Mag-log inหยางหมิงจูที่ถูกมู่หรงเยี่ยนแบกเข้ามาในห้องก็ปากไม่ว่าด่ามาตลอดทาง สองมือทั้งทุบทั้งหยิกหลังเขาจนแสบไปหมด ร่างสูงวางนางลงบนเตียงก่อนจะโบกมือลงกลอนประประตู ปึง!!!หยางหมิงจู".........................."รู้ว่าเขาพอจะมีฝีมือแต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ หลุดมาจากฟงอวิ๋นขี่พายุทะลุฟ้าป่าววะเนี่ยแม่เจ้าเทพเกิน นางยังไม่ทันเอ่ยอะไรก็ถูกเขาตรึงไว้ใต้ร่างก่อนจะเอ่ยเสี่ยงเข้ม"ฟังให้ดี พี่ไม่เคยมีอะไรกับเวินอี้โหรวคนนั้น อีกทั้งสตรีคนอื่นด้วย""แล้วต้องเชื่อไหม""เจ้าไม่มีทางอื่นนอกจากต้องเชื่อ เพราะคนแรกที่พรากความบริสุทธิ์พี่ไปคือเจ้า น้องหญิงอย่าลืมนะเจ้าเป็นคนเริ่มทั้งหมด อยู่ๆจะมาโยนพี่ไปให้คนอื่นได้อย่างไร"หยางหมิงจู"............."เฮ้ย...แบบนี้ก็ได้เหรอก่อนจะมองหน้าเขา แหม่สรรพนามหวานเลี่ยนเชียวนะท่านพี่ ก่อนจะหันหน้าหนีพูดออกมาได้ว่านางพรากพรหมจรรย์ของเขา อายุขนาดนี้ยังไม่เคยขึ้นครูแล้วมาโทษนางได้อย่างไร ตัวเองอ่อมเอง"อายุยี่สิบแปดเพิ่งจะได้ลิ้มรสสตรี ตัวเองไม่เอาไหนแล้วมาโทษคนอื่น""หื้ม...."เสียงลากยาวของคนตัวโตเรียกสติหยางหมิงจูได้ทันที ฉิบหายแล้วพูดออกไปได้ไงลืมไป
เจียงเฟยเย่วไม่ได้สนใจเพื่ออีก หยางหมิงจูก็ไม่ก้าวก่ายนางนั่งกินน้ำเต้าหู้ตามเดิม หลินอี้เหมี่ยนเดินมาหาบุตรสาวและไม่ลืมทักทายหยางหมิงจู"ถวายพระพรพระชายาเพคะ""เจียงฮูหยินเชิญตามสบายเถอะ ลมอันใดพัดพาท่านมาถึงที่นี่ได้กันหรือ"หลินอี้เหมี่ยนยิ้มให้หยางหมิงจูก่อนจะจับมือเจียงเฟยเย่วแน่นแล้วเอ่ยทั้งน้ำตา"หม่อมฉันมาหาบุตรสาวเพคะ บุตรสาวที่ถูกคนอื่นแย่งชิงไปถึงสิบแปดปี เย่วเอ๋อร์แม่คือแม่ของลูกนะ แม่แท้ๆของเจ้า"เจียงเฟยเย่วที่รู้อยู่แล้วก็ทำท่าตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเจียงเฟยหรงเอ่ยถามราวกับว่านางกำลังฟังเรื่องเหลือเชื่อ"พะ..พี่ใหญ่ มะ หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ แม่รองจะมาเป็นมารดาของข้าได้อย่างไร แล้วท่านแม่ของข้าเล่า"เจียงเฟยหรงเดินมาหารั้งน้องสามมากอด"เดิมพี่ว่าจะบอกเจ้า แต่คิดว่าให้มารดาของเจ้ามาด้วยตนเองน่าจะดีกว่า เย่วเอ๋อร์ฮูหยินใหญ่มิใช่มารดาของเจ้าแต่ว่าเป็นฮูหยินรอง ตอนที่คลอดพวกนางคลอดพร้อมกัน แต่ว่าบุตรสาวฮูหยินใหญ่นางตายในครรภ์ ส่วนมารดาเจ้าก็คลอดเจ้าออกมาแล้วถูกหมอตำแยพาตัวไป จากนั้นจึงโกหกว่าบุตรสาวที่ตายคือบุตรของฮูหยินรอง เจ้าก็ถูกเลี้ยงในนามฮูหยิน
