Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 15

บทที่ 4 เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น (2)เรื่องมันมีอยู่ว่า...เมื่อเดือนก่อนน้องสาวเพียงคนเดียวของเซี่ยติงหลัวจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดที่จวนสกุลเซี่ย เนื่องจากเซี่ยหรูเอ๋อร์เป็นที่รู้จักในแวดวงสังคมค่อนข้างมาก ทั้งเป็นสตรีงามผู้อัธยาศัยดี เหล่าคุณหนูคุณชายหลายตระกูลจึงไม่อิดออดที่จะตอบรับเทียบเชิญของนาง และเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าหนึ่งในรายชื่อแขก ย่อมมีชื่อของคุณหนูซ่ง ซ่งจิ่นเหอ ปะปนอยู่ด้วยในเมื่อรู้แท้แก่ใจว่าจิ่นเหอจะต้องเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลเซี่ยอย่างแน่นอน มีหรือ? ที่เจิ้งหยวนจะนิ่งเฉยดูดาย โหวหนุ่มคิดฉวยโอกาส โดยใช้งานเลี้ยงของจวนตระกูลเซี่ยเป็นดั่งสะพานสื่อรัก ไม่น่าเชื่อว่า... เพื่อให้ได้คนงามมาครอบครอง กู้เจิ้งหยวนถึงขั้นวิ่งเต้นวางแผนใช้ยาปลุกกำหนัด เพื่อจัดฉากให้ตนได้เสียกับซ่งจิ่นเหอในเรือนตะวันตกของตระกูลเซี่ย เพียงเท่านี้ซ่งจิ่นเหอก็จะหนีเขาไปไหนไม่พ้น ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องลงเอยกับเขาอยู่วันยังค่ำหลังได้เสียกับนางแล้ว พูดไปใครจะเชื่อ! ว่าโหวหนุ่มเป็นคนอยู่เบื้องหลังการป่าวประกาศให้คนในเมืองหลวงได้รับรู้ว่าเขากับนางได้เสียกันแล้ว ที

บทที่ 5 กลืนน้ำลายตัวเอง (1)ซ่งจิ่นเหอหายใจหืดหาดจนหน้าอกกระเพื่อมไหว แม้จิตใจของนางจะบอกว่าไม่ต้องการเขาเพียงใด แต่ทว่าร่างกายภายนอกกลับแอ่นสู้แอ่นรับ ดั่งต้องการจะยุยงส่งเสริมให้เขารีบลงมือเสียทียามนี้สันจมูกโด่งของโหวหนุ่มซุกอยู่กับร่องนมที่เบียดชิดกันสองเต้า สองฝ่ามือใหญ่ก็ใช่ว่าน้อยหน้า มันทั้งบีบคลึง ทั้งบีบเคล้น ทำเอาเนื้อนุ่มหยุ่นของเต้าสวยเหลวผิดรูปและเบ้เบี้ยวไปตามแรงมือ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังย้ายริมฝีปากร้ายลงมาดูดเม้มที่ยอดปทุมถันเม็ดงามอย่างมูมมามหิวโหย ดู ๆ แล้วยิ่งเหมือนลูกหมาแรกเกิดไม่มีผิด“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้! หยุดล่วงเกินข้า!!! ใครก็ได้ ใครอยู่ข้างนอก เข้ามาช่วยข้าที” กู้เจิ้งหยวนหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้ ครั้นด่าทอต่อไปคงไร้ประโยชน์ เมื่อตกตะกอนความคิดได้อย่างนี้แล้ว จิ่นเหอจึงมิได้ก่นด่าให้เสียปาก แต่เลือกโก่งคอเรียกหาผู้อื่นอย่างดื้อดึง ร้อนให้ชายหนุ่มผู้ที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับหน้าอกนุ่มหยุ่นของอิสตรี ต้องเงยหน้าขึ้นมาห้ามปราม“ชู้ว~ ร้องไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้ร้องจนคอแตก ก็มิมีผู้ใดเข้ามาช่วยเจ้าได้หรอก” ชายหนุ่มพูดเสียงแผ่วพร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก

บทที่ 6 ฝังเข็ม (1)สองขาเรียวถูกพาดไว้บนบ่าสูง กรอบหน้าคมคายของบุรุษหนุ่มยืดยื้อโลมไล้ไปตามฝ่าเท้าสวยของจิ่นเหอ โดยไม่มีทีท่ารังเกียจแต่อย่างใด หนำซ้ำเขายังขบเม้มริมฝีปากเข้าที่ปลายนิ้วหัวแม่เท้าของจิ่นเหอเบา ๆ ดั่งต้องการจะหยอกเย้า ขณะเดียวกันบั้นท้ายแกร่งของโหวหนุ่ม ก็กระทุ้งกระแทกต่อเนื่อง สร้างความเสียวซ่านสำราญใจให้จิ่นเหอโดยมิคิดจะหยุดพักท่วงท่าทำนองนี้ชวนให้จิ่นเหอแปลกใจอย่างเหลือแสน... เหตุไฉนเขาจึงไม่รังเกียจฝ่าเท้าของนาง เหตุไฉนเขาจึงทำเหมือนคุ้นเคยกับเรือนร่างของนางเป็นอย่างดี มิใช่ว่า? ตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา เขาและนางเพิ่งได้เสียกันเป็นครั้งที่สองเองหรอกหรือ ไฉนเขาถึงทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทำอย่างกับว่า...เคยได้เสียกับนางมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนอย่างไรอย่างนั้น"เหอเอ๋อร์~ เหอเอ๋อร์ของข้า" ครานี้เป็นกู้เจิ้งหยวนที่เผลอร้องครางระงมออกมา ซึ่งเป็นผลพวงมาจากจังหวะตอดรัดที่ค่อนข้างถี่รัวภายในรูหยุ่น ทำให้เจิ้งหยวนกลั้นเสียงครางกระเส่าเอาไว้ไม่อยู่ ด้านจิ่นเหอก็ใช่ว่าน้อยหน้าไปกว่ากัน แม้ปากของนาง