All Chapters of CEO's Regret | หย่ารักประธานอย่าหวง: Chapter 121 - Chapter 130

"ถ้าคุณเป็นคนตักให้ ต่อให้เป็นอะไรผมก็ทานหมดทั้งนั้นแหละครับ"​ชายหนุ่มรีบใช้ช้อนตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ หน้าตาชื่นมื่น สายตาทุกคู่บนโต๊ะต่างพากันมองค้าง ทางฝั่งครอบครัวของกัลยาสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด รู้สึกเหมือนโดนหักหน้ายกครัว​จะเปิดศึกเล่นกันแบบนี้ใช่ไหม... คิดเหรอว่าคนอย่างกัลยาจะยอมรามือแค่นี้ง่าย ๆ​นั่งทานไปได้สักพัก น้องคินน์ก็สะกิดบอกว่าอยากเข้าห้องน้ำ มัทนาจึงอาสาพาลูกชายเดินไปเข้าห้องน้ำเอง​"เดี๋ยวผมพาไปเองดีกว่าครับมัท"​"ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันจะแวะเข้าไปทำธุระส่วนตัวพอดี"​พอมัทนาจูงมือลูกชายเดินออกไป กัลยาก็ลุกเดินตามหลังไปติด ๆ​ตอนที่มัทนาพาลูกชายเดินออกมาล้างมือหน้ากระจก กัลยาก็ยืนกอดอกดักรออยู่ตรงนั้นพอดิบพอดี​"เธออย่าเพิ่งคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะไปหน่อยเลยนะ... เขากับฉันเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เราสองคนเคยสัญญากันไว้ด้วยซ้ำว่าโตขึ้นมาจะแต่งงานกัน"​"หึ..." มัทนาหลุดขำออกมาเบา ๆ​"นี่เธอขำอะไรยะ!"​"ก็ขำเรื่องไร้สาระสมัยเด็ก ๆ ไงคะ ใคร ๆ เขาก็มีกันทั้งนั้น เล่นพ่อแม่ลูกฉันก็เคยเล่นมาตั้งแต่จำความได้แล้วค่ะ"​"เธอมันไม่คู่ควรกับคีย์เลยสักนิด!"​"นี่ขนาดว่

"นี่กัลกำลังจะเอาเงินก้อนโตมาร่วมลงทุนในบริษัทคุณนะคะ เราจะไม่ไปนัดทานข้าวพูดคุยกันก่อนสักมื้อเลยเหรอ"​"มันคือการทำธุรกิจร่วมกัน ผลกำไรมันก็เข้ากระเป๋าของคุณเหมือนกัน จะมาเรียกว่าเอาเงินมาประเคนให้ผมได้ยังไง"​"ก็ได้ค่ะ! ถ้างั้นกัลขออ่านรายละเอียดทั้งหมดให้ถี่ถ้วนก่อนแล้วกัน"​"สินธุ..."​ในจังหวะที่กัลยากำลังจะเปิดกางเอกสารอ่านบนโต๊ะของเขา คีรินก็เอ่ยปากเรียกลูกน้องคนสนิทเข้ามาทันควัน "พากัลยาไปที่ห้องรับรองแขก ถ้าเธออ่านเสร็จแล้วตกลงจะร่วมทุน ก็ให้เซ็นตรงนั้นได้เลย แล้วจัดการส่งเธอกลับบ้านให้เรียบร้อย"​"นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะคีย์!"​"แล้วก็รบกวนช่วยเรียกผมว่าคีรินเหมือนคนอื่นด้วยครับ"​"คุณ!!" ​กัลยากัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล คว้าแฟ้มเอกสารเดินกระทืบเท้าตามสินธุที่ผายมือเชิญออกจากห้องไป​พอเดินพ้นประตูออกมา สายตาก็เหลือบไปเห็นมัทนากำลังนั่งทำงานอยู่ข้างโต๊ะเลขาฯ หน้าห้อง กัลยาจึงแกล้งยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าและสาบเสื้อของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างจงใจ เพื่อให้คนมองเข้าใจผิดคิดว่าเพิ่งมีอะไรลึกซึ้งเกิดขึ้นในห้องทำงานเมื่อครู่​"เชิญทางนี้ครับคุณกัลยา" สินธุที่เห็นพฤติกรรมมารยาหญิงนั