หยางหมิงจูตื่นแล้วก็ออกมาด้านนอก เห็นหวังเสี่ยวไช่ที่เดินตามเมียเป็นเงาตามตัว ตั้งแต่มาถึงเมื่อวานเขาขลุกอยู่แต่กับซิ่วซิ่ว นางได้ยินเขาสารภาพกับเมียก่อนจะถูกซิ่วซิ่วคาดโทษ"ซิ่วซิ่วคิดถึงเจ้ายิ่งนัก คิดถึงอาหรือไม่""อย่ามาพูดมาก นี่ไงผลงานท่าน ข้าเดินก็ไม่ไหวตอนคลอดร้องหาท่านก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน หวังเสี่ยวไช่มารับผิดชอบลูกของท่านเลยนะ""ทูนหัวสามีเจ้าผิดไปแล้ว ต่อไปนี้เจ้าต้องการอะไรอาจะยกให้หมดเลย สมบัติที่มีให้เจ้ากับลูกทั้งหมดเลยนะ หายโกรธอานะเด็กดี""ข้าเหนื่อยมาหกเดือนแล้วต่อไปนี้ท่านเลี้ยงบ้าง""ได้ๆๆ อาเลี้ยงเอง พี่เลี้ยงไม่พอจ้างเพิ่ม จะจ้างกี่คนก็ได้อาจ่ายเอง""ชิ...ตาแก่อวดรวย"หยางหมิงจูมองตามทั้งคู่ไป คนจะหลับจะนอนก็ไม่ได้นอนไอ้คนในห้องก็วุ่นวายจนครึ่งคืน ลุกมาไอแห้งไอทิพย์อยู่ได้ ไอ้ห้องข้างๆก็เมียจ๊ะเมียจ๋า ส่งเสียงครางทั้งคืน มดลูกไม่ทันจะเข้าที่สงสัยจะได้คลอดอีกคนล่ะมั้ง เฮอะ!!เจียงเฟยเย่วที่ตื่นมาก็โมโหสามีตัวดี แอบลักกินเต้าหู้นางจนคอแดงปากเจ่อไปหมด ใบหน้าหวานงอง้ำเดินมาหาเพื่อนรักก่อนจะเอ่ย"แม่งน่าโมโหไอ้แก่ที่บ้านจริงๆ ไม่รู้จะหื่นอะไรนักห
มื้อค่ำต่างคนต่างกินกระทั่งเรียบร้อยหยางหมิงจูก็เข้าห้อง ส่วนเว่ยจื่อชวนกลับไปที่เรือนของเจียงเฟยหรงเขานอนรอเมียในห้อง ทางด้านเจียงเฟยเย่วที่อาบน้ำเรียบร้อยเมื่อเห็นหน้าคนที่นอนรอบนเตียงก็ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงแข็งเล็กน้อย"เว่ยจื่อชวนท่านทำอะไร มิใช่พี่ใหญ่เตรียมห้องให้ท่านแล้วหรือ""ห้องนั้นองค์ชายห้าพักอยู่ พี่เมียไม่รู้ว่าองค์ชายห้าจะมาด้วย""แล้วอีกห้องล่ะ""อีกห้องฉินอ๋องประทับอยู่เพราะพระชายาไม่ให้พระองค์เข้าใกล้ เย่วเอ๋อร์คนดีอย่าใจร้ายนักเลยนะพี่สำนึกผิดแล้ว""หอบผ้าไปนอนห้องโถงสิ""กลางคืนคงจะหนาวมาก