All Chapters of คู่ซี้ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้: Chapter 101 - Chapter 110

เจียงเฟยเย่วไม่ได้สนใจเพื่ออีก หยางหมิงจูก็ไม่ก้าวก่ายนางนั่งกินน้ำเต้าหู้ตามเดิม หลินอี้เหมี่ยนเดินมาหาบุตรสาวและไม่ลืมทักทายหยางหมิงจู"ถวายพระพรพระชายาเพคะ""เจียงฮูหยินเชิญตามสบายเถอะ ลมอันใดพัดพาท่านมาถึงที่นี่ได้กันหรือ"หลินอี้เหมี่ยนยิ้มให้หยางหมิงจูก่อนจะจับมือเจียงเฟยเย่วแน่นแล้วเอ่ยทั้งน้ำตา"หม่อมฉันมาหาบุตรสาวเพคะ บุตรสาวที่ถูกคนอื่นแย่งชิงไปถึงสิบแปดปี เย่วเอ๋อร์แม่คือแม่ของลูกนะ แม่แท้ๆของเจ้า"เจียงเฟยเย่วที่รู้อยู่แล้วก็ทำท่าตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเจียงเฟยหรงเอ่ยถามราวกับว่านางกำลังฟังเรื่องเหลือเชื่อ"พะ..พี่ใหญ่ มะ หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ แม่รองจะมาเป็นมารดาของข้าได้อย่างไร แล้วท่านแม่ของข้าเล่า"เจียงเฟยหรงเดินมาหารั้งน้องสามมากอด"เดิมพี่ว่าจะบอกเจ้า แต่คิดว่าให้มารดาของเจ้ามาด้วยตนเองน่าจะดีกว่า เย่วเอ๋อร์ฮูหยินใหญ่มิใช่มารดาของเจ้าแต่ว่าเป็นฮูหยินรอง ตอนที่คลอดพวกนางคลอดพร้อมกัน แต่ว่าบุตรสาวฮูหยินใหญ่นางตายในครรภ์ ส่วนมารดาเจ้าก็คลอดเจ้าออกมาแล้วถูกหมอตำแยพาตัวไป จากนั้นจึงโกหกว่าบุตรสาวที่ตายคือบุตรของฮูหยินรอง เจ้าก็ถูกเลี้ยงในนามฮูหยิน

หยางหมิงจูไปเก็บเงินค่าเช่าด้วยตนเอง พ่อค้าบางคนอยากเช่าที่เพิ่มเพื่อเอาไว้ปล่อยต่อในราคาแพงแต่หยางหมิงจูไม่ให้ ตอนนี้มีบางคนเริ่มอาละวาดคนที่ทำเป็นพ่อค้าใหม่ รู้แค่ว่าเจ้าของตลาดเป็นเพียงหญิงชาวบ้านหลานสาวหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น"ข้ามีเงิน...ตลาดของพวกเจ้าหากไม่มีพ่อค้าอย่างพวกข้าจะค้าขายได้หรือ"ชายวัยกลางคนยืนถือลูกคิดแล้วยิ้มเย้ย อีกสองคนก็มาสมทบเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน"ตลาดกระจอกๆนี่พวกข้ายินดีขอเช่าก็ดีนักหนาแล้ว พวกเจ้ายังจะเรื่องมากอีกหรือ ข้าเช่าสิบแผงค่าเช่นแผงละสองร้อยอีแปะต่อเดือนแพงเกินไป เหลือร้อยยี่สิบอีแปะก็พอ ข้ายังพาคนมาด้วยพวกเขายังเช่าอีกคนละสิบแผงยังไงก็กำไร"หยางหมิงจูยินมองคนมาโอ้อวดก่อนจะเรียกหาคนของตน"พี่ต้าซาน....ทำความสะอาดตลาดหน่อย"หยางต้าซานเดินขึ้นหน้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกห้าคน ทั้งหมดเดินตรงมาที่เถ้าแก่ทั้งสาม ชายวัยกลางคนเหล่านั้นถอยหลังแล้วเรียกลูกน้อง"อย่างพวกเจ้าหรือจะทำอะไรพวกข้า เด็กๆทำลายตลาดนี้เสีย ในเมื่อไม่รับน้ำใจก็อย่ามาโทษข้า"ปัง!! เพล้ง คนของพ่อค้าทุบโต๊ะเก้าอี้ ส่วนหยางต้าซานจัดการตัวหัวหน้าเถ้าแก่เหล่านั้นถูกจับเ

วันต่อมาหยางหมิงจูกับเจียงเฟยเย่วที่ต้องไปต่างตำบลก็มาเล่นกับลูกๆ หวังเสี่ยวไช่เอ่ยถามเว่ยจื่อชวนอย่างเสียไม่ได้"ใต้เท้าท่านจะพาเมียไปเที่ยวไม่ได้ไปทำงานทำการข้าคงไม่ต้องตามไปดูแลหรอกกระมัง ข้ายังต้องเตรียมตัวพาเมียกลับสกุลหวังอีก""ข้าไม่ต้องการเจ้าหรอก ไปขัดคอให้เกะกะ""อื้ม..นับว่าท่านยังรู้ความอยู่บ้าง เช่นนั้นก็ขอให้โชคดีนะขอรับ"เว่ยจื่อชวน".............."ซิ่วซิ่วอมยิ้มกับความมึนของสามีและความโมโหของเว่ยจื่อชวนแต่ทำอะไรเขาไม่ได้ แม่ลูกสามเอ่ยกับเจียงเฟยเย่วแทน"พี่อย่าโกรธท่านอาเลยนะเจ้าคะ เป็นข้าเองที่ผิด""โกรธสิ แต่ที่น่าโมโหคือตาแก่บ้านข้านี่แหละ ถ้าไม่ไล่เจ้าไปนอนที่อื่นเจ้าจะเสี่ยงตายคลอดลูกตั้งแต่อายุสิบหกหรือ ประตูนรกเลยนะนั่น หากวันนั้นเจ้าไม่รอดข้าจะตามไปลากตาแก่หวังลงไปรับใช้เจ้ากับลูกในปรโลกเลยเชียว""ฮูหยินน้อย ต่อไปข้าน้อยไม่กล้าแล้ว""ไม่กล้าอะไร มาวันแรกก็ทำคนอื่นเข้านอนไม่ได้ ป่านนี้ไม่เสกเด็กเข้าท้องอีกคนแล้วหรือ"สิ้นคำหยางหมิงจูซิ่วซิ่วกับหวังเสี่ยวไช่ก็หน้าแดง เจียงเฟยเย่วเอ่ยเบาๆ"มึง..เด็กมันอายนะเว้ย""อายอะไรนักหนา ผัวหนึ่งลูกส

