All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 8 ไม่ปลอดภัย (2) “ช่างเถอะ… เจ้าไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วก็ได้ ข้าเหนื่อยฟัง”ว่าเสร็จจิ่นเหอก็เดินโฉบตัวไปที่โต๊ะคัดอักษร แล้วหยิบพู่กันขึ้นมาขีดเขียนอะไรบางอย่างเงียบ ๆ ยามนี้จิ่นเหอไม่ได้ต้องการอะไรจากปากของจวงเถาอีกแล้ว และไม่ได้จ้องจับผิดจวงเถาเหมือนก่อนหน้านี้ด้วยเช่นกันทว่าด้วยกิริยาท่าทางที่ค่อนข้างนิ่งสุขุมของคุณหนูในตอนนี้ พลอยทำให้จวงเถาอดนึกประหลาดใจไม่ได้จริง ๆ แต่เดิมคุณหนูของนางจะเป็นคนอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ใครพูดอะไรไม่เข้าหูก็มักจะด่าทอต่อว่า หรือไม่ก็เขวี้ยงปาข้าวของที่อยู่ใกล้มือเพื่อระบายโทสะ ดังนั้น...นี่จึงถือเป็นบุญตาของจวงเถายิ่งนัก ที่ได้เห็นคุณหนูในลักษณะนิ่งสุขุมเช่นนี้ ว่าก็ว่าเถอะ... คุณหนูของนางในตอนนี้ แตกต่างกับคุณหนูของนางเมื่อราว ๆ หนึ่งเดือนก่อนราวฟ้ากับเหว ตั้งแต่คุณหนูล้มป่วยครานั้น และก้าวข้ามเส้นความตายมาได้ ตลอดจนฟื้นขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง คุณหนูที่จวงเถาเคยรู้จัก ก็กลายเป็นคนที่นิ่งสุขุม รู้จักรุกรู้จักถอย มิใคร่ใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเหมือนกับที่ผ่าน ๆ มา

บทที่ 9 คลุมเครือ (1)ยามจื่อสองเค่อ ณ จวนสกุลซ่งค่ำคืนนี้จันทราดวงเสี้ยวสาดแสงสีทองอร่ามฟ้า เมฆหมอกเจือจาง เบิกทางให้หมู่ดาวน้อยใหญ่แข่งกันทอแสงพร่างพราวระยิบระยับ ขณะเดียวกันคลื่นลมอ่อน ๆ ก็ลอยโชยมาพัดใบหญ้าให้สั่นไหว แม้กระแสลมสายนั้นจะเป็นลมเย็นที่พัดผ่านมาจากทางเหนือ แต่ก็มิหนาวเหน็บเท่าสายลมในยามเหมันต์บัดนี้บนยอดไม้ไหวเอน หาใช่เกิดจากสายลมพัดผ่าน แต่เป็นร่างใหญ่ของใครบางคนที่กำลังนั่งดื่มด่ำสุราดอกท้อพลางเฝ้าชมแสงจันทร์ ครั้นกลืนเหล้าลงท้องไปหลายอึก เจ้าตัวก็แหงนหน้ามองจันทร์อย่างเว้าวอน ครั้นเมากรึ่มได้ที่ ก็หันมาเป่าเหิงชุยขับขานเป็นลำนำไพเราะเสนาะหูยิ่งส่วนสตรีงามที่อุดอู้อยู่ในเรือนนอน ช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา หลังจากกินอาหารมื้อค่ำเสร็จ จิ่นเหอก็เดินนวยนาดไปนั่งบนแคร่ไม้ตัวยาว ร่างอรชรพิงหมอนอิงอยู่ที่ริมหน้าต่าง จิ่นเหอตั้งใจจะมานั่งชมจันทร์ พลางสูดอากาศบริสุทธิ์ให้จิตใจปลอดโปร่งสักครึ่งชั่วยาม เสร็จแล้วค่อยปิดเรือนกลับเข้าไปนอนบนเตียงก็ยังมิสาย แต่เมื่อนั่งสูดดมกลิ่นกำยานอ่อน ๆ ไปได้แค่ครู่เดียว ผนวกกับช่วงเวลานั้นมีคลื่นลมเย็