นะให้พี่นอนด้วยนะ"เว่ยจื่อชวนไม่ได้พูดเปล่าเขาเดินมาหานางพร้อมกับเอาผ้าผืนเล็กจากมือนางแล้วเช็ดผมให้อย่างอ่อนโยน เจ้าตัวน้อยเจียงจวินเหยาส่งเสียงอ้อแอ้ดังมา เจียงเฟยเย่วหน้าแดงก่อนจะเอ่ย"ข้าจะให้นมลูกท่านออกนอกห้องไปก่อน""ไม่เป็นไร เราผัวเมียกันพี่ไม่ถือ""แต่ข้าถือ"แอ้ แอ้ แง้งงงง เพราะว่าหิวนมและมารดายังไม่อุ้มเจ้าตัวน้อยแผดเสียงออกมาดังลั่น เจียงเฟยเย่วจึงหันมาคว้าบุตรชายแล้วลูบหลังเบาๆก่อนจะปลดสายรัดเอวออก จากนั้นก็เอาเจ้าตัวน้อยเข้าเต
ฮั่วหย่งฉีที่เดินมากับชุ่ยชุ่ยเห็นพวกเขาเอ่ยกับทั้งสองคนด้วยก็เอ่ยน้ำเสียงตื่นเต้น "ท่านอ๋อง ใต้เท้าเว่ยที่ตลาดมีของกินมากมายเลยนะพ่ะย่ะค่ะ อร่อยทุกร้านเลยด้วยกระหม่อมลองกินเกือบหมดทุกร้านแล้ว""เจ้าคนตะกละจอมทรยศ"เว่ยจื่อชวนเอ่ยอย่างไม่พอใจ ฮั่วหย่งฉีทำหน้าตางงงวย ก่อนที่เสียงใสๆจะเอ่ยขึ้น"ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ คารวะใต้เท้าเว่ยเจ้าค่ะ"มู่หรงเยี่ยนมองหน้าแม่สาวน้อยก่อนจะคิดอะไรได้บางอย่าง"ชุ่ยชุ่ยเจ้าเกลียดข้าไหม""อ๋า..หม่อมฉันจะไปเกลียดพระองค์ทำไมกัน อ้อ...แต่จะมีก็แค่ไม่ชอบขี้หน้าเฉยๆ"ประโยคหลังนางเอ่ยเสียงเบาเพื่อไม่ให้เขาได้ยิน มู่หรงเยี่ยนอมยิ้ม ก่อนจะเอ่ย"ช่วงนี้เจ้าดูแลซื่อจื่อกับท่านหญิงเองหรือเปล่า""พี่เหมยอิงดูแลเพคะ""อะแฮ่ม....ชุ่ยชุ่ยเจ้าเลี้ยงซื่อจื่อกับท่านหญิงสักแปดเก้าวันนะ ข้าจะพาเมียไปเที่ยวสักหน่อยกลับมาจะให้รางวัล""พะ..เพคะ จะทรงพาพี่หมิงจูไปเที่ยว""อืม..พี่สาวเจ้าอารมณ์ไม่ค่อยดีข้าจะพานางไปเปลี่ยนบรรยากาศน่ะ"มู่หรงเยี่ยนรู้ว่าอำเภอเหอหยวนมีสถานที่สวยงามอยู่หลายที่ นางเกิดที่เหอหนานก็จริงแต่เหอหยวนกว้างขวางปู่กับย่านางอาจไม่เคยพาไปที่น
มู่หรงเยี่ยนเดินไปหากลุ่มพี่เลี้ยง เขามองเด็กทั้งสามก็เดาได้ทันทีว่าบุตรชายเขาคนไหน เจ้าตัวน้อยที่นอนหงายมองหน้าเขาตรงๆใบหน้านั่นคือเว่ยจื่อชวนไม่ต้องคาดเดาเลย ส่วนคนที่โก้งโค้งเดินหน้าถอยหลังไปมาจนนั่งได้ในที่สุดนั่นคือของเขาแน่นอน ใบหน้าเขาไม่ผิดเพี้ยนเลย แม่ตัวน้อยที่เห็นคนแปลกหน้ากับไม่กลัวแต่อย่างใด นางคลานมาแล้วเอามือเกาะเสื้อเขาก่อนจะพยายามตั้งไข่ เมื่อยืนได้มั่นก็ใช้มือคู่เล็กกำผมเขาแน่นเพื่อเป็นที่ยึด