All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 91 - Chapter 100

เมื่อเดินทางมาถึงบริษัท มัทนาก็สาวเท้าตรงดิ่งเข้าไปหาน้ำชาที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะด้วยรอยยิ้มสดใส​"สวัสดีค่ะคุณมัทนา" น้ำชาเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มหวานมาให้ก็รีบกล่าวทักทายกลับอย่างนอบน้อม​"สวัสดีค่ะคุณน้ำชา" มัทนาทักทายตอบ​"เอ่อ... หน้าของน้ำชามีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะคุณมัท" เห็นมัทนาเอาแต่มองหน้าแล้วส่งยิ้มให้อยู่ตั้งนานสองนาน น้ำชาเลยเอ่ยถามอย่างงุนงง​"ไม่มีอะไรติดหรอกค่ะ พอดีว่างานแต่งงานของเรากำลังจะมาถึงเร็ว ๆ นี้แล้ว ฉันก็เลยอยากจะขอเชิญคุณน้ำชามาช่วยเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"​"อะ... อะไรนะคะ?!" ​น้ำชาอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจจนทำเอาพนักงานคนอื่น ๆ ที่นั่งทำงานอยู่บริเวณใกล้เคียงพากันหันขวับมามองด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น​"ฉันพูดจริง ๆ นะคะคุณน้ำชา... ฉันไม่มีเพื่อนสนิทที่ไหนเลย อยากจะขอรบกวนให้คุณน้ำชามาช่วยเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันจริง ๆ ค่ะ" มัทนาย้ำความตั้งใจ​"น้ำชาไม่ได้ตกใจเพราะไม่อยากเป็นนะคะ คือน้ำชาแค่ตกใจและคาดไม่ถึงเลยค่ะ มันเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของน้ำชาเลยนะคะเนี่ย!" น้ำชาตื้นตันใจจนเสียงสั่น​"ถ้างั้น... ก็แปลว่าคุณตกลงจะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉัน

"สวัสดีค่ะคุณธันวา เราเข้าไปรอข้างในกันเลยไหมคะ" น้ำชาเอ่ยทักทาย​"แล้วมัทนาล่ะครับ?" ธันวาขมวดคิ้วถาม"ยังมาไม่ถึงเลยค่ะ คุณได้ติดต่อไปหาคุณมัทนาไหมคะ""แล้วคุณไม่ติดต่อไปเหรอ?" เขาคิดว่าเธอมาถึงไม่เจอมัทนาก็น่าจะติดต่อไปได้แล้ว"ฉันว่าเดี๋ยวคุณมัทนาก็คงมาเอง เราเข้าไปรอข้างในดีกว่าค่ะ"ธันวาเลยยอมเดินตามเข้ามาข้างในแต่เขาอดคิดไม่ได้ว่ามัทนาจะมาจริงเหรอ ถ้าเธอจะมาป่านนี้คงมาแล้ว หรือเธอจงใจให้เขามาดูหนังกับผู้หญิงคนนี้สองต่อสอง​ในเมื่อไหน ๆ วันนี้ก็ตั้งใจเดินทางมาดูหนังแล้ว ธันวาจึงยอมเดินตามน้ำชาเข้าไปด้านในโรงภาพยนตร์ ตั๋วที่ถูกจองไว้สามที่นั่ง พอเข้ามาข้างในทั้งสองจึงเลือกที่นั่งซ้ายและขวาโดยเว้นระยะตรงกลางไว้เผื่อมัทนาตามมาทีหลัง​และเมื่อหนังฉายเริ่มดำเนินเรื่องไปได้สักพักใหญ่ ผู้ชายแปลกหน้าที่นั่งประกบอยู่ข้าง ๆ น้ำชาเริ่มออกลายส่งสายตาและพูดจาแทะโลมจีบเธอ เพราะเข้าใจว่าเธอเดินทางมาดูหนังคนเดียวแถมเห็นเก้าอี้ข้าง ๆ ว่างเปล่าอยู่จึงพยายามชวนคุยและมือไม้ก็ไม่อยู่นิ่ง​น้ำชาจึงจำใจต้องขยับตัวลุกหนีมานั่งชิดเบาะที่นั่งตรงกลาง พอเธอขยับหนี ผู้ชายคนนั้นก็ยังตามขยับรุกคืบเข้ามาใกล้ ธ

