All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 111 - Chapter 120

"คือ... น้ำชาต้องกราบขอโทษท่านประธานทั้งสองคนจริง ๆ นะคะ"​หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้นยืนตรงแล้วก้มศีรษะค้อมตัวลงแทบติดโต๊ะเพื่อเอ่ยปากขอโทษผู้บริหารยักษ์ใหญ่ทั้งสองฝ่ายในคราวเดียวด้วยความรู้สึกผิดจนแทบแทรกแผ่นดินหนี​สายตาคมกริบของสองนักธุรกิจระดับแถวหน้าตวัดมาประสานกันนิ่งงัน บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศ คีรินเก็บแฟ้มเอกสารตรงหน้าเข้ากระเป๋าแล้วหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง​"กลับ"​เสียงทุ้มเอ่ยสั่งสั้น ๆ ห้วนจัด น้ำชากำลังจะเอื้อมมือไปจูงลูกสาวเตรียมเดินตามหลังเจ้านาย ฝ่ามือหนาของธันวากลับเอื้อมมาคว้าข้อมือน้อยของน้องใบหม่อนเอาไว้เสียก่อน​"คุณแม่ผมสั่งไว้... ให้น้องใบหม่อนกลับไปพักผ่อนที่บ้านผมก่อน"​เขาพูดออกมาหน้าตาเฉยราวกับเด็กน้อยตรงหน้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไม่มีผิด คีรินที่กำลังจะก้าวขาพ้นประตูชะงักฝีเท้ากึกแล้วหมุนตัวกลับมาปรายตามองอย่างดุดัน​"เอ่อ... เดี๋ยววันหลังน้ำชาจะพาน้องใบหม่อนไปกราบขอบพระคุณท่านใหม่อีกรอบนะคะ" น้ำชาเหงื่อตก กลัวโดนไล่ออกนาทีนี้จนหัวหด​"คุณต้องรีบกลับไปสะสางงานกับเจ้านายหน้ายักษ์ไม่ใช่หรือไง แล้วคิดจะหอบลูกเต้าไปนั่งเกะกะท

ไม่ใช่แค่ธันวาคนเดียวหรอกที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก น้ำชาที่รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหลบในห้องน้ำก็ใจสั่นระรัวไม่แพ้กัน... นี่เธอเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย! ไม่เคยมีความรู้สึกวาบหวามปั่นป่วนแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนในชีวิต หรือว่านี่มันจะเป็นความรัก?​ไม่ได้เด็ดขาดนะยัยน้ำชา! หญิงสาวตบหน้าผากเตือนสติตัวเองเบา ๆ ผู้ชายระดับเขาก็แสดงท่าทีรังเกียจให้เห็นอยู่ตำตาว่าไม่ได้ชอบเธอ แถมเธอยังเป็นแม่ม่ายลูกติด ใครเขาจะมาหลงรักจริงจังกันล่ะ​หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ น้ำชาก็เดินออกมายังลานปาร์ตี้เล็ก ๆ ริมหาดหน้าบ้านพักตากอากาศ​"คุณแม่ขา ทางนี้ค่ะ!" น้องใบหม่อนโบกมือน้อย ๆ ร้องเรียกเสียงใส​"ทำอะไรกันอยู่เหรอคะเนี่ย" เธอเอ่ยถามคุณแม่ธัญญ่าที่กำลังนั่งชงเครื่องดื่มอย่างอารมณ์ดี โดยมีธันวารับหน้าที่เป็นพ่อครัวยืนปิ้งอาหารทะเลอยู่หน้าเตา​"แม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อยจัง วันจันทร์พวกเราไม่ไปทำงานกันไม่ได้เหรอลูก" เพราะพรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ต้องเดินทางกลับแล้วถ้าวันจันทร์ไม่ไปทำงานก็จะนอนค้างที่นี่ได้อีกคืนหนึ่ง​"เอ่อ..." น้ำชาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ลำพังงานก็กำลังมีปัญหา ขืนเบี้ยวงานวันจันทร

"ทีผมบ้างนะ..."​เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ก่อนที่ธันวาจะค่อย ๆ เคลื่อนกายสูงใหญ่ขึ้นมาทาบทับ ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้ส่วนปลายร้อนผ่าวบดเบียดถูไถกับร่องเนื้อฉ่ำหวานแผ่วเบาเพื่อชโลมหยาดน้ำหล่อลื่นให้เคลือบทั่วส่วนหัว แต่ในใจลึก ๆ ความเอาแต่ใจและอยากสั่งสอนผู้หญิงตรงหน้าก็ผุดขึ้นมา เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าผ่านการมีลูกมาขนาดนี้ เรื่องบนเตียงคงเจนจัดและเคยปรนเปรอให้สามีเก่ามาสารพัด​ชายหนุ่มยังไม่ยอมสอดใส่เข้าไปในร่องรัก กลับขยับกายขึ้นมาอยู่ในระดับใบหน้า จ่อแท่งร้อนลำโตเข้ากับริมฝีปากอิ่มแล้วถือวิสาสะดันแทรกเข้าไปในโพรงปากของน้ำชาทันทีโดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว!​"อื้อ!" ​น้ำชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาคู่สวยสั่นระริกเมื่อลำกายอุ่นจัดแทรกผ่านไรฟันเข้ามาจนเต็มปาก ในเมื่อขัดขืนแรงผู้ชายตัวโตไม่ได้ เธอจึงจำต้องยอมอ้าปากรองรับการขยับโยกตามแต่ใจเขา ชายหนุ่มจับศีรษะเธอไว้แน่น กดดันแก่นกายเข้าออกจนชนกระพุ้งแก้ม บางจังหวะก็กระแทกลึกเข้าไปชนเพดานคอด้านใน​ จนน้ำชาสำลักแทบจะหายใจไม่ออก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความทรมาน เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มทนไม่ไหว ธันวาถึงยอมถอนแท่งร้อนออกมา​"แค่ก ๆ!" น้ำชาไอออกมาอย

