جميع فصول : الفصل -الفصل 100

เจียงเฟยหรงสำลักน้ำลายกับวาจาเปรียบเทียบของนาง ปลาหมอคางดำหน้าตาเป็นเช่นไรกัน แต่ถึงแม้จะไม่รู้จักปลาหมอคางดำที่พระนางว่า แต่ทว่าก็น่าจะอัปลักษณ์พอควร พระชายาจะด่าใครคงไม่ด่าให้คนผู้นั้นดูดีหรอก เขาขำเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย"ถวายพระพรพระชายาพ่ะย่ะค่ะ พอดีคุณชายเฉินไม่ได้เจอน้องสาวมาสามปีแล้ว เขาต้องอดทนยอมรับเฉินโหรวโหรวตัวปลอมมาสามปีเพื่อให้กบฏตายใจและเกรงว่าหากนางรู้ว่าคุณหนูเฉินตัวจริงยังอยู่จะมีอันตราย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาจึงมาหานางพ่ะย่ะค่ะ"เฉินหลงเทียนเดินมาหานางก่อนจะประสานมือแล้วเอ่ย"กระหม่อมเฉินหลงเทียนถวายพระพรพระชายา ขอพระชายาทรงพระเกษมสำราญพ่ะย่ะค่ะ""กองไว้นั่นแหละ แล้วพวกท่านมาที่นี่ใครรู้เรื่องบ้าง เจียงเฟยหรงอย่าคิดว่าเป็นพี่ชายเย่วเย่วของข้าแล้วข้าจะปล่อยท่านนะ""กระหม่อมมิเคยปริปากอันใดเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีใครทราบว่ากระหม่อมเดินทางมาเหอหนานแน่นอน(ท่านปู่ท่านต่างหากที่เป็นคนเปิดเผยที่อยู่ หากไม่มีหนังสือตัดสัมพันธ์ส่งไปท่านอ๋องจะรู้ได้เช่นไร)" เมื่อเห็นว่าพระชายาไม่ได้คาดคั้นต่อเจียงเฟยหรงก็ขอตัวเพื่อไปหาเมียกับลูก"พระชายาเช่นนั้นกระหม่อมขออนุญาตไป

เมื่อถึงมื้อค่ำเจียงเฟยหรงพาเฉินหลงเทียนไปพบหยางหลงแนะนำว่าเขาคือพี่ชายภรรยา ซึ่งชายชราและหญิงชราก็รับรู้และยังพูดคุยกันอีกหลายเรื่อง หลักๆคืออวยพรสองพี่น้องให้โชคดี เมื่อมื้อค่ำจบไปแล้วหยางหมิงจูก็เอ่ยกับปู่ย่าด้วยน้ำเสียงเครียดเล็กน้อย"ท่านปู่ ท่านย่าได้ยินว่าเขากับครอบครัวถูกเนรเทศไปชายแดนเจ้าค่ะ""นั่นเป็นเวรกรรมที่เขาทำเอง แล้วหลานเล่ารู้สึกไม่ดีหรือเปล่า"หยางหมิงจูจับมือทั้งคู่ก่อนจะเอ่ย"หลานไม่ได้ใส่ใจเขานานแล้ว มิใช่ว่าหลานนั้นใจร้าย เดิมหลานเคยทำทุกอย่างขอเพียงแค่ให้พวกเขามอบความรักกลับมาสักเศษเสี้ยวก็ยังดี แต่กลับไม่เคยได้รับ หลังจากใช้ประโยชน์จาหลานไม่ได้ก็ไม่ลังเลที่จะลงมือทำลายเพื่อไม่ให้คนล่วงรู้กำพืดพวกเขา ส่วนท่านแม่คนนั้นหลานไม่เคยคิดว่ามีนางมานานแล้ว เรื่องที่นางถูกเนรเทศท่านยายไม่ควรรับรู้ หลานอยากให้ท่านยายมีความสุขเช่นทุกวันนี้"นางจางลูบใบหน้าหลานสาวก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรักใคร่"หมิงจูของย่า ตอนที่เจ้าไปรับท่านยายกับท่านน้าของเจ้ามานั้นนับเป็นการกตัญญูอย่างยิ่งแล้ว แต่เดิมน้าชายเจ้าชาตินี้มิอาจได้แต่งเมียเพราะยากจน แต่ยามนี้ช่วยงานเจ้าจนม

หยางหมิงจูและเจียงเฟยเย่วนั่งมองลำธารที่ไหลไปเรื่อยเอื่อย ทั้งสองคนนั่งเอาหัวพิงกันก่อนจะลุกขึ้นเพื่อกลับไปเลี้ยงลูกของคนเอง หยางหมิงจูตกใจที่อยู่ๆตัวเองก็ถูกอุ้มขึ้นมาจากพื้นนางกำลังจะอ้าปากด่าแต่พอเห็นหน้าคนที่กำลังอุ้มนางอยู่ก็ด่าไม่ออกเพราะตกใจ ส่วนเจียงเฟยเย่วเองก็อยู่ในอาการเดียวกับเพื่อนรัก แต่หยางหมิงจูมีสติก่อนก็ดิ้นรนและเครื่องด่าทำงานทันที"มู่หรงเยี่ยน ตาเฒ่าท่านมาได้อย่างไร ปล่อยข้าลงไปนะ เย่วเย่วไอ้คนแซ่เจียงพี่ชายเจ้าหักหลังพวกเราหรือ"เจียงเฟยเย่วเองก็ดิ้นรถเช่นกันเมื่อถูกเว่ยจื่อชวนอุ้มเอาไว้แต่ก็ยังอุตส่าห์ตอบกลับเพื่อนรัก"ไม่รู้โว้ย เว่ยจื่อชวนไอ้ผู้ชายไม่เอาไหนปล่อยข้านะ"มู่หรงเยี่ยนวางร่างบางลงก่อนจะกอดเอาไว้เอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่วายหยอกล้อนาง"ทูนหัวคิดถึงข้าหรือไม่""คิดถึงท่านหรือ ตาแก่หลงตัวเองใครจะไปคิดถึงท่านกันปล่อยข้านะ"เว่ยจื่อชวนเองก็เอ่ยกับคนของตน"ทูนหัวเจ้าเล่า คิดถึงสามีหรือไม่"เจียงเฟยเย่วดิ้นขลุกขลักๆก่อนจะมองหน้าเขาเอ่ยเสียดสี"คิดถึงท่านหรือ รอให้ปลาขึ้นต้นไม้ได้ก่อนเถอะ"หยางหมิงจูเอ่ยสมทบกับเพื่อสาวอีกคน"ใช

มู่หรงเยี่ยนเดินไปหากลุ่มพี่เลี้ยง เขามองเด็กทั้งสามก็เดาได้ทันทีว่าบุตรชายเขาคนไหน เจ้าตัวน้อยที่นอนหงายมองหน้าเขาตรงๆใบหน้านั่นคือเว่ยจื่อชวนไม่ต้องคาดเดาเลย ส่วนคนที่โก้งโค้งเดินหน้าถอยหลังไปมาจนนั่งได้ในที่สุดนั่นคือของเขาแน่นอน ใบหน้าเขาไม่ผิดเพี้ยนเลย แม่ตัวน้อยที่เห็นคนแปลกหน้ากับไม่กลัวแต่อย่างใด นางคลานมาแล้วเอามือเกาะเสื้อเขาก่อนจะพยายามตั้งไข่ เมื่อยืนได้มั่นก็ใช้มือคู่เล็กกำผมเขาแน่นเพื่อเป็นที่ยึด มู่หรงเยี่ยนเอ่ยกับแม่ตัวน้อย"เจอหน้ากันครั้งแรกก็จัดการพ่อเลยหรือ นิสัยเจ้าอารมณ์ไม่ต่างจากมารดาเจ้าเลยนะ""แอ้ แอ้ แอ้ อื้อ"สองแขนน้อยๆกางออก ส่วนพี่ชายก็ไม่นั่งต่อโก้งโค้งแล้วคลานมาหาเช่นกัน เมื่อมาถึงก็กางแขนให้เขาอีกคน มู่หรงเยี่ยนยิ้มให้ฝาแฝดนี่คือสายสัมพันธ์พ่อลูกสินะ ก่อนจะอุ้มทั้งคู่ขึ้นมา เว่ยจื่อชวนเองก็อุ้มบุตรชายของตนเช่นกันทั้งสองคนใช้เวลาอยู่กับลูกของตนกว่าหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งท้องเริ่มหิวแล้ว มู่หรงเยี่ยนเอ่ยถามเว่ยจื่อชวนเบาๆ"เจ้าหิวหรือไม่ หย่งฉียังไม่มาอีกไปหาชุ่ยชุ่ยนานเกินไปแล้ว อาชวนพวกเราจะกินอะไรกัน"หยางเหมยอิงที่ตอนนี

มื้อค่ำต่างคนต่างกินกระทั่งเรียบร้อยหยางหมิงจูก็เข้าห้อง ส่วนเว่ยจื่อชวนกลับไปที่เรือนของเจียงเฟยหรงเขานอนรอเมียในห้อง ทางด้านเจียงเฟยเย่วที่อาบน้ำเรียบร้อยเมื่อเห็นหน้าคนที่นอนรอบนเตียงก็ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงแข็งเล็กน้อย"เว่ยจื่อชวนท่านทำอะไร มิใช่พี่ใหญ่เตรียมห้องให้ท่านแล้วหรือ""ห้องนั้นองค์ชายห้าพักอยู่ พี่เมียไม่รู้ว่าองค์ชายห้าจะมาด้วย""แล้วอีกห้องล่ะ""อีกห้องฉินอ๋องประทับอยู่เพราะพระชายาไม่ให้พระองค์เข้าใกล้ เย่วเอ๋อร์คนดีอย่าใจร้ายนักเลยนะพี่สำนึกผิดแล้ว""หอบผ้าไปนอนห้องโถงสิ""กลางคืนคงจะหนาวมาก นะให้พี่นอนด้วยนะ"เว่ยจื่อชวนไม่ได้พูดเปล่าเขาเดินมาหานางพร้อมกับเอาผ้าผืนเล็กจากมือนางแล้วเช็ดผมให้อย่างอ่อนโยน เจ้าตัวน้อยเจียงจวินเหยาส่งเสียงอ้อแอ้ดังมา เจียงเฟยเย่วหน้าแดงก่อนจะเอ่ย"ข้าจะให้นมลูกท่านออกนอกห้องไปก่อน""ไม่เป็นไร เราผัวเมียกันพี่ไม่ถือ""แต่ข้าถือ"แอ้ แอ้ แง้งงงง เพราะว่าหิวนมและมารดายังไม่อุ้มเจ้าตัวน้อยแผดเสียงออกมาดังลั่น เจียงเฟยเย่วจึงหันมาคว้าบุตรชายแล้วลูบหลังเบาๆก่อนจะปลดสายรัดเอวออก จากนั้นก็เอาเจ้าตัวน้อยเข้าเต