All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวว่าธนดลถูกคำสั่งควบคุมตัวไว้ชั่วคราว มัทนาก็คิดว่ามันคือผลกรรมที่เหมาะสมกับสิ่งที่เขาทำแล้ว หากจะให้ดี... ถ้าหากนั่นเป็นฝีมือของธนดลจริง ๆ ก็น่าจะกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดที่ธนดลถือครองอยู่ แล้วไล่ตะเพิดเขาให้ออกจากบริษัทไปเสียให้พ้น ๆ แต่ติดตรงที่ว่าการทำแบบนั้นมันไม่สามารถทำได้ง่าย ๆ เพราะมันคือสินทรัพย์ส่วนบุคคลของเขา​"ฉันขอตัวออกไปทำงานก่อนนะคะคุณสามี"​"อยู่ต่อด้วยกันตรงนี้ก่อนสักพักไม่ได้เหรอคนเก่ง..."​"ท่านประธานคะ... อย่ามาใช้ลูกไม้ออดอ้อนแถวนี้เลยนะ ฉันมีงานกองโตต้องสะสางอีกเพียบค่ะ!" มัทนาเอ่ยท้วงพลางดีดตัวลุกขึ้นยืน ในจังหวะก้าวเดินนั้น เธอกลับรู้สึกวิงเวียนศีรษะหน้ามืดขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เธอก็พยายามฝืนเก็บอาการไว้ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น... หรือเป็นเพราะช่วงนี้เธอนอนหลับพักผ่อนไม่ค่อยเพียงพอกันแน่นะ? จะโทษใครได้... ก็ต้องโทษสามีตัวดีคนนี้นี่แหละ! คนบ้าอะไรก็ไม่รู้แรงอึดเหลือเฟือ​เมื่อหญิงสาวเดินก้าวออกมาด้านนอก บรรดาพนักงานต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างขะมักเขม้นโดยไม่มีใครสนใจใครอีก เนื่องจากวันนี้ท่านประธานหนุ่มเดินทางเข้าบริษัท ขืนใครกล้

หลังจากที่รู้ว่าท่านคือใครน้ำชาก็รีบปฏิเสธ บอกว่าเธอเรียกบริการรถรับจ้างไปแล้ว เดี๋ยวรถก็คงจะเดินทางมาถึงแล้วล่ะค่ะ​"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวฉันให้คนจัดการยกเลิกคันนั้นให้หนูเอง ขึ้นมานั่งคุยกันในรถดี ๆ เถอะนะจ๊ะ"​เพื่อเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าตนไม่ใช่คนร้ายและไม่ได้มาหาเรื่อง นางจึงหยิบกระเป๋าเงินควานหาบัตรประจำตัวประชาชนยื่นส่งผ่านกระจกออกมาให้เธอดูเพื่อยืนยันตัวตนแก้ข้อกังวลใจว่าไม่ได้แอบอ้างสวมรอย น้ำชาไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบเปิดดูหรอก แค่หางตากวาดมองผ่าน ๆ เธอก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่าผู้หญิงสูงวัยท่านนี้คือมารดาบังเกิดเกล้าของธันวาตัวจริงเสียงจริงอย่างแน่นอน แต่ปัญหาคือเธอไม่กล้าขึ้นรถไปกับท่านต่างหากล่ะ ถ้าหากคุณธันวารู้เข้าว่าแม่ของเขามาดักอุ้มตัวเลขาฯ คู่กรณีถึงหน้าออฟฟิศ มีหวังคอเธอได้ขาดกระเด็นหลุดจากบ่าจริง ๆ แน่!​และในจังหวะคับขันนั้น เสียงแตรรถยนต์ด้านหลังก็บีบไล่ดังสนั่นลั่นถนน ประกอบกับมีรถยนต์คันอื่น ๆ ขับตามมาจอดต่อคิวรับคนด้านหน้า ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก​น้ำชาจึงจำใจต้องเปิดประตูรถก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะหลังอย่างจำยอม และคนขับรถก็เหยียบคันเร่งเคลื

"?"​พอคำพูดประโยคนี้ออกจากปากของคุณหมอ คีรินถึงกับชะงักกึกหันขวับกลับมามองหน้าภรรยาสาวตาค้าง เช่นเดียวกับน้ำชาและสินธุที่ยืนลุ้นระทึกอยู่ใกล้ ๆ ต่างก็หันมาสบตากันด้วยความตกใจ​"ไปเตรียมรถ!" คีรินสั่งผู้ช่วยเสียงเข้ม แล้วเตรียมจะก้มลงอุ้มภรรยา​"ไม่ต้องค่ะ มัทเดินเองได้"​"ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวก็ล้มอีก" ชายหนุ่มไม่ฟังคำท้วงติง ช้อนอุ้มร่างระหงขึ้นจากโซฟาแล้วพาเดินออกมาข้างนอกท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของพนักงานทั้งชั้นที่แอบมองกันตาค้างว่าเกิดอะไรขึ้น​ในขณะที่น้ำชาไม่ได้ตามลงไปส่ง เนื่องจากต้องอยู่เคลียร์สะสางงานที่บริษัท บรรดาพนักงานที่สงสัยพากันกรูเข้ามาล้อมวงซักไซ้ไล่เลียงน้ำชากันยกใหญ่ น้ำชาจึงบอกเล่าตามที่ได้ยินคุณหมอสันนิษฐานเบื้องต้นให้ฟัง... และพอทุกคนได้ยินคำว่า อาจจะตั้งครรภ์ พนักงานทุกคนต่างก็พากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดแสดงความยินดีปรบมือดีใจกันยกใหญ่​ณ โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ​ขั้นตอนแรกทันทีที่มาถึงมือแพทย์ คือการส่งตัวเข้าห้องตรวจเพื่อทำการตรวจครรภ์อย่างละเอียด และใช้เวลาไม่นานนัก ผลการตรวจก็ออกมาชัดเจน​"......"​พอได้ยินผลตรวจยืนยัน มัทนาหันไปมองหน้าสามีทันที ขณะที่คีรินมองสบตากล