"อุ๊ย... ฉะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ" หญิงสาวหน้าเจื่อนลงทันที กลัวเขาจะหาว่าสู้ไม่ได้แล้วพาลแกล้งทำลายของคนอื่น​แต่พอมองสีหน้าเรียบตึงของเขาแล้ว ดูเหมือนเขาจะคิดแบบนั้นจริง ๆ เสียด้วย น้ำชาก็คร้านจะต่อความยาวสาวความยืด ในเมื่อเอ่ยปากขอโทษไปแล้ว เธอไม่ได้คิดจะมาเอาเป็นเอาตายกับการเล่นก่อทรายเด็กเล่นเสียหน่อย​กระทั่งถึงช่วงบ่ายที่ต้องเตรียมตัวเดินทางกลับ รถตู้คันหรูก็มารอรับตามเวลา พอขึ้นมานั่งบนรถ น้องใบหม่อนก็ทิ้งตัวหลับปุ๋ยอยู่บนตักของน้ำชา ส่วนเธอก็อ่อนเพลียไม่ต่างกัน สองแม่ลูกนอนกอดกันกลมจนหลับไปทั้งคู่​รถตู้แล่นฝ่าการจราจรเข้ามาจนถึงในตัวเมืองที่มีรถราติดขัด น้ำชาถึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมา พอคลำดูไม่เจอลูกก็ตกใจ แต่พอหันมองไปอีกทีก็เห็นน้องใบหม่อนนอนหลับสบายอยู่บนเบาะที่นั่งอีกตัว​"คุณแม่คะ ให้รถจอดส่งน้ำชาแถวนี้ก็ได้นะคะ เดี๋ยวน้ำชาพาน้องใบหม่อนต่อรถกลับเองค่ะ" เธอเอ่ยบอกในช่วงที่รถกำลังติดไฟแดง​"ได้ยังไงกันล่ะจ๊ะ แม่ว่าย้ายข้าวของไปอยู่ด้วยกันที่บ้านใหญ่เลยดีกว่าไหมลูก"​"มะ... ไม่ดีกว่าค่ะคุณแม่"​น้ำชารีบปฏิเสธพัลวัน ถึงแม้สถานะตอนนี้เธอจะเป็นแม่ม่ายลูกติด แต่เธอก็ไม่มีทางทำเร

หลังเลิกงานวันนั้น เขาพาเธอกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะออกมาพร้อมกับคุณแม่และน้องคินน์ มัทนารู้แค่เพียงว่าจะออกไปทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ถามรายละเอียดอะไร​กระทั่งรถแล่นมาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง เธอก็จูงมือน้องคินน์เดินตามหลังเขาเข้ามาด้านใน​"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" สุกัญญาแม่ของคีรินทักทายคนที่นั่งรออยู่โต๊ะอาหารนั้น อีกฝ่ายก็ทักทายตอบกลับอย่างเป็นกันเองที่โต๊ะอาหารตัวยาว มีชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว และผู้หญิงอีกคนที่มัทนาคงไม่มีวันลืมหน้า... ก็คือคนที่เพิ่งจะแอบหอมแก้มสามีเธอไปเมื่อช่วงกลางวันนั่นเอง นี่เขาพาเธอออกมาทานข้าวกับครอบครัวนี้โดยหอบหิ้วเธอกับลูกมาด้วยงั้นเหรอ!​"อะไรกันคะเนี่ย"​กัลยาเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองหน้าเด็กชายตัวน้อยสลับกับใบหน้าของมัทนา ผู้หญิงคนนี้นั่งทำงานอยู่หน้าห้องของคีรินไม่ใช่เหรอ แล้วเด็กคนนี้ล่ะ... สงสัยคงจะเป็นลูกติดกับภรรยาเก่าสินะ​กัลยารู้เรื่องของเขามาไม่มากนัก รู้เพียงแค่ว่าเขาเคยแต่งงานมาแล้วสองครั้ง แต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธออยู่แล้ว ขอแค่ครั้งที่สามซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตเขาเป็นเธอก็พอ​"คีย