All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 41 - Chapter 50

ฮ่องเต้อี้จื่อเซวียนประทับอยู่ในห้องทรงงานด้วยความว้าวุ่นใจ หลายวันมานี้คำพูดของไทเฮาที่ตอกย้ำว่าเขาโง่เขลานั้นยังคงทำให้คิดหนัก แม้เขาจะยังเชื่อมั่นในความเสียสละและความจริงใจของซูอี้ แต่ฐานะฮ่องเต้ทำให้เขารู้ดีว่าหากเรื่องนี้มีความผิดพลาดเกิดขึ้นจริง ผลกระทบย่อมมหาศาล“เมิ่งฉี” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทันใดนั้นองครักษ์เงาในชุดดำสนิทก็ปรากฏกายขึ้นคุกเข่าเบื้องหน้า“เจ้าจงไปสืบเรื่องของพระสนมซูมาให้ละเอียดที่สุด ตั้งแต่ประวัติความเป็นมาของนางก่อนจะพบกับข้า และที่สำคัญ...” เขาเว้นจังหวะ แววตาคมกริบฉายร่องรอยของความสงสัย“สืบเหตุการณ์ในวันที่ข้าถูกลอบปลงพระชนม์ระหว่างออกไปนอกวังในวันนั้นให้แน่ชัด ข้าต้องการรู้ว่ากลุ่มมือสังหารเป็นใคร และซูอี้ไปปรากฏตัวที่นั่นเพื่อช่วยข้าได้อย่างไร ทุกอย่างต้องเป็นความลับที่สุด”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงารับคำสั่งก่อนจะอันตรธานหายไปในความมืดอี้จื่อเซวียนทอดถอนใจยาว เขาเลือกที่จะยังไม่จัดการใดๆ กับซูอี้ในตอนนี้ เพราะเขายังคงให้เกียรติในฐานะผู้มีพระคุณ และหากนางเป็นผู้บ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหยก ทว่าภายใต้กลิ่นหอมนวลนั้นไป๋หลินเยว่กลับรู้ซึ้งถึงพิษสงที่แฝงอยู่ ข่าวจากสายของไทเฮาทำให้นางไหวตัวทัน หลิงเยว่หมอหญิงคู่ใจจึงรีบปรุงกำยานสูตรพิเศษขึ้นมาใหม่ ซึ่งมีกลิ่นคล้ายคลึงกับที่คนของตำหนักเหลียนฮวานำมาวางสับเปลี่ยน คล้ายกันจนยากจะแยกออก แต่ไร้ซึ่งพิษภัยต่อครรภ์ในยามบ่ายซูอี้มาในตำหนักหยกพร้อมกับรอยยิ้มประจบสอพลอ พร้อมด้วยอาหารว่างที่ทำมาถวายฮ่องเต้ที่ประทับอยู่ในตำหนักนี้ พอได้กลิ่นกำยานที่คุ้นเคย นางก็แอบลอบยิ้มสะใจอยู่ภายในใจนางเห็นอี้จื่อเซวียนประทับอยู่ข้างกายไป๋หลินเยว่ก็รีบเข้าไปทำความเคารพด้วยท่าทีอ่อนน้อม“ถวายพระพรฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่าฝ่าบาทมาเยี่ยมพี่หญิง จึงทำขนมมาถวายเพคะ” นางกล่าวเสียงหวาน ก่อนจะหันไปยิ้มให้เจ้าของตำหนัก“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับพี่หญิงด้วยจริงๆ นะเพคะ ที่ทรงตั้งครรภ์มังกรเสียที วังหลวงแห่งนี้จะได้สดใสขึ้นเพราะองค์ชายน้อย” ซูอี้เอ่ยพลางคิดในใจอย่างมาดร้าย‘สูดเข้าไปเถิดพี่หญิง สูดเข้าไปให้ลูกของเจ้าค่อยๆ แห้งเหี่ยวตายไปในท้อง&rsquo

