All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศในโถงจัดเลี้ยงที่เคยครื้นเครงกลับกลายเป็นความตึงเครียด กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรเข้าจัดการพื้นที่อย่างรวดเร็ว จานอาหารและกาสุราถูกจัดเก็บเพื่อนำไปตรวจสอบพิษโดยละเอียด เหล่าขุนนางต่างถูกทยอยเชิญให้ออกจากวังเพื่อความปลอดภัยหลี่เมิ่งยวนหรือบัดนี้คือเจิ้นหย่วนโหวยืนกำหมัดแน่น ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความขัดใจ แผนการที่จะใช้ความดีความชอบขอพระราชทานสมรสในค่ำคืนที่รุ่งโรจน์ที่สุดกลับพังทลายลงเพราะเหตุลอบปลงพระชนม์เขาจำต้องพาจางอวี้ชิงเดินออกจากโถงไปตามคำสั่งทหารองครักษ์ ในขณะที่ไป๋หลินเยว่กับบิดาของนางถูกเรียกให้อยู่เข้าเฝ้าต่อเป็นการส่วนพระองค์ในห้องทรงอักษรภายในห้องทรงอักษรที่เงียบสงบ ฮ่องเต้จ้าวเทียนเลี่ยประทับอยู่บนตั่งไม้ แววตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความชื่นชมขณะจ้องมองสตรีที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า“ท่านราชครู วันนี้หากไม่ได้บุตรีของท่าน ป่านนี้สุราจอกนั้นคงพรากชีวิตเราไปแล้ว และเจ้า... ไป๋หลินเยว่ เจ้ามีไหวพริบที่ดีมาก”“หม่อมฉันเพียงทำตามสิ่งที่เห็นว่าถูกต้อง”หลิวเสวี่ยเหมยในร่างของไป๋หลินเยว่ยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้จ้าวเทียนเลี่ย อดีตคนรักในชาติก่อน บ

สามวันต่อมา บรรยากาศในเรือนรับรองของจวนราชครูดูอึดอัดขึ้นมาทันทีเมื่อเจิ้นหย่วนโหวผู้เกรียงไกรก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดูจริงจัง เขานั่งลงบนเก้าอี้ด้านขวามือพลางวางท่าราวกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่ไป๋หลินเยว่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าเรียบเฉย นางไม่อยากจะเสวนากับบุรุษผู้นี้แม้เพียงครึ่งคำ ทว่าเพื่อมิให้เสียมารยาทและเพื่อปกปิดแผนการใหญ่ นางจึงจำต้องมาปรากฏกายตามหน้าที่“เยว่เอ๋อร์ เจ้านั่งลงเถิด” หลี่เมิ่งยวนกล่าวเสียงเข้มพลางจับจ้องมองใบหน้าหมดจดของนาง‘นี่เรือนของข้า แต่สั่งให้ข้านั่ง เป็นโหวแล้วก็คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ขนาดว่างท่าเป็นเจ้าบ้านในเรือนผู้อื่นเชียวหรือ น่าสมเพชเสียจริง นี่หรือบุรุษที่เจ้ารักหลงนักหนา ไป๋หลินเยว่’ นางเพียงแค่คิดในใจแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา“วันนี้ข้าตั้งใจมาบอกข่าวดีแก่เจ้าด้วยตัวเอง ฝ่าบาททรงรับปากข้าแล้วว่าจะจัดการเรื่องงานแต่งงานของเราให้เหมาะสมที่สุด ข้าจึงให้ซินแสคำนวณฤกษ์ยามมาเรียบร้อยแล้ว อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ขบวนขันหมากของจวนโหวจะเคลื่อนมาถึงหน้าจวนราชครู เจ้าเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเอาไว้ให้ดีเถิด”เขากล่าวพลางยกยิ้มอย่างเป็นต่อ หวังจะเห็นสีหน้าตระหนกหรือการอ้อนวอ

เมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมสุขและท่าทางยินดีของบิดาที่ดูเหมือนพร้อมจะประกาศข่าวดีนี้ให้คนทั้งใต้หล้ารับรู้ ไป๋หลินเยว่ก็อดที่จะห่วงไม่ได้ นางรู้ดีว่านิสัยใจคอของหลี่เมิ่งยวนนั้นเจ้าคิดเจ้าแค้นเพียงใด หากเรื่องนี้หลุดไปถึงหูเขาก่อนเวลาอันควร ความสงบสุขของจวนอาจจะมลายหายไปทันที“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าเห็นท่านพ่อมีความสุขก็ยินดีนัก แต่ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะขอร้องท่าน... เรื่องการแต่งงานไปแคว้นอี้ของข้า ท่านพ่อโปรดอย่าเพิ่งเที่ยวบอกกล่าวหรืออวดอ้างกับผู้ใดเลยนะเจ้าคะ”หย่วนหนิงกงชะงักมือที่กำลังจะยกจอกสุรา เลิกคิ้วมองบุตรีอย่างสงสัย “เหตุใดเล่าเยว่เอ๋อร์ นี่คือเกียรติยศสูงสุดของตระกูลเราเลยนะ พ่ออยากให้พวกขุนนางเฒ่าพวกนั้นที่เคยลอบหัวเราะเยาะเราได้รู้ซึ้งเสียบ้าง”“ข้าทราบเจ้าค่ะ” ไป๋หลินเยว่ถอนหายใจเบาๆ“แต่ท่านพ่อก็ทราบดีว่า หลี่เมิ่งยวนมีนิสัยโผงผางและเย่อหยิ่งเพียงใด หากเขาทราบเรื่องตอนนี้ เกรงว่าเขาจะมาหาเรื่องระรานท่านพ่อหรือกดดันราชสำนักให้วุ่นวาย ข้าอยากให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเงียบเชียบที่สุดจนกว่าเกี้ยวเจ้าสาวจะมารับ เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้เขาจะโกรธจนอกแตกตาย ก็ไม่มีอำนาจใดมาขวางกั้นราชโองก

ที่ถนนสายหลักของเมืองหลวง ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวจากแคว้นอี้ได้เคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหลวงของแคว้นต้าฉู่อย่างยิ่งใหญ่อลังการ เสียงดนตรีที่แปลกหูดังก้องไปทั่วสารทิศ ดึงดูดให้ราษฎรนับพันต่างพากันออกมามุงดูความวิจิตรตระการตาที่หาชมได้ยากยิ่งขบวนยาวเหยียดนั้นประกอบด้วยเหล่านักรบเกราะเงินผู้เคร่งขรึมและนางกำนัลในชุดพื้นเมืองสีสันแปลกตา ทว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดกลับไม่ใช่เกี้ยวหลังใหญ่ขนาดแปดคนหาม แต่กลับเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่ควบม้าศึกสีดำทมิฬอยู่เคียงข้างขบวนเขาสวมชุดองครักษ์ระดับสูงของแคว้นอี้ท่วงท่าดูสง่างามและแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ใบหน้าส่วนบนถูกปกปิดด้วย หน้ากากเงินครึ่งใบหน้า สลักลวดลายวิจิตร ทิ้งไว้เพียงริมฝีปากหยักลึกและกรามที่คมกริบ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากนั้นกวาดมองไปรอบเมืองหลวงแคว้นต้าฉู่ด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความขี้เล่นบางอย่างบุรุษผู้นี้หาใช่องครักษ์ธรรมดาไม่ แต่เขาคือ ฮ่องเต้แคว้นอี้ ที่นึกสนุกแอบลอบเร้นมาเที่ยวชมความรุ่งเรืองของแคว้นต้าฉู่อยู่พักใหญ่ และคราวนี้เขาก็ถือโอกาสใช้ตัวตนนี้ติดตามขบวนเกี้ยวเจ้าสาวเพื่อรับตัวพระสนมเอกกลับแคว้นตนด้วยตัวเอง“ฝ่าบ

ขบวนเดินทางใช้เวลาย่างเข้าวันที่เจ็ดก็เข้าสู่จุดพักสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่เขตเมืองหลวงแคว้นอี้ จากรถม้าที่ใช้เดินทาง ไป๋หลินเยว่เปลี่ยนกลับมานั่งเกี้ยวเจ้าสาวอีกครั้งเพื่อทำตามธรรมเนียม บุรุษใต้หน้ากากครึ่งใบหน้าที่ควบม้าเคียงข้างเกี้ยวมาตลอดทางก็กระตุกบังเหียนม้า แยกตัวออกจากขบวนอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นองครักษ์เงาที่เข้ามาประคองบังเหียนรับช่วงต่อทันทีเขาเร้นกายเข้าสู่ตำหนักส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ทว่ายังไม่ทันได้เอนกายพัก ไทเฮาหลินหว่านซวงผู้ทรงอำนาจและสง่างามก็ประทับรออยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“เจ้าลูกคนนี้ กล้าดีอย่างไรถึงแอบหนีไปเที่ยวเล่นเพียงลำพัง” ไทเฮาทรงตำหนิเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความโกรธกริ้วระคนห่วงใย “แค่อยากท่องเที่ยวบ้าง เสด็จแม่อย่าทรงกริ้วเลยพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรลูกก็กลับมาแล้ว” “ว่าแต่ครั้งนี้ไปไหนมา” ไทเฮา ตรัสถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น“ลูกไปเที่ยวแทบชายแดนทางตะวันตกมาพ่ะย่ะค่ะ แล้วขากลับก็แวะไปเที่ยวเล่นแคว้นต้าฉู่มา เสียดายที่ไม่ได้เข้าไปทักทายพี่หญิง” อี้จื่อเซวียนไม่ได้กล่าวทูลความจริงทั้งหมด แคว้นต้าฉู่เป็นเพียงเรื่องบังหน้าเท่านั้น เพรา