All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 17 ไม่ชอบมาพากล (1)ต้นยามซวี… แม้เป็นเวลาแค่หนึ่งทุ่มเศษ ๆ แต่พวกพ้องโจรป่าทั้งหลายต่างก็พากันเมาแอ๋ไม่เป็นท่าเสียแล้ว วันนี้อุตส่าห์เป็นวันดีของท่านผู้นำทั้งที คนในกลุ่มโจรภายใต้พรรค์หน้ากากเงิน จะต้องร่วมยินดีให้สุดเหวี่ยง เอาให้หัวทิ่มหัวตำกันไปข้าง ดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘ไม่เมาไม่กลับ ไม่เมาไม่เลิกรา’ครืด ~ ยามนี้ชายร่างใหญ่ภูมิฐานสวมอยู่ในอาภรณ์สีแดงสง่า ตั้งแต่หัวจรดเท้านับว่าถูกต้องตามรูปแบบของเจ้าบ่าวในงานมงคล แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมถอดหน้ากากเงินลายฉลุออกจากใบหน้าเสียที พอมาถึงเรือนนอนหลังใหญ่ ท่านผู้นำกลุ่มโจรผู้มีนามว่า ‘เจี่ยนฉือเจ๋อ’ ก็ค่อย ๆ วางฝ่ามือดันประตูบานเฉลียงออกช้า ๆ ขณะเดียวกันนั้นภายในหัวใจของเขามันก็เอาแต่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ อย่างเสียอาการ เรียกได้ว่าเขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับใครมาก่อน ดังนั้นกับสตรีงามผู้นี้ จะเรียกว่ารักแรกพบก็ย่อมได้ไม่รู้ว่า...ที่หัวใจเต้นรัวเร็วเช่นนี้ เป็นเพราะตื่นเต้นที่จ

บทที่ 18 บาดหมาง (1)หลังบ่อนทำลายรังโจรไปได้มากกว่าครึ่ง หน้าที่เก็บกวาดส่วนที่เหลือ จึงถูกปล่อยให้เป็นภาระของทหารชั้นผู้น้อยไปพลาง ๆ ด้านกู้เจิ้งหยวนและรองแม่ทัพหญิงต่างเร่งร้อนพาซ่งจิ่นเหอขึ้นกระโจมรถม้า แล้วออกเดินทางไปยังค่ายทหารเขตฉางเตี้ยนโดยเร็วที่สุดตราบเท่าที่จะทำได้ ถือว่าโชคยังดีที่หลี่จูเหยียนคิดการรอบคอบ ตระเตรียมรถม้าคันกลางมาด้วย ดังนั้นขณะเดินทางออกจากชุมชนโจรป่า ซ่งจิ่นเหอกับกู้เจิ้งหยวนจึงมีโอกาสได้นั่งแนบอิงพิงไหล่ซึ่งกันและกันอยู่ภายในกระโจมรถม้าคันดังกล่าวตามลำพัง“เสี่ยวเหอ… เจ้าต้องไม่เป็นอะไร ไว้ถึงฉางเตี้ยนแล้ว จะมีหมอทหารมาช่วยรักษาเจ้า ฮูหยินคนงามของข้า เจ้าจะต้องหายดี เข้าใจหรือไม่” กู้เจิ้งหยวนใช้หน้าอกกว้างของตนเป็นที่พักพิงสำหรับนาง ลำแขนข้างหนึ่งโอบหัวไหล่ของนางเอาไว้ตลอด ส่วนมืออีกข้างหนึ่งที่ยังว่างอยู่ หาใช่ว่าน้อยหน้าไปกว่ากัน เขาใช้มือข้างนั้นเฝ้าเกลี่ยไรผมของนางเบา ๆ อยู่รำไร นอกจากนี้ริมฝีปากหนาของโหวหนุ่มต่างก็พร่ำเพ้อรำพึงรำพัน ขอให้นางนั้นลืมตาตื่นขึ้นม

บทที่ 19 ต้นเหตุ (1)รัชศกอู่เซียวปีที่ 46 ฤดูใบไม้ผลิ ณ จวนสกุลกู้“คุณชายขอรับ ท่านจะปล่อยให้ฮูหยินเข้าใจในตัวท่านผิด ไปถึงเมื่อไหร่กันขอรับ?” เสียงของสืออิ๋นเฝ้ากระซิบกระซาบอยู่ข้างหัวไหล่ของกู้เจิ้งหยวน ยามนี้สองหนุ่มหล่อต่างยืนชำเลืองมองสตรีนางหนึ่งจากมุมอับสายตา สตรีผู้นั้นหาใช่ใครที่ไหน แต่เป็นซ่งจิ่นเหอผู้มีสถานะเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของจวนโหวภาพตรงหน้านี้เป็นภาพที่นางกำลังนั่งเขียนจดหมายหย่า ส่วนจวงเถานั้นกำลังเก็บรวบรวมข้าวของส่วนตัวของผู้เป็นนายแล้วนำมาพับเก็บลงหีบอย่างรีบร้อน‘ที่แท้... วันที่ข้าหนีออกจากจวน ท่านก็รู้เห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง กู้เจิ้งหยวน... ตกลงว่าท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่’เมื่อร่างโปร่งแสงของจิ่นเหอมองเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ตัวนางก็รู้ได้ในทันที ว่ายามนี้ดวงวิญญาณของนางได้ถูกชักนำ ให้เข้ามาอยู่ในห้วงเวลาหนึ่ง ซึ่งเป็นตอนที่นางยังอยู่ในสถานะเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของกู้เจิ้งหยวน“สืออิ๋น… เจ้าเป็นคนพูดมากเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?&rd