"ห๊ะ?!" ​มัทนาอุทานเสียงหลง หลังจากที่เลื่อนหน้าจออ่านข่าวสารบนโทรศัพท์มือถือซ้ำอีกรอบ ก็ไปสะดุดเข้ากับโพสต์ข่าวอีกสำนักที่กำลังขยี้ประเด็นนี้อย่างดุเดือด... เรื่องราวมันชักจะลุกลามใหญ่โตเกินกว่าจะควบคุมไปกันใหญ่แล้ว นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!​ในเนื้อหาข่าวบรรยายเอาไว้ในทำนองว่า ธันวาแอบซุกซ่อนภรรยาเก็บไว้เป็นความลับ แต่ทว่าใจก็ยังคงอาลัยอาวรณ์ตัดใจจากคนรักเก่าไม่ได้ ถึงขนาดลงทุนนัดแนะพาคนรักเก่าเดินทางมาแอบดูหนังด้วยกันในโรงภาพยนตร์ เนื่องจากฝ่ายภรรยาหลวงเกิดระแวงไม่ไว้วางใจและแอบสะกดรอยตามมาสมทบ ทำให้ฝ่ายคนรักเก่าไม่กล้าปรากฏตัวออกมาสู้หน้า!​เดี๋ยวนะ? อย่าบอกนะว่าคนรักเก่าที่สำนักข่าวพวกนี้พูดถึง... หมายถึงตัวเธอเอง?! มัทนาได้แต่นั่งอ้าปากค้างคิดอยู่ในใจ​ส่วนคีรินที่นั่งเงียบขรึมอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อครู่ ไม่ใช่เพราะเขาเมินเฉย แต่เป็นเพราะเขากำลังนั่งเคลียร์โทรศัพท์หารือเคร่งเครียดกับสินธุอยู่ต่างหากล่ะ และในตอนนี้เขาก็ได้รับรายงานสืบสวนข้อเท็จจริงจากผู้ช่วยคนสนิททางปลายสายเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดมันคืออะไร​‘หึ! ไอ้หมอนี่มันร้ายกาจจริง ๆ!’ ​ค

จนกระทั่งล่วงเลยมาถึงช่วงพักเที่ยงของวันนั้น มัทนาตั้งใจจะยกโทรศัพท์ต่อสายโทรกลับหาธันวาอีกรอบ เนื่องจากเมื่อเช้าถูกคีรินแกล้งตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆ พอสบโอกาสเหมาะ เธอกำลังจะกดโทรออก คีรินก็เปิดประตูห้องทำงานพรวดออกมาแล้วแย่งโทรศัพท์มือถือไปจากมือของเธออีกรอบหน้าตาเฉย​ปลายสายทางโน้นส่งเสียง ‘ฮัลโหล’ ดังลอดออกมา คีรินกลับไม่แยแสสนใจแม้แต่น้อย เขากดปุ่มตัดสายทิ้งทันที แล้วยัดโทรศัพท์มือถือเก็บใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเองหน้าตาเฉย​"ไปทานมื้อเที่ยงกันได้แล้วครับ"​"คุณคีรินคะ! ฉันมีธุระสำคัญต้องคุยกับคุณธันวานะ เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาก่อนสิคะ!"​"คุณไม่ต้องไปเป็นห่วงเป็นใยไอ้หมอนั่นมันขนาดนั้นหรอกน่า... เชื่อสิว่าไอ้ธันวามันจัดการเคลียร์ข่าวพวกนี้ได้สบายมากอยู่แล้ว" คิรินแอบส่งคนไปสืบเช็กข่าวมาเรียบร้อยแล้ว แค่ธันวากระดิกนิ้วสั่งการครั้งเดียว ข่าวฉาวพวกนั้นก็พร้อมใจกันปลิวหายลบเกลี้ยงไม่เหลือร่องรอยแล้วล่ะ แต่มันก็ยังจงใจทำเป็นตีหน้ามึนหาเรื่องอยากจะโทรมาอ้อนเมียเขาไม่เลิก! ส่วนภรรยาตัวดีคนนี้ก็ซื่อบื้อเกินไป ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมแพรพราวของไอ้หมอนั่นเอาเสียเลย!​"คุณน้ำชาคะ... ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันเ

"?"​เมื่อหันไปมองก็พบว่าบุคคลแอบซุ่มถ่ายรูปเมื่อครู่ คือปาปารัสซี่ตัวแสบที่แอบปลอมตัวแฝงเข้ามาในงานแต่งงานแห่งนี้! ธันวาหันกลับมามองหน้าน้ำชาด้วยแววตาคุกรุ่น... เหตุการณ์ชุลมุนแบบนี้มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเหตุการณ์ในโรงภาพยนตร์ไม่มีผิด ผู้หญิงคนนี้ช่างร้ายกาจและสร้างเรื่องเก่งเสียจริง ๆ!​"นี่คุณ!" ​น้ำชาประคองตัวลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะวิ่งตามไปเอาเรื่องให้ช่วยลบภาพนั้นทิ้งเสีย แต่บุคคลปริศนาก็วิ่งหายเข้าไปในกลุ่มแขกเหรื่อด้านในงานจนหาตัวไม่เจอเสียแล้ว "คุณธันวาคะ... ฉันขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนี้เลยสักนิด"​"คำขอโทษของคุณ... มีความจริงใจอยู่สักกี่เปอร์เซ็นต์กันเชียว?" ธันวาเอ่ยเสียงเย็นชา​"คะ?"​น้ำชาใจหายวาบ... อย่าบอกนะว่าเขาคิดว่าทั้งหมดนี่คือแผนการร้ายกาจที่เธอจงใจจัดฉากขึ้นมาเองอีกแล้ว? ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอน่ะหรือจะมีสมองวางแผนอะไรซับซ้อนขนาดนี้! โอ๊ย... คิดว่าจะลากเขาออกมาเอ่ยปากขอโทษดี ๆ ทำไมถึงได้สร้างเรื่องซวยซ้ำซ้อนขึ้นมาอีกแล้วนะยัยน้ำชาเอ๊ย!​หลังจากนั้น ธันวาก็เดินดุ่ม ๆ กลับเข้าไปในงาน เดินตรงไปหามัทนาแล้วเอ่ยปากบอกสั้น ๆ ว่าขอตัวกลั