All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

ชาติก่อนนางคือ หลิวเสวี่ยเหมย สตรีที่ถูกคนรักทอดทิ้งโดยการแต่งงานกับสตรีต่างแคว้นตามพระราชโองการ สถานการณ์บีบให้นางต้องแต่งงานกับบุรุษอื่นที่ชั่วช้า สุดท้ายนางต้องตายเพราะฝีมือของน้องสาวของตนเองวิญญาณที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมได้เกิดใหม่อีกครั้ง หากแต่เป็นในร่างของ ไป๋หลินเยว่ คุณหนูวัยสิบเจ็ดในจวนราชครูที่ถูกหมั้นหมายกับแม่ทัพ แต่แล้วก็เหมือนเงาของอดีตกลับมาซ้ำรอยเดิมคู่หมั้นของนางของนางพาสตรีอื่นกลับมาแต่งงาน และนางก็ถูกบีบให้แต่งงานเป็นภรรยาเท่าเทียมของเขา แต่มีหรือนางจะยอมลดตัวใช้สามีร่วมกับผู้อื่นเช่นนั้น“ชะตาของข้าต้องถูกพรากคนรักทั้งสองชาติเลยหรือ” นั่นคือความคิดแรกของนางหลังจากที่ได้รู้ว่าชะตาชีวิตนั้นเหมือนชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยนแต่นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม การได้รับโอกาสให้เกิดใหม่อีกครั้ง ย่อมมีเหตุผล หรือสวรรค์จะให้นางแก้ไขชะตาชีวิตของไป๋หลินเยว่ผู้นี้ ไม่ให้ต้องมีจุดจบเช่นเดียวกันกับหลิวเสวี่ยเหมยในอดีตชาติหลิวเสวี่ยเหมยในร่างของไป๋หลินเยว่ยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้จ้าวเทียนเลี่ย อดีตคนรักในชาติก่อน บัดนี้เข้าสู่วัยฉกรรจ์ไว้หนวดเคราในวัยสามสิบตอนปลาย แต่

ในยามเช้า เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากนอกห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกอย่างเบามือ สาวใช้คนสนิทของไป๋หลินเยว่ก้าวเข้ามาพร้อมกับชามน้ำและผ้าเช็ดหน้า“คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยไป๋หลินเยว่หันไปมองสาวใช้ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย“เจ้าชื่อ... เสี่ยวฉุย ใช่หรือไม่” นางถามขึ้น ตอนนี้ความจำบางอย่างของร่างเดิมยังไม่ปะติดปะต่อนัก ยังดูครึ่งๆ กลางๆ อยู่ เพราะความทรงจำของคนสองคนรวมกันทำให้ทุกอย่างกำลังสับสน “คุณหนู จะ... จำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ” สาวใช้ทำสีหน้ากังวล ริมฝีปากสั่นคล้ายจะร้องไห้“ข้าล้อเจ้าเล่นน่ะเสี่ยวฉุย เตรียมน้ำให้ข้าล้างหน้าที”เสี่ยวฉุยรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่นางกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดส่งให้ ไป๋หลินเยว่ก็สังเกตเห็นแววตาที่เป็นกังวลของอีกฝ่าย“มีอะไรหรือ” นางถามขึ้นเสียงเรียบ เสี่ยวฉุยอึกอักเล็กน้อย ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา “คุณหนูไข้สูงมาสามวัน ไม่กินไม่ดื่มอะไร เหตุใดจึงมีเรี่ยวแรงลุกมาหยอกล้อบ่าวได้เช่นนี้เจ้าคะ”ไป๋หลินเยว่พอจะเข้าใจได้ นางนอนซมเหมือนคนใกล้ตาย จนสาวใช้คนอื่นพูดแว่วเข้าหูว่าจวนราชครูคงได้จัดงานศพในไม่ช้า จู่ๆ ลุกขึ้นมาพูดจา

หลังจากร่างสูงสง่าของแม่ทัพหนุ่มลับตาไปไม่นาน เสี่ยวฉุยก็รีบเข้ามาประคองคุณหนูของตนด้วยใบหน้าซีดเผือดที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหลั่งน้ำตา ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามไถ่ สาวใช้จากเรือนใหญ่ก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาแจ้งข่าวว่าท่านราชครูเรียกพบด่วนที่ห้องหนังสือไป๋หลินเยว่เค้นความทรงจำออกมาได้บางส่วน บิดาของนางรักนางราวกับไข่มุกในกำมือ ที่หมั้นหมายกับหลี่เมิ่งยวนก็หวังว่าภายภาคหน้านางจะได้สุขสบายด้วยตำแหน่งฮูหยินตราตั้งของจวนแม่ทัพ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เหตุใดบิดายังคงยืนกรานไม่ให้นางถอนหมั้นภายในห้องหนังสือ ไป๋สุ่ยเจิ้งนั่งรออยู่หลังโต๊ะด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ทันทีที่เห็นบุตรีเดินเข้ามา เขาก็รัวคำถามใส่ทันที“แม่ทัพหลี่มาหาเจ้าด้วยธุระอันใด พวกเจ้าปรับความเข้าใจกันได้แล้วใช่หรือไม่” น้ำเสียงของบิดาแฝงไปด้วยความคาดหวังอย่างปิดไม่มิดไป๋หลินเยว่ทรุดกายลงนั่ง ท่าทางเรียบเฉยจนผู้เป็นบิดาขมวดคิ้ว“เขาก็แค่มาเกลี้ยกล่อมให้ข้ายอมรับสตรีผู้นั้น และแต่งเข้าจวนแม่ทัพตามกำหนดเดิมเจ้าค่ะ”“แล้วเจ้าตอบว่าอย่างไร”“ข้าบอกเขาไปชัดเจนแล้วว่าจะถอนหมั้น”“เหลวไหล! เจ้ามันเอาแต่ใจจนเกินงามไปแล้วเยว่เอ๋อร์

