All Chapters of 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 21 สูญสิ้นทุกอย่าง (2)“เมื่อหลายสิบปีก่อน ข้าเก็บเจ้าได้จากใต้เชิงเขา หญิงชายหลายสิบชีวิตที่เดินทางมาพร้อมกันกับเจ้า ล้วนถูกสังหารด้วยของมีคม ม้าพาหนะ ข้าวของเครื่องใช้มีค่า รวมถึงเกี้ยวกระโจมรถม้าล้วนถูกปล้นชิง จะมีก็แต่ตัวเจ้าที่ถูกโยนทิ้งไว้ในพุ่มไม้ บนผ้าแพรต่วนที่ใช้ห่อตัวเจ้า ล้วนเกรอะกรังไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน พอเห็นสภาพนั้น ตัวข้าก็ใจแข็งทิ้งเจ้าไว้ที่นั่นตามลำพังไม่ลง เมื่อนำกลับมาแล้ว ก็รักใคร่ประดุจดั่งลูกในอุทร ทั้งหวงแหน และไม่อยากส่งมอบเจ้าให้กับผู้เป็นบิดาที่แท้จริง”สิ่งที่แม่นางหลัวซินอี่เล่ามา มันสะท้อนให้เห็นว่า ช่วงที่คนตระกูลกู้ระดมคนออกมาตามหาทารกน้อยจนแทบพลิกแผ่นดิน ตัวนางและสามีใช่ว่าไม่รู้ไม่เห็น เพียงแต่ว่านางไม่อยากเสียลูกชายบุญธรรมคนนี้ไป จึงทำทุกวิถีทางเพื่อซุกซ่อนฉือเจ๋อให้อยู่ไกลหูไกลตาพวกคนจากเมืองหลวงให้ได้มากที่สุดตัวหลัวซินอี่ฝันอยากมีลูกน้อยเป็นของตัวเองสักคนมาตั้งนานแล้ว เสียเพียงแต่ว่าสามีของนางอายุมากกว่านางตั้งยี่สิบปี หนำซ้ำยังเป็นหมันโดยกำเนิด ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจทำให้นางตั้งท้องได้

บทที่ 22 สำนึกผิด (2)แคร่ก~ เคร่ง!!เพราะมัวแต่จมดิ่งลงสู่ก้นหุบเหวของความเสียใจ ชายหนุ่มที่แฝงกายอยู่บนหลังคาสูงจึงเสียการทรงตัวไปชั่วขณะ เผลอทำชิ้นกระเบื้องมุงหลังคาหล่นลงพื้นจนแตกเกลื่อน ร้อนให้ชายโฉดที่กำลังแต่งกายอยู่ในห้องหับต้องตะเบ็งเสียงลั่น สั่งให้บริวารทั้งหลายเร่งตามหาตัวคนร้ายที่แฝงตัวอยู่บนหลังคาให้พบ‘เจิ้งหยวน! ข้ารู้ว่าท่านโกรธ และอยากสับคนพวกนั้นเป็นหมื่น ๆ ชิ้น แต่ท่านจะลงมือตอนนี้ไม่ได้นะ ท่านอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด ทางที่ดีท่านต้องรีบหนีเอาตัวรอด แล้วกลับไปตั้งหลักเสียก่อน เมื่อพร้อมแล้วค่อยหาทางลอบสังหารองค์ชายสามภายหลังก็ยังไม่สาย’ซ่งจิ่นเหอที่เป็นเพียงร่างวิญญาณโปร่งแสง เมื่อเห็นว่าเจิ้งหยวนคล้ายจะกระโจนลงไปต่อสู้กับคนพวกนั้น ด้วยห่วงความปลอดภัยของเขาเป็นที่สุด นางจึงพยายามร้องเตือนจนสุดเสียง แต่จิ่นเหอลืมไปว่า... ต่อให้นางจะตะโกนเสียงดังขนาดไหน เขาก็ไม่อาจได้ยินสิ่งที่นางพูดอยู่ดีหลังจากต่อสู้กับทหารของฝ่ายองค์รัชทายาทเพื่อช่วยองค์ชายสามยึดอำนาจ ร่างกายของเจิ้งหยวนก็มีบาดแผลหลายแห่

