็นผลพวงมาจากจังหวะตอดรัดที่ค่อนข้างถี่รัวภายในรูหยุ่น ทำให้เจิ้งหยวนกลั้นเสียงครางกระเส่าเอาไว้ไม่อยู่ ด้านจิ่นเหอก็ใช่ว่าน้อยหน้าไปกว่ากัน แม้ปากของนาง

บทที่ 7 ผู้บุกรุก (1)หลังไสหัวออกมาจากเรือนนอนของจิ่นเหอตามคำสั่งของนาง กู้เจิ้งหยวนก็มาโผล่ที่ขอบกำแพงทิศตะวันตก เพียงแค่พริบตาเดียว เขาก็ใช้กำลังภายในและวิชาตัวเบา พาให้ร่างกายแข็งแรงกำยำโหนขึ้นไปยืนสังเกตการณ์อยู่บนสันกำแพงสูงของจวนสกุลซ่ง เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ บุรุษหนุ่มที่ยืนสง่าอยู่บนสันกำแพงสูงจึงสะบัดชายเสื้อหนึ่งหน เพื่อเป็นสัญญาณให้มือสังหารคนสนิทอย่างสืออิ๋น รีบไปคลายจุดอัมพาตให้บ่าวไพร่ของจวนซ่งเสียให้เรียบร้อย หาไม่เช่นนั้นฮูหยินตัวร้ายอย่างซ่งจิ่นเหอจะก่นด่าเอาได้“ข้าต้องสืบรู้ให้ได้... ว่ามันผู้ใดที่ไม่รักชีวิต ถึงขนาดกล้าวิ่งผ่านหลังคาบ้านเมียรักของข้า! หากรู้ว่ามันเป็นใคร และรู้ว่ามันผู้นั้นมีจุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์ต่อนาง ข้าผู้แซ่กู้จะตามสังหารมันเสียให้รู้แล้วรู้รอด”ครั้นพูดทิ้งทวนไว้เพียงเท่านี้ โหวหนุ่มก็กัดฟันกรอดอย่างคับข้องใจ ก่อนจะโฉบตัวลงจากสันกำแพงสูง จากนั้นเดินตัวปลิวหลัด ๆ กลับขึ้นไปบนรถม้าคันโตโอ่อ่าของตน ซึ่งเวลานี้จอดเทียบรออยู่ข้างจวนสกุลซ่งตั้งแต่ครึ่งชั่วยามก่อน 

บทที่ 7 ผู้บุกรุก (3) “นี่เจ้า! อย่าได้เอาเรื่องของนางมาล้อข้าเชียวนะ?” สีหน้าของติงหลัวเข้มขึ้นชั่วขณะ ในใจของเขากำลังคิดว่า หากเจ้านี่กล้าเอาเรื่องสตรีผู้นั้นมาล้อเล่น เขาจะตัดขาดกับกู้เจิ้งหยวนเดี๋ยวนี้“ฟังนะ...ถึงข้าจะปากคอเราะร้ายไปบ้าง แต่ข้ารู้ความ นางสำคัญกับเจ้ามาก เรื่องเช่นนี้ข้าย่อมไม่เอามาล้อเล่น” ได้ฟังสหายกล่าวเช่นนั้น มือปราบหนุ่มรูปงามถึงกับผลัดสีหน้าแดงฉ่าคล้ายจะร่ำไห้ออกมา แต่ถือว่ายังดี ที่เจ้านั่นรู้จักอดกลั้นอยู่บ้าง ไม่เหมือนกับตอนเด็ก ๆ ที่มีอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก็แหกปากร้องไห้จ้าไม่ลืมหูลืมตาอย่างกับลูกหมาแรกเกิดอย่างไรอย่างนั้นจำได้ว่าครั้งนั้น... กู้เจิ้งหยวนในวัยสี่ขวบเล่นซ่อนหากับเซี่ยติงหลัวที่จวนสกุลเซี่ย เขาปีนป่ายขึ้นไปแอบบนต้นท้อ ส่วนเจ้าโง่ติงหลัวเป็นฝ่ายวิ่งตามหา หาไป... หามา... กินเวลาไปเกือบสิบเฟิน ในหัวของติงหลัวคงจะคิดไปเองว่า เจิ้งหยวนหนีกลับบ้านไปแล้ว และจะไม่ได้เล่นกับเจิ้งหยวนอีกแน่ ๆ เจ้านั่นจึงเอาแต่แหกปากร้องไห้จ้าไปยกใหญ่ ว้าวุ่นให้บ่าวไพร่ในจว