"ข้างในเงียบเสียงไปแล้ว จะเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงหรือเปล่าคะคุณสินธุ" พนักงานคนหนึ่งสะกิดถามสินธุด้วยความเป็นห่วง เพราะฝ่ายผู้ช่วยหนุ่มเพิ่งจะถือถุงอาหารกลางวันกลับมาถึง แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเคาะประตูเข้าไปขัดจังหวะ​"คงไม่มีอะไรหรอกมั้งครับ"​"ให้ฉันลองแง้มเข้าไปดูหน่อยดีไหมคะ" น้ำชาก็กระวนกระวายใจไม่แพ้กัน เพราะได้ยินชื่อตัวเองแว่ว ๆ เข้าไปอยู่ในบทสนทนาอันดุเดือดนั้นด้วย​"อย่าเพิ่งเลยครับคุณน้ำชา รอดูสถานการณ์อีกสักนิดดีกว่า"​บรรยากาศภายในห้องที่เงียบเสียงลงไปนั้น ไม่ใช่เพราะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นอย่างที่คนข้างนอกกังวลกัน หากแต่เป็นเพราะในยามนี้ ริมฝีปากหนาได้ประกบปิดปากอิ่มของภรรยาสาวไว้ด้วยจูบอันแสนดูดดื่มและโหยหา ท่ามกลางคราบน้ำตาที่ยังคงเปรอะเปื้อนใบหน้าหวาน​หลังจากถอนจูบอันแสนอ่อนหวานออก คีรินก็ใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองพวงแก้มใสให้แหงนเงยขึ้นมาสบตากัน ก่อนจะใช้นิ้วเกลี่ยซับหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลรินให้อย่างเบามือ​"ผมเพิ่งมารู้ความจริงทีหลัง ว่าหลังจากที่เราหย่ากันแล้ว คุณต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตมากมายขนาดไหน... ถ้าผมรู้เรื่องพวกนั้นล่วงหน้า ต่อให้บริษัทของผมจะต้องพังพินาศ ผมก็ไม่

วันต่อมา ที่บริษัทของธันวา​"สวัสดีครับคุณกัลยา"​"สวัสดีค่ะคุณธันวา เรื่องที่เราคุยค้างกันไว้เมื่อวาน คุณตัดสินใจได้หรือยังคะ"​"ทำไมเหรอครับ คุณอกหักมาจากเตชะเอสเตทหรือเปล่าล่ะ" ธันวาดักคอยิ้ม ๆ​"คุณรู้ได้ยังไงคะเนี่ย"​"ผมก็ได้ยินคนในวงการเขาพูดกันมาบ้าง"​"กัลไม่ได้อกหักมาจากทางนั้นหรอกค่ะ โปรเจกต์แรกเราก็ยังร่วมทุนกับเตชะเอสเตทตามปกติ แต่นี่เป็นอีกโปรเจกต์หนึ่งต่างหากค่ะ"​"แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย" ชายหนุ่มพูดติดตลก แต่ในใจก็ไม่ได้ขำด้วย เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกใช้เป็นตัวเลือกสำรอง​"เอาเป็นว่าเย็นนี้ กัลขอเลี้ยงข้าวคุณธันวาสักมื้อนะคะ คนที่บ้านคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ"​"ถ้าหมายถึงคุณแม่ ท่านไม่ว่าอะไรหรอกครับ"​"คุณธันวายังไม่มีครอบครัวเหรอคะ" ที่ถามถึงคนที่บ้านก็เพราะโยนหินถามทางดูก่อน แต่ก็พอจะสืบมาแล้วล่ะว่าธันวาไม่มีใครอยากจะได้ยินจากปากของเจ้าตัวมากกว่า​"ยังไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยครับ ช่วงนี้ผมอยากจะโฟกัสเรื่องงานก่อน"​"ดีจังเลยค่ะ กัลเองก็เคยคิดแบบนั้น... แต่ตอนนี้ชักจะเริ่มเปลี่ยนใจแล้วสิคะ" กัลยาแย้มยิ้มหวานหยดย้อยอย่างเปิดเผย ทอดสะพานให้อีกฝ่ายเห็นกันจะ ๆ​"ถ้างั้นเ

"คุณธันวา!" ​น้ำชาฮึดออกแรงผลักเขาอีกรอบ คราวนี้เขายอมคลายมือปล่อยให้เธอยืนขึ้น แต่รอยยิ้มมุมปากยังคงกวนประสาทไม่เลิก "ถ้าดื่มน้ำเสร็จแล้วก็ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"​"เอะอะก็ไล่ ทีเวลาคุยกับแม่ผม ทำไมไม่ปฏิเสธท่านให้มันเด็ดขาดไปเลยล่ะ จะปล่อยให้ท่านมีความหวังไปทำไม"​คำพูดของเขาทำเอาน้ำชาสะอึก... นี่เขากำลังคิดว่าเธอจงใจให้ท่าแม่เขาอยู่หรือไง! ทั้งที่ตัวเขาเองต่างหากที่ไม่เคยแสดงความชัดเจน แถมยังทำท่าควงผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว​แต่เดี๋ยวนะ... ผู้หญิงที่ชื่อกัลยาคนนั้น ชื่อและน้ำเสียงที่ได้ยินในสายเมื่อกี้ มันคุ้นหูเหลือเกิน จะใช่กัลยาคนเดียวกันกับที่มีปัญหาเรื่องร่วมทุนกับบริษัทของท่านประธานคีรินหรือเปล่า ถ้าใช่... ผู้หญิงคนนี้คิดจะจับปลาสองมือ หรือคิดจะเล่นเกมปั่นหัวใครกันแน่​"คืนนี้มันดึกแล้ว ผมจะนอนค้างที่นี่"​จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาหน้าตาเฉย มือหนาเอื้อมไปดึงเนกไทให้คลายออก แล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสามสี่เม็ดอย่างถือสิทธิ์ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งขาวผ่องน่ามอง​"นี่คุณจะทำอะไร ใครอนุญาตให้คุณมานอนค้างที่นี่ไม่ทราบ!"​"จนกว่าคุณจะคุยเรื่องแม่ผมให้มันเคลียร์ คุณก็ได้ยินแล้วนี่ว่าแม่