บรรยากาศยามโพล้เพล้ในเมืองหลวงคึกคักไปด้วยขบวนรถม้าของเหล่าขุนนางที่มุ่งหน้าสู่พระราชวัง ทว่าภายในรถม้าของตระกูลไป๋กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด ไป๋สุ่ยเจิ้งในชุดขุนนางเต็มยศปรายมองบุตรีที่นั่งตัวตรงสงบนิ่งผิดปกติ เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าวันนี้นางจะก่อเรื่องใหญ่“เยว่เอ๋อร์ พ่อขอเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ในงานเลี้ยงคืนนี้จะมีทั้งเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เจ้าต้องสำรวมกิริยาให้มาก อย่าได้แสดงท่าทีดื้อรั้นหรือปั้นปึ่งใส่แม่ทัพหลี่เด็ดขาด หากฝ่าบาททรงมีพระเมตตาประทานสมรสลงมา เจ้าต้องน้อมรับด้วยความซาบซึ้ง รู้ความหรือไม่” น้ำเสียงของราชครูไป๋เข้มงวดแฝงแววกังวลไป๋หลินเยว่เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ โดยไม่เอ่ยคำใด ดวงตาหงส์ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าที่เริ่มเคลื่อนเข้าสู่เขตพระราชฐาน ทว่าภายในอกกลับสั่นระรัวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ออกหัวใจของหลิวเสวี่ยเหมยในร่างนี้เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ไม่ใช่เพราะความประหม่าจากงานเลี้ยง แต่เป็นความตื่นเต้นที่ปนเปไปด้วยเพลิงแค้นจ้าวเทียนอวี่ อดีตสามีผู้โฉดชั่ว ชายที่สังหารพี่ชายของนางและทำลายครอบครัวของนางในชาติก่อน บัดนี้เขาคือโอรสสวรร

เสียงดนตรีที่บรรเลงคลอเคลียไปกับบทสนทนาที่ดูรื่นเริงภายในงานเลี้ยงฉลอง ไป๋หลินเยว่กำลังเบื่อหน่ายกับการนั่งฟังบรรดาขุนนางสนทนากัน แต่ในตอนนั้นเอง นางบังเอิญได้ยินบางถ้อยคำจากโต๊ะของขุนนางที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก หัวข้อสนทนานั้นดึงดูดความสนใจของนางได้ในทันที“เจ้าได้ยินข่าวเรื่องแคว้นอี้บ้างหรือไม่” ขุนนางผู้หนึ่งกระซิบกระซาบพลางยกจอกสุราขึ้นบังริมฝีปาก“อี้จื่อเซวียนฮ่องเต้ น้องชายแท้ๆ ของอี้ฮองเฮาผู้นั้นน่ะ ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้แคว้นอี้ตั้งแต่อายุเพียงเก้าชันษา จนบัดนี้พระชนมายุยี่สิบสองแล้ว กลับยังไม่มีแม้แต่ฮองเฮาหรือสนมสักคนเดียวข้างกาย”“จริงหรือ ช่างประหลาดนัก แคว้นอี้แม้จะไม่กว้างใหญ่เท่าแคว้นต้าฉู่ของเรา แต่ก็ร่ำรวยและรุ่งเรืองด้วยทรัพยากรป่าไม้และหยกงามมิใช่หรือ เหตุใดไม่มีหญิงงามข้างกาย” อีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ“รุ่งเรืองแล้วอย่างไรเล่า” ขุนนางคนเดิมถอนหายใจ ก่อนจะจิบสุราแล้วเล่าต่อ“ฮองเฮาทรงกลัดกลุ้มใจยิ่งนัก อยากจะหาสตรีที่เพียบพร้อมจากแคว้นต้าฉู่แต่งกลับไปเชื่อมสัมพันธไมตรีและดูแลวังหลังให้น้องชาย แต่คุณหนูตระกูลใหญ่บ้านไหนจะยินยอมกัน แคว้นอี้อยู่ไกลสุดหล้า เด