บทที่ 20 หักหลัง (1)หลังจิ่นเหอออกไปจากจวนสกุลกู้ได้เพียงแค่คืนเดียว เช้าวันรุ่งขึ้นสงครามโค่นอำนาจก็มาเยือน การจลาจลหนนี้แม้ไม่ได้เลวร้ายเท่ากรำศึกในชายแดน แต่ทว่าก็มีทหารจำนวนไม่น้อยที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับความมักใหญ่ใฝ่สูงขององค์ชายสามผู้ซึ่งแสร้งเจ็บป่วยกระเสาะกระแสะมานานหลายปี สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เปิดเผย ว่าองค์ชายสามคนที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเขาเป็นคนไม่เอาไหนที่สุดในเหล่าบรรดาเชื้อพระวงศ์ แท้จริงแล้วเขาคือหมาป่าร้าย ที่ซุกซ่อนอยู่ในดงหมอกหนา เพียงรอโอกาสเหมาะ ๆ เขาก็จะกระโจนออกมาจากที่ซ่อน จากนั้นตะครุบเหยื่อ แล้วใช้คมเขี้ยวและกรงเล็บฉีกทึ้งสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างเลือดเย็นศึกแย่งชิงอำนาจระหว่างพรรค์พวกขององค์ชายสามและองค์รัชทายาทกินเวลายาวนานถึงสิบสี่วัน ตัวของกู้เจิ้งหยวนผู้ซึ่งเป็นหัวหน้ากบฏ ในช่วงเวลานั้นก็นับว่าบาดเจ็บหนักไม่น้อย แต่ถึงกระนั้นกู้เจิ้งหยวนก็ยังฝืนกัดฟันสู้จนสุดฤทธิ์สุดเดช เขาไม่ยอมล่าถอยแม้แต่ก้าวเดียว ด้วยเหตุนี้กู้เจิ้งหยวนจึงช่วยองค์ชายสามยึดอำนาจจากองค์รัชทายาทได้สำเร็จดั่งที่หวังแต่ไม่รู้ว่

บทที่ 21 สูญสิ้นทุกอย่าง (1)หลังข่าวอันแสนสลดเหล่านี้ดังมาถึงหูของนายท่านกู้ ในฐานะคนเป็นพ่อก็ใช่ว่าจะนิ่งเฉยดูดาย เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าคณะเดินทางของลูกชายตัวน้อยจะถูกดักปล้นจนไม่เหลือผู้รอดชีวิต ด้วยหวังลึก ๆ ให้เรื่องนี้เป็นเพียงข่าวโคมลอย นายท่านกู้พร้อมด้วยผู้ใต้บัญชาอีกสิบห้าชีวิต จึงเร่งควบม้าฝีเท้าดีมุ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุ แต่ทว่าก็ไม่พบซากศพของบุตรชายตัวน้อยเลย จะพบก็แต่คราบเลือดเหม็นคาวที่เจิ่งนองไปทั่วบริเวณ หนำซ้ำร่างศพของใครหลายคน ยังอยู่ในสภาพสยดสยอง บ้างหัวขาดวิ่น แขนขาฉีกขาดผิดรูป ทั้งหมดนี้เกิดจากรอยคมเขี้ยวของสัตว์ป่าทั้งสิ้น ไม่แน่ว่า...เด็กทารกน้อยอาจถูกสัตว์ดุร้ายคาบไปกินแล้วก็อาจจะเป็นได้แต่ถึงกระนั้นนายท่านกู้ก็ยังไม่ปักใจเชื่อเสียทั้งหมด เขายังคงสั่งให้คนใต้อาณัติ ออกตามหาบุตรชายตัวน้อยต่ออีกเป็นเวลานานแรมเดือน แต่จนแล้วจนรอดก็หาตัวไม่พบ ท้ายที่สุดแล้วนายท่านกู้ก็จำต้องยอมปลดปลง และยอมเชื่อว่าบุตรชายตัวน้อยได้จากโลกนี้ไปแล้ว‘เจิ้งหยวน! ท่านมีพี่น้องฝาแฝดงั้นหรือ? ข้าแต่งงานอยู่กิน