กระทั่งยามโฉ่วคนของมู่หรงเยี่ยนก็กลับมา พร้อมกับจดหมายที่คัดลอกมาจากฉบับจริง มู่หรงเยี่ยนอ่านอย่างตั้งใจ มีกระดาษสองแผน กระดาษแผ่นแรกคือหนังสือตัดความสัมพันธ์ที่สกุลหยางเขียนให้หยางหมิงลงนามโดยผู้อาวุโสทั้งหมดของตระกูลสิบเจ็ดคน อีกฉบับเป็นจดหมายจากบิดาของเขา "อาหมิง..ที่ข้าเขียนจดหมายฉบับนี้เป็นฉบับเดียวและจะฉบับสุดท้าย ก่อนที่เจ้าจะเข้าเมืองหลวงมาเรียนต่อเพื่อสอบขุนนาง ข้าขายที่นาดีจนหมด เจ้าสองผัวเมียบอกว่าหากเอาเสี่ยวจูไปด้วยเกรงว่านางจะลำบาก พอจะใช้ประโยชน์จากการแต่งงานของนางก็มารับนางไปบอกจะให้ชีวิตที่สุขสบาย แต่เจ้ากลับทำตรงกันข้ามกับที่พูด ชีวิตตาแก่ยายแก่อย่างข้าสองคนผัวเมียไม่มีบุตรชายอย่างเจ้า คนที่ผลักไสบุตรสาวตนเองให้ตกนรก เสี่ยวจูของข้ากลับมาพร้อมบุตรในครรภ์ นางต้องกล้ำกลืนเพียงใดกับสายตาชาวบ้านที่มองมา ข้าไม่อับอายใดๆหลานข้ากับลูกของนางข้ากับเมียข้าเต็มใจเลี้ยง ส่วนเจ้าในเมื่อรับคนอื่นเป็นพ่อแม่แล้วก็อย่าได้หวนกลับมาเหอซานอีก ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า บอกเมียเจ้าด้วยท่านยายของเสี่ยวจูนางกตัญญูต่อท่านยายนางและเลี้ยงดูอย่างดี มารดากับบิดาหลานสาว
Read more