"แหม...ยังจะทำเป็นไม่รู้อีกนะคะเนี่ย!" ​เพื่อนร่วมงานยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาวางตรงหน้า ภาพถ่ายขณะที่เธอนั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับคุณแม่ของธันวาถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกออนไลน์ บรรยากาศในภาพดูเหมือนครอบครัวกำลังนัดพูดคุยสู่ขอกับผู้ใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน!​"เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย!"​น้ำชาแทบอยากจะกรี๊ด เธอลืมสนิทไปเลยว่าเขาเป็นบุคคลระดับแถวหน้าของสังคม การไปนั่งร่วมโต๊ะแบบนั้นมีหรือจะรอดพ้นสายตานักสืบโซเชียลไปได้ ขนาดตอนไปดูหนังยังตกเป็นข่าวใหญ่โตมาแล้ว... โอ๊ย! เขาคงไม่คิดว่าฉันเป็นคนจงใจสร้างสถานการณ์บ้านี่ขึ้นมาอีกหรอกนะ อยากจะบ้าตายรายวันจริง ๆ!​ทางด้านมัทนา พอเห็นข่าวดังกล่าวบนหน้าฟีดก็ถึงกับอมยิ้มแก้มแทบแตก เมื่อเห็นว่าความสัมพันธ์ของน้ำชากับบ้านนั้นก้าวหน้าไปไกลถึงขั้นไปนั่งทานข้าวกับคุณแม่ของธันวาแล้ว​ในขณะที่คีรินเพิ่งเดินทางกลับมาจากบริษัท พอเห็นภรรยาสาวเอาแต่นั่งก้มหน้าไถโทรศัพท์มือถืออมยิ้มไม่ยอมหยุด ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาดูด้วยความสงสัย​"ทำไมวันนี้คุณถึงกลับบ้านไวจังล่ะคะ" มัทนาแหงนมองนาฬิกาแขวนผนัง ยังไม่ทันถึงเวลาเลิกงานตามปกติเลยด้วยซ้ำ​"ก็ผมเป็นห่วง... อยากจะรีบกลับมาดู

"ค้างที่นี่ด้วยกันเลยดีกว่านะลูก""คะ?!" ​น้ำชาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งตักข้าวเข้าปากอย่างสบายอารมณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามทันที... เขานี่แหละคือความหวังเดียวที่จะช่วยสกัดกั้นเรื่องนี้! เพราะคนอย่างธันวาไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงที่เขาเกลียดขี้หน้ามานอนค้างอ้างแรมในบ้านหลังนี้อย่างแน่นอน​แต่พอธันวาเหลือบสายตาคมกริบขึ้นมาสบตาที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ เขากลับตีหน้ามึนนิ่งเฉยไม่ยอมเอ่ยปากคัดค้านสักแอะ​"เอ่อ... น้ำชาว่าคงไม่ค่อยสะดวกเท่าไรหรอกค่ะคุณแม่ เกรงใจคุณธันวาเขาค่ะ คุณธันวาคงจะรู้สึกอึดอัดแย่ถ้ามีคนนอกมานอนร่วมบ้านแบบนี้" น้ำชารีบอ้างชื่อเขาเป็นเกราะป้องกันตัว​"ไม่อึดอัดเลยสักนิดครับแม่..." ธันวาวางช้อนลงแล้วเอ่ยสวนขึ้นมาทันควันอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ริมฝีปากหยักยกยิ้มท้าทายจ้องมองหน้าเธอไม่กะพริบตา "ให้ค้างที่นี่แหละครับ... คืนนี้บ้านเราจะได้ดูครึกครื้นขึ้นมาหน่อย"​อยากจะรู้นัก... ว่าผู้หญิงมารยาเยอะอย่างเธอ คิดจะงัดลูกไม้ไหนมาเล่นต่อในบ้านของฉัน!"เธอคิดว่าตัวเองเล่นละครเป็นคนเดียวหรือไง" ชายหนุ่มก็กระซิบตอบกลับโดยที่มีแม่ของเค้าอุ้มเด็กน้อยมองมาทางนี้อยู่แต่ก็ไม่