ตกค่ำอาหารมื้อเย็นหยางหมิงจูกับเจียงเฟยเย่วทeเองแบบง่ายๆ สองคนอิ่มแล้วก็มานั่งดูดาวบนท้องฟ้า ไอร้อนกระทบแก้มใสของหยางหมิงจูเมื่อหันไปมองก็เป็นมู่หรงเยี่ยนส่งจอกสุราอุ่นให้นาง "ดื่มสักหน่อยจะได้อบอุ่น"หยางหมิงจูรับจอกสุรามาเจียงเฟยเย่วเองก็ดื่มเช่นกัน รสชาติสุราอุ่นทั้งหอมทั้งหวานสองคนดื่มไปเรื่อยๆเกินคำว่าให้ร่างกายอบอุ่น ตอนนี้คอเอียงไปเอียงมาแล้ว หยางหมิงจูลุกขึ้นหัวเราะก่อนจะส่งเสียงออกมา"บัวลอยเจ้าเพื่อนยาก ทำไมจากข้าเร็วเกินไป บัวลอยไปอยู่ที่ไหน เคยรู้บ้างไหม โปรดคิดคำนึง....ถึงบัวลอยยยยยย"เจียงเฟยเย่วลุกขึ้นเอาขาข้างหนึ่งวางบนก้อนหินหยิบเอาไม้กวาดที่วางไว้มาเกาทำท่าดีดกีตาร์ มู่หรงเยี่ยน"........"เว่ยจื่อชวน"........." แล้วโยกหัว สองหนุ่มอ้าปากค้างที่มอมเหล้าเมียเพราะรู้ว่าเวลาเมาเมียน่ารักเร่าร้อนขนาดไหน แต่ไอ้ที่เมียเป็นอยู่ตอนนี้เหนือความคาดหมายไปมากนัก ก่อนที่ทั้งงสองคนจะร้องเพลงที่เขาไม่รู้จักกันต่อ"โอ้เหล้าจ๋าไหนลองหันมายิ้มหน่อยสิ ยิ้มสิยิ้มสิที่รักยิ้มนานนาน""อย่าด่วนใจดำทำรำคาญ ฉันจะแต่งงาน กับเธอใต้แสงเดือน ถึงบัวลอยยยยย"หยางหมิงจูเดินไปกอ

ทั้งสี่คนตกลงกันเรียบร้อยก็เข้าที่พัก วันรุ่งขึ้นจึงเดินทางกลับ มาถึงหมู่บ้านก็ปลายยามเซิน หยางหลงรออยู่แล้วเพราะหลานสาวบอกว่ามีเรื่องจะหารือ นางจำเป็นต้องกลับเมืองหลวง สามีนางเป็นเชื้อพระวงศ์เด็กสองคนเป็นสายเลือดราชวงศ์ไม่อาจเลี้ยงดูข้างนอกได้ ท่านปู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นมา"เอาล่ะๆ พรุ่งนี้เปิดศาลบรรพบุรุษให้หมิงจูกับชุ่ยชุ่ยได้เข้าไปกราบไหว้เพื่อบอกกล่าวให้พวกท่านคุ้มครองให้ปลอดภัยและอยู่เมืองหลวงอย่างมีความสุข""ใช่ อีกเรื่องหนึ่ง ชุ่ยชุ่ยกำลังจะหมั้นหมายก่อนออกเดินทางข้าจะจัดการให้เรียบร้อย"เมื่อประกาศเสร็จทุกคนก็แยกย้าย รอวันพรุ่งนี้เปิดศาลบรรพชนเพื่อกราบไหว้บอกกล่าว หยางหมิงจูตรงไปหาคู่แฝดทันทีหลังจากกลับมา เจียงเฟยเย่วก็เช่นกัน พวกนางคิดถึงลูกๆของตัวเอง เจ้าสามหน่อเมื่อมารดาเป็นคนอุ้มก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากดีใจวันรุ่งขึ้นสกุลหยางเปิดศาลบรรพบุรุษหยางหมิงจูและหยางชุ่ยชุ่ยจุดธูปบอกกล่าวแก่บรรพบุรุษเพื่อขอให้พวกเขาคุ้มครองพวกนางกับสามีและบุตร ชาวบ้านเองเพิ่งจะรู้ว่าหยางหมิงจูเป็นถึงพระชายานางได้สามีเป็นเชื้อพระวงศ์ ส่วนคู่แฝดอยู่กับพี่เลี้ยงที่อุ้มอยู่ ขณะที่ทำพิ