บทที่ 23 ขอโอกาส (2)หลังจากนั้นไม่นานจวงเถาก็พาเจิ้งหยวนกับสืออิ๋นมายังเรือนไม้ที่ตนกับเจ้านายสาวใช้เป็นที่พักพิงชั่วคราว นางเปิดประตูรั้วเชื้อเชิญให้ชายทั้งสองเข้ามาภายในอาณาบริเวณบ้าน จากนั้นเดินนำหน้าพาชายทั้งคู่ไปยังลานด้านหลัง ที่นั่นมีต้นหยาเจียวยืนต้นสูงตระหง่านอยู่ บริเวณใต้โคนต้นมีเนินดินพูนสูง ทั้งยังมีป้ายสลักชื่อของซ่งจิ่นเหอเสียบฝังดินไว้ใกล้ ๆ กับโคนต้นได้เห็นกับตาตัวเองถึงขนาดนี้ โหวหนุ่มที่มีนิสัยเย่อหยิ่งและทะนงตนมาแต่ไหนแต่ไร ก็ไม่อาจข่มกั้นความโศกเศร้าที่คุกรุ่นอยู่ภายในใจได้อีก เขาเดินลากเท้านวยนาดเข้าไปหยุดยืนอยู่ใต้โคนต้นหยาเจียว สักพักหนึ่งท่อนขาของโหวหนุ่มก็เกิดอาการเข่าอ่อนฉับพลัน บัดนี้ชายร่างใหญ่ล้มแผละลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้น ใบหน้าหล่อเหลาเปียกชื้นไปด้วยธารน้ำตามหาศาล“จิ่นเหอ… พี่ผิดไปแล้ว… พี่ผิดต่อเจ้า… พี่ทำให้เจ้าต้องมาตายตกอย่างที่ไม่สมควรตาย”เสียงสะอื้นสะบั้นของโหวหนุ่มบ่งบอกว่าเขาปวดใจอย่างล้นเหลือ บัดนี้สองมือใหญ่เอื้อมไปกอดป้ายหลุมศพของเมียรักด้วยแววตาสุดเว้าวอน

บทที่ 24 สวรรค์เมตตา (1)ณ ค่ายทหารฉางเตี้ยนภายในกระโจมผ้าหลังใหญ่ ยามนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้น ในกระโจมแห่งนี้ไม่มีใครอื่น เว้นเสียแต่หมอทหารสูงวัยกับลูกศิษย์วัยเยาว์ กู้เจิ้งหยวน จวงเถา และรองแม่ทัพหลี่จูเหยียนสามวันมาแล้วที่จิ่นเหอเอาแต่นอนสลบไสลไม่ไหวติงอยู่บนเตียงนอน แม้จะมีท่านหมอชราคอยแวะเวียนเข้ามาต้มยา และคอยฝังเข็มให้ทุกวัน แต่จิ่นเหอก็ยังไม่ฟื้นคืนสติอยู่ดี แล้ววันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่ท่านหมอชราเข้ามาฝังเข็มให้จิ่นเหอ“เบามือหน่อยนะท่านหมอ ข้าไม่อยากให้นางต้องรู้สึกเจ็บเสียดแม้เพียงปลายเล็บ” น้ำเสียงแผ่วพร่าของเจิ้งหยวนดังระงมอยู่ข้างกายท่านหมอชรา ยามนี้เขานั่งเฝ้าติดขอบเตียงมิเหินห่างไปจากผู้เป็นภรรยาแม้เพียงครึ่งก้าว หนำซ้ำฝ่ามือสากกร้านของโหวหนุ่มยังเอาแต่กอบกุมหลังมือของจิ่นเหอไว้ตลอด“วางใจเถอะท่านโหว ข้าจะทำอย่างเบามือที่สุด” หมอชราหันไปมองหน้าเจิ้งหยวนเพียงปราดหนึ่ง แล้วแอบอมยิ้มเล็ก ๆ ไว้ในโพรงแก้มอย่างอดไม่ได้ ก็ครั้นได้เห็นท่าทางเป็นเด

บทที่ 24 สวรรค์เมตตา (3)“ขะ…ข้าขอโทษ!” แต่ไหนแต่ไรมากู้เจิ้งหยวนกับซ่งอี้เทียนมักตั้งท่าเขม่นกันไปมา ชนิดที่ไม่มีใครยอมให้ใคร แต่ทว่าครั้งนี้เป็นกู้เจิ้งหยวนที่เป็นฝ่ายโอนอ่อน และยอมเอ่ยคำว่าขอโทษออกมาง่าย ๆ หลัก ๆ ก็เป็นเพราะว่าเขารู้ดีแก่ใจ ว่าเขาผิดที่ใด เขาผิดที่ใจร้อนบุกเข้าไปกินเต้าหู้จิ่นเหอถึงในจวนสกุลซ่งตอนกลางวันแสก ๆ อีกประการหนึ่ง เจิ้งหยวนก็ตกตะกอนความคิดได้ว่า หากชาตินี้เขาจะลงเอยกับน้องสาวของซ่งอี้เทียน ครั้นจะยืนหยัดอยู่ในฐานะสามีของจิ่นเหอ แม้ซ่งอี้เทียนจะเป็นคู่กัดของตน แต่อย่างไรเจิ้งหยวนก็จำเป็นต้องปรองดองกับพี่ชายของเมียให้ได้“ขอโทษงั้นหรือ ขอโทษแล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไร ก่อนหน้านี้นางอยากแต่งกับเจ้าใจจะขาด นางหมายใจหมายปองเพียงเจ้าอยู่รำไร ไม่ว่ากี่เดือนกี่ปีผันผ่านนางก็ลงรักปักใจกับเจ้าแต่เพียงผู้เดียว ทว่าในทางกลับกันเจ้าก็เอาแต่ยืนกรานจะผลักไสนางอยู่ท่าเดียว แล้วทุกวันนี้เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ผีเข้าหรือยังไง จู่ ๆ ถึงได้ลุกขึ้นมาเทียวไล้เทียวขื่อ ประหนึ่งหมาหวงก้างเช่นนี้&rdq