ไป๋หลินเยว่ในชุดฉลองพระองค์สีเรียบแต่สง่างาม คุกเข่าลงเบื้องหน้าไทเฮาหลินหว่านซวง นางคารวะอย่างนอบน้อมและเนิ่นนานกว่าทุกครั้ง“เสด็จแม่ วันนี้หม่อมฉันจะไปไหว้พระขอพรนอกวัง การเดินทางครั้งนี้อาจจะใช้เวลานานเสียหน่อย หม่อมฉันจึงมาทูลลาและอยากขอให้เสด็จแม่รักษาสุขภาพให้ดีนะเพคะ”ไทเฮาทรงขมวดคิ้วพลางลูบศีรษะลูกสะใภ้ด้วยความเอ็นดู “เยว่เอ๋อร์ เจ้าพูดอะไรของเจ้า ไปอารามเพียงไม่กี่วัน เหตุใดถึงพูดจาเป็นลางเหมือนจะไปไกลเช่นนั้นเล่า”ไป๋หลินเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาไทเฮา ดวงตาของนางสั่นไหวเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เป็นสายตาที่ทำให้หลินไทเฮาทรงรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าลูกสะใภ้ผู้นี้กำลังแบกรับความลับที่ยิ่งใหญ่และกำลังจะตัดสินใจทำบางสิ่งที่ไม่อาจคาดเดา“หม่อมฉันรักและเคารพเสด็จแม่เหมือนแม่แท้ๆ ของหม่อมฉันเองเสมอมา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ขอให้เสด็จแม่ทรงเชื่อมั่นในตัวหม่อมฉัน และทรงรักษาสุขภาพให้แข็งแรงเพื่อรอดูความสำเร็จของหม่อมฉันนะเพคะ” ไป๋หลินเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยร่างอรชรคารวะอี

ณ เชิงเขาที่มุ่งหน้าสู่อาราม ทหารนับร้อยจุดคบไฟสว่างไสวไปทั่วหุบเขาที่ขาวโพลนด้วยหิมะ อี้จื่อเซวียนวิ่งลงไปถึงจุดที่ซากรถม้าตกอยู่ เสียงตะโกนเรียกชื่อสนมรักดังก้องไปทั่วหุบเขา ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้ไม่หลงเหลือสง่าราศี ฮ่องเต้หนุ่มทรงวิ่งถลาลงไปตามลาดเขาอย่างไม่คิดชีวิต ฉลองพระองค์ที่เคยประณีตบัดนี้ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยเกล็ดหิมะที่เปื้อนดิน“หาให้เจอ ใครเจอพระสนม ข้าจะให้รางวัลอย่างงาม ตายต้องเห็นศพ รอดต้องเจอคน หากหาไม่เจอพวกเจ้าทุกคนก็ไม่ต้องกลับเข้าวัง” เขาตวาดสั่งการด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าทหารองครักษ์นับร้อยกระจายกำลังกันค้นหาตามซอกหินและพงหญ้าอย่างระมัดระวัง ความเงียบของป่ายามค่ำคืนถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าและความโกลาหลอี้จื่อเซวียนทรุดกายลงข้างซากเศษไม้บางส่วนจากรถม้าที่พังยับเยิน หัวใจของเขาบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ทุกครั้งที่เห็นเศษอาภรณ์สีคุ้นตาใจเขาก็แทบจะขาดรอนขณะเดียวกันที่ตำหนักฉืออัน บรรยากาศภายในตำหนักเงียบเหงาราวกับป่าช้า หลินไทเฮาทรงฟื้นคืนพระสติขึ้นมาหลังจากทรงเป็นลมหมดสติไปทันทีที่ทราบข่าวร้ายทันทีที่ลืมพระเนตรขึ้

ภายในตำหนักหยก อี้จื่อเซวียนทรุดกายลงบนแท่นบรรทมที่เคยมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไป๋หลินเยว่อบอวลอยู่ ฝ่ามือใหญ่คว้าผ้าห่มผืนหนาที่นางเคยใช้ขึ้นมากอดไว้แน่น ราวกับว่ามันคือตัวแทนเพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ของสตรีที่พระองค์ผลักไสไปด้วยตนเองความทรงจำย้อนกลับมาทิ่มแทงดั่งคมเข็ม ภาพแววตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึกของนางในวันที่เขาลงมือตบหน้านาง ภาพความเสียใจที่นางพยายามซ่อนไว้ตอนที่เอาเสื้อคลุมที่นางตั้งใจเย็บให้ไปสวมให้สตรีอื่น และบีบให้นางต้องรับผิดในสิ่งที่นางไม่ได้ทำ ทุกอย่างเขาเข้าใจหมดแล้วในวันนี้ว่านางคงคิดจะไปตั้งแต่ตอนนั้น“เยว่เอ๋อร์ ข้าผิดไปแล้ว” เสียงพึมพำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าวหยาดน้ำตาของบุรุษไหลรินลงบนผืนผ้าจนชุ่มโชก ร่างสูงใหญ่ทรงสะอื้นจนตัวโยน ความอ้างว้างกัดกินไปถึงขั้วหัวใจ ยิ่งนึกถึงคำลาสุดท้ายที่นางมอบให้ก่อนเดินทาง แท้จริงแล้วมันคือการตัดขาดจากกันชั่วนิรันดร์ฮ่องเต้หนุ่มทรงสำนึกผิดจนแทบอยากจะแลกชีวิตและบัลลังก์นี้เพื่อให้ได้เห็นหน้านางอีกสักครั้ง ทว่าความจริงที่แสนโหดร้ายกลับย้ำเตือนว่า ต่อให้พระองค์จะร่ำไห้จนสายโลหิตไ