บทที่ 10 ออกจากเมืองหลวง (1)เช้าวันนี้หลังทานอาหารเสร็จ จิ่นเหอก็มิได้ออกไปนั่งจิบชาในสวนดอกไม้เหมือนอย่างเคย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะจิ่นเหออยากเร่งจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยโดยเร็ว จะได้รีบออกเดินทางเสียที ตั้งแต่เช้าตรู่จิ่นเหอเฝ้ากำกับดูแลเรื่องจัดสรรข้าวของลงหีบด้วยตัวเอง นั่นก็เพราะนางต้องการออกเดินทางด้วยรถม้าเพียงแค่หนึ่งคัน แบบนั้นจะได้ไม่ดูน่าสงสัยและไม่ดูเอริกจนเกินไป หากเอาของไปมาก ก็ต้องใช้รถม้าคันใหญ่และพ่วงรถลากเพิ่มเข้ามาอีกคัน ขืนเป็นเช่นนั้นก็รังแต่จะทำให้ตนเองถูกจับตามองเสียเปล่า ๆ ต้องอย่าลืมว่า... จุดประสงค์ในการออกเดินทางครั้งนี้ จิ่นเหอต้องการปิดเป็นความลับ เผลอ ๆ ถ้ากู้เจิ้งหยวนรู้เข้า เขาอาจจะตามมาขัดขวางคณะเดินทางของนางก็เป็นได้ ดังนั้นยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อคณะเดินทางของนางมากขึ้นเท่านั้น“ออกเดินทางครั้งนี้ เอาไปเฉพาะข้าวของที่จำเป็นก็พอ ของสิ้นเปลืองพวกนั้นไม่ต้องเอาลงหีบ”“เจ้าค่ะคุณหนู”“ข้าเหนื่อยมาครึ่งวันแล้ว ที่เหลือก็ฝาก

บทที่ 10 ออกจากเมืองหลวง (3)เมื่อคืนนี้เจิ้งหยวนเอาแต่เป่าเหิงชุยกล่อมจิ่นเหออยู่ครึ่งค่อนคืน กว่าจะได้กลับจวนมานอนพักผ่อน ก็ปาไปยามอิ๋นสองเค่อ ด้วยเหตุนี้เจิ้งหยวนจึงฝากฝังให้บริวารคนสนิทอย่างสืออิ๋น คอยไปเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของจิ่นเหอในยามอรุณฉายแทนตนเองเป็นการชั่วคราว ที่ต้องทำเช่นนี้ มิใช่เพราะต้องการลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของนาง แต่ที่ทำลงไปก็เพราะรักใคร่หวงแหนนางทั้งสิ้น สารภาพตามตรง ว่าเจิ้งหยวนกลัวเหลือเกิน... กลัวว่าไอ้ถั่วงอกแซ่เผยผู้นั้น มันจะแวะเวียนมาเทียวไล้เทียวขื่อคนงามของเขา หากเห็นเป็นเช่นนั้นย่อมอนุญาติให้สืออิ๋นกันท่าบุรุษอื่นให้ออกจากนางได้ตามใจชอบ จะลงไม้ลงมือ จะฆ่าจะแกง หรือจะทำด้วยวิธีใดก็ได้ ขอเพียงขจัดมารหัวใจพวกนั้นไปให้พ้นหูพ้นตาได้ก็พอ“เร็วเข้า! รีบว่ามา! ตกลงว่ามีเรื่องอันใดกันแน่!”เจิ้งหยวนกัดฟันกรอดขณะพูด แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยหมอกร้าย พลางเพ่งเล็งไปหาบริวารคนสนิทอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เห็นเป็นเช่นนั้นสืออิ๋นจึงรีบประสานมือแล้วกล่าวรายงานอย่างทันถ้วงที“วันนี้มีทหารของ

บทที่ 11 ขวางทาง (2)“กู้เจิ้งหยวน! ท่านกำลังประชดประชันข้างั้นหรือ”เฉียวเฟิงหลันตวาดแหวใส่โหวหนุ่มจนปากสั่น นี่ถือเป็นครั้งแรกที่นางเก็บอารมณ์ไม่อยู่ยามอยู่ต่อหน้าเขา เห็นนางหัวเสียจนควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้ ชายหนุ่มผู้นั่งตระหง่านอยู่บนอานม้าสูง ก็พลันริมฝีปากกระตุกริก ๆ ตามด้วยระบายยิ้มร้ายดั่งมีเลศนัย ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า“หรือคุณหนูเฉียว… จะให้ข้าพูดว่า... ที่ข้าตัดสัมพันธ์กับท่านในวัน เป็นเพราะข้าเพิ่งมารู้ว่า คุณหนูเฉียวผู้แสนดีในสายตาประชาชี แท้จริงแล้ว! คือสุนัขจิ้งจอกพันปี! หาใช่บุปผางามในดงไผ่ เหตุผลเช่นนี้คงพอใจคุณหนูเฉียวแล้วกระมัง”แววตาของเขาขึ้นแสงสว่างวาบเมื่อเอ่ยคำว่า ‘สุนัขจิ้งจอกพันปี’ คำพูดเพียงคำเดียวนั้นทำเฉียวเฟิงหลันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความโมโหเดือดดาล แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังดึงดันจะสานต่อความสัมพันธ์กับเขาให้ได้“กู้เจิ้งหยวน ขอแค่ท่านพูดมาคำเดียว ว่าไม่อยากแต่งกับซ่งจิ่นเหอ ข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดให้เอง หลังจากนั้นพวกเราสองคนก็กลั