มู่หรงเยี่ยนเอ่ยกับแม่ตัวน้อย"เจอหน้ากันครั้งแรกก็จัดการพ่อเลยหรือ นิสัยเจ้าอารมณ์ไม่ต่างจากมารดาเจ้าเลยนะ""แอ้ แอ้ แอ้ อื้อ"สองแขนน้อยๆกางออก ส่วนพี่ชายก็ไม่นั่งต่อโก้งโค้งแล้วคลานมาหาเช่นกัน เมื่อมาถึงก็กางแขนให้เขาอีกคน มู่หรงเยี่ยนยิ้มให้ฝาแฝดนี่คือสายสัมพันธ์พ่อลูกสินะ ก่อนจะอุ้มทั้งคู่ขึ้นมา เว่ยจื่อชวนเองก็อุ้มบุตรชายของตนเช่นกันทั้งสองคนใช้เวลาอยู่กับลูกของตนกว่าหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งท้องเริ่มหิวแล้ว มู่หรงเยี่ยนเอ่ยถามเว่ยจื่อชวนเบาๆ"เจ้าหิวหรือไม่ หย่งฉียังไม่มาอีกไปหาชุ่ยชุ่ยนานเกินไปแล้ว อาชวนพวกเราจะกินอะไรกัน"หยางเหมยอิงที่ตอนนี
เจียงเฟยเย่วมองหน้าเขาก่อนจะนึกได้ว่ายายนี่ชอบฉินอ๋องคนนี้ แต่ในความทรงจำยายนี่ไม่เคยเจอหน้าฉินอ๋องมาก่อนแล้วจะชอบได้อย่างไร ดูเหมือนข่าวลือคุณหนูใหญ่เจียงคลั่งไคล้ฉินอ๋องคงมีคนจงใจปล่อยข่าวสินะ จากนั้นก็ยิ้มแล้วทำความเคารพแบบซีรีส์ตั้งที่เคยดู"หม่อมฉันถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ""เว่ยฮูหยินตามสบาย ว่าแ
ปลายยามเว่ย เจียงเฟยเย่วได้รับข้อความจากสาวใช้ส่งตรงมาจากจวนสกุลเจียง ว่าพรุ่งนี้เจียงฮูหยินมีคำสั่งให้นางกลับบ้านเดิมด่วนเพื่อพูดคุยธุระสำคัญ ครั้นเมื่อคนส่งสารจากจวนเจียงคล้อยหลังไป ซิ่วซิ่ว ก็ยืนหน้างอ เอ่ยปากอย่างไม่พอใจทันที"ให้ฮูหยินน้อยกลับไปบ้านเดิมงั้นหรือ หึ คุณหนูรองคงต้องการจะแย่งชิงอะ
จวนสกุลเว่ยหลังจากปีนลงมาจากต้นไม้ เจียงเฟยเย่ว ก็ตรงดิ่งไปยังห้องครัวทันที ในใจยังคงนึกถึงภาพสตรีที่สบตากันเมื่อครู่... นางรู้สึกคุ้นเคยกับหยางหมิงจูคนนั้นอย่างประหลาด ช่างเถอะ! กะอีแค่ไปเจอหน้าสักครั้งจะกลัวอะไร อย่างมากหากพูดไม่เข้าหูก็ตบกันอีกรอบ ตบมาตบกลับไม่โกง ตัวแม่จะแคร์เพื่อ! ชายาอ๋องแล้
กระทั่งยามเฉินชุ่ยชุ่ยมาปลุกนาง เช้านี้มีอาหารดีๆสามอย่างจากห้องครัวชุ่ยชุ่ยดีใจยิ่งนัก นางไม่รู้ว่าเมื่อคืนมู่หรงเยี่ยนมาค้างที่เรือนทรุดโทรมแห่งนี้ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จหยางหมิงจูไม่มีอะไรทำ ต้นหลิวข้างกำแพงนั้นสูงใหญ่หากปีนขึ้นไปอาจได้เห็นนอกกำแพง ไวเท่าความคิดเมื่อกินข้าวเสร็จนางก็เอ







