All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

ไอน้ำลอยอยู่เหนืออ่างไม้ขนาดใหญ่ กลิ่นหอมละมุนของกลีบดอกเหมยกุ้ยที่โรยบนผิวน้ำส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องสรงน้ำที่ออกแบบมาเป็นอย่างดีร่างอรชรของพระสนมเอกไป๋เอนกายพิงขอบสระอย่างอ่อนแรง ผิวขาวเนียนละเอียดของนางขึ้นสีแดงจางๆ เพราะความร้อนของน้ำ ดวงตาคู่สวยปิดลงขณะที่ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทปรนนิบัติถูหลังให้เบาๆ“วันนี้ขนมที่ทำ กับน้ำชาที่พระสนมส่งให้ถูกส่งกลับมาอีกแล้ว บ่าวเห็นใจท่านเหลือเกิน ฝ่าบาททรงพระทัยแข็งเกินไปแล้ว โชคดีที่พระองค์ไม่รู้ว่ากำยานหอมนั้นเป็นฝีมือพระสนม ไม่เช่นนั้นก็คงส่งคืนเช่นกