Todos los capítulos de คู่ซี้ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้: Capítulo 41 - Capítulo 50

หยางหมิงจูหันไปหา เจียงเฟยเย่วก่อนจะเอ่ย"ฮัลโหลสาวได้อิสระแล้ว เพื่อนรักไปท่องยุทธภพกันเถอะ""แม่เจ้า...ก็นึกว่าเจ้าจะไม่ได้หย่าเสียแล้ว อ่าห์ อยากเปิดบาร์โฮสต์ที่นี่จัง ผู้ชายโคตรหล่อ""แล้วจะรออะไรล่ะ หนุ่มๆ จ๋าเจ๊มาแล้ว"มู่หรงเยี่ยนกับเว่ยจื่อชวนต่างมองหน้ากัน ปกติพวกนางเป็นศัตรูกันมิใช่หรือ เดือนก่อนยังตีกันจนตกน้ำตกท่าสลบไสลไปสามวัน...พอฟื้นมาดีกันเสียอย่างนั้น ตอนนี้ยังจะหนีไปด้วยกันอีก เว่ยจื่อชวนยิ่งงมากกว่าใคร เขาลงนามในใบหย่าตอนไหนกัน แล้วพวกนางพูดว่าอะไรนะ!! จะไปหาชายอื่น นี่มันกล้าดียังไงแต่ทว่ายังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ..ทั้งสองคนก็คว้าห่อผ้าเดินไปไม่หันหลัง ขึ้นรถม้าที่เช่ารอเอาไว้ควบสุดเหวี่ยงเพื่อออกจากเมืองหลวงให้ไวที่สุด มู่หรงเยี่ยนที่พอได้สติก็เอ่ยเสียงเข้ม"ไปตามพระชายากลับมา หากจับได้ให้สำนึกผิดในศาลบรรพชนรอข้ารอกลับมาจัดการ แม่ตัวดีกล้าหลอกให้ข้าเขียนใบหย่าเพื่อจะหนีหรือไม่มีทาง"อาไช่...เจ้าให้คนไปตามฮูหยินน้อยด้วย เอามาขังรวมกับพระชายาแล้วกัน ในเมื่อช่างวางแผนเหมือนกันนัก"เว่ยจื่อชวนสั่งคนของเขา จะไปตามนางเองก็ไม่ได้ ขุนนางทั้งหลายต่างก็รออยู่

ส่วนทางมู่หรงเยียนที่รอรายงานข่าวแต่ยังไม่ได้รับข่าวดีก็ถอนหายใจ เว่ยจื่อชวนเองช่วงนี้ถูกองครักษ์ของตนตีห่างเขาจึงเดินไปหาเอ่ยอย่างหัวเสียเพราะเมียก็ทิ้งไอเจ้านี่ยังมาทำท่าแง่งอนอีก"เจ้าเป็นอะไรไปหวังเสี่ยวไช่ ถ่ายไม่ออกหรือไงทำหน้าบูดบึ้งทั้งวัน""ใต้เท้าข้าไม่เป็นอะไรท่านจะไปไหนก็ไปเถอะ""เจ้า..ดีๆเดี๋ยวนี้กล้าไช่ข้าหรือ ข้าไปทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจนักหนา คนยิ่งหงุดหงิดที่เมียหนีอยู๋หวังเสี่ยวไช่ลุกขึ้นมองหน้าเอ่ยอย่างเหลือด"ถ้าท่านทำดีกับฮูหยินน้อยนางจะหนีหรือ ตัวเองถูกเมียทิ้งคนเดียวก็ช่างสิ ทำเมียคนอื่นหายไปด้วยยังไม่รู้จักสำนึกยังมาขึ้นเสียงอีก เสร็จงานนี้ข้าจะลาออกไปตามหาซิ่วซิ่วของข้า คนเพิ่งจะมีเมียครั้งแรกก็ถูกคนไม่ได้เรื่องอย่างท่านพรากไป เฮอะ"เว่นจื่อชวน"............."พวกเจ้าไปได้กันตอนไหนเนี่ย หลังจากที่โดนลูกน้องตัวเองไล่แบบไม่ไว้หน้าเว่ยจื่อชวนก็กลับเข้าห้อง เขาบอกว่าซิ่วซิ่วเป็นเมียแล้วไปรักกันตอนไหน ก็บอกแล้วไม่ใช่หรือห้ามแตะต้องนาง ไม่รู้ว่าเมียรู้เรื่องนี้ ถ้านางรู้ว่าคนของเขาลักกินขโมยกินคนของนางต่อให้หานางเจอเขาจะไม่ถูกนางด่าจนทำทางกลับจวนไม่ได้ห

ยามห้ายแล้วร่างสูงของชายชรากำลังนั่งอ่านตำราอยู่ เฉินโหรวโหรวเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยน้ำแกงในมือ นางส่งเสียงอ่อนหวานมาให้"ท่านปู่ หลานทำน้ำแกงมาให้เจ้าค่ะ ท่านปู่ทำงานจนดึกหลานเลยตุ๋นน้ำแกงบำรุงมาให้ท่าน"เฉินหมิงเต๋อเงยหน้าขึ้นแววตาวาวโรจน์จนไม่ทันสังเกตก่อนจะเอ่ยตอบกลับ"นับว่าเจ้ามีน้ำใจแล้ว อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้วเจ้าเองก็ไม่แข็งแรงต่อไปไม่ต้องลำบากหรอก""หลานไม่ได้ลำบากเลยเจ้าค่ะท่านปู่ รีบดื่มตอนร้อนๆสิเจ้าคะ"ชายชรายิ้มให้นางก่อนจะยกชามน้ำแกงขึ้นดื่ม เฉินโหรวโหรวยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มนางกลับยิ้มไม่สุดเท่าที่ควร เมื่อเห็นว่าชายชราดื่มหมดแล้วก็ขอตัวกลับ"ท่านปู่เช่นนั้นหลานกลับก่อนนะเจ้าคะ""อืม...ไปพักผ่อนเถอะ"เฉินโหรวโหรวออกไปจากห้อง น้ำแกงที่ดื่มไปถูกชายชราขับออกมา ก่อนที่จะกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขาเอ่ยเรียกคนสนิท"ฟู่เฉิง เจ้าส่งข่าวไปหรือยัง""ส่งไปแล้วขอรับ"เฉินหมิงเต๋อโบกมือ คนสนิทออกไปแล้วสายตาของเขากลับมีไอสังหาร ชั่วครู่ก่อนจะหายไปแล้วนั่งทำงานต่อ หลานชายยังไม่กลับมา เฉินโหรวโหรวคนนี้ช่างอำมหิตนักหลังจากมอบน้ำแกงให้กับชายชราแล้วเฉินโหรวโหรวก็ออกจากจวนโดยประตูข้าง

ขวับ/ขวับ ทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนจะตั้งสติแล้วหันหลังให้กันจากนั้นก็หันกลับมามองหน้า ต่างคนต่างเงียบจนกระทั่งเจียงเฟยเย่วเอ่ยถามขึ้นมาก่อน"เพื่อน...แกกับไอ้อ๋องนั่นไม่ได้มีซัมติงกันใช่ไหม""บ้า...ไม่มี๊...ใครมันจะไปทำอย่างนั้นเห็นยังงี้ฉันก็เลือกนะ "เจียงเฟยเย่วเอ่ยเสียงเข้ม"ไม่มีก็ไม่มีทำไมต้องเสียงสูงด้วยยะ""อย่ามาคาดคั้นฉัน แล้วแกล่ะถูกไอ้ซากคางคกนั่นป๊าบ ป๊าบหรือเปล่า""เพื่อนรัก คบกันมาตั้งแต่ไฮสคูลจนจบปริญญา จนมาทำงานที่เดียวกันสิบสี่ปีเนี่ยฉันเคยใจง่ายกับใครเหรอ ถ้าไม่ใช่มาอยู่ในร่างยายนี่ป่านนี้ฉันยังซิงอยู่เลยย่ะ""ก็จริง แกกับฉันไม่เคยได้ใช้งานน้องสาวตัวเองเลย หยากไย่คงเต็มไปหมด""ท่อดับเพลิงฉีดยังไม่ทะลุทะลวงเลยมั้งนับประสาอะไรกับขนาดเท่ามิดไซของเว่ยจื่อชวน""จริง มู่หรงเยี่ยนก็แค่บ้องข้าวหลามงานวัด ไซส์60เท่านั้นถ้าเป็นร่างเดิมเราจริงเอาเราไม่อยู่หรอกพวกเราตันเอ๊ยซิงขนาดนั้นน่ะ""ใช่พูดอีกก็ถูกอีก ถุงยางคงไม่มีไซส์""งั้นก็ถุงแกงไปเลยเพื่อนสาว"(หยางหมิงจู/เจียงเฟยเย่ว )"อืมใช่/อืมใช่.........เดี๋ยวนะแล้วแกรู้ไซส์เขาได้ไง"ทั้งสองเอ่ยพร้อมกันพร้อมกับจ้อ

หยางหมิงจูจึงคิดซื้อเกวียนที่ใส่หลังคา เพราะยังอยู่ในฤดูฝนในที่สุดก็ตัดสินใจซื้อเกวียนเทียมลา ลากวิ่งไวกว่าวัวแต่ความแข็งแรงอาจสู้ไม่ได้นางจึงซื้อมาสองตัว ทั้งห้าคนออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อเดินทางต่อ ซิ่วซิ่วที่นอนหลับในเกวียนก็ตื่นขึ้นก่อนจะลุกมานั่ง สายตามองไปยังทุกคนก่อนจะเอ่ย"พี่ๆ ข้ามีเรื่องจะปรึกษา""มีอะไรหรือ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าให้พี่ชุ่ยชุ่ยหยุดเกวียนก่อนดีหรือไม่"เจียงเฟยเย่วเป็นห่วงนางเพราะอายุน้อยและยังตั้งครรภ์อีก ซิ่วซิ่วตื้นตันกับความห่วงใยจนน้ำตาคลอ นางเอ่ยเสียงสั่นเครือ"พวกพี่ๆต้องมาสิ้นเปลืองเพราะข้าไปด้วย ข้าพอมีเงินที่ท่านอาให้ไว้ข้าอยากสมทบเล็กน้อยกับพวกท่านเจ้าค่ะ""เห้อ..ซิ่วซิ่ว..เงินเดือนองครักษ์จะสักเท่าไหร่เจ้าเก็บเอาไว้ซื้อของที่อยากได้เถอะ พวกพี่มีเงินแม้ไม่มากมายแต่เลี้ยงเจ้ากับหลานได้แน่นอน""ตะ..แต่ว่า พวกท่านรับไปเถอะเจ้าค่ะ หากขาดเหลือท่านอายังให้ป้ายร้านฝากเงิน ข้าค่อยไปเบิกเอา"หยางหมิงจูเห็นนางตั้งใจจริงจึงได้ยอมรับ"อาเย่ว เจ้ารับมาเถอะนางจะได้สบายใจ อาซิ่วต่อไปหากเจ้าต้องการสิ่งใดก็มาขอเบิกได้พี่จะเก็บเอาไว้ให้ก่อน"ซิ่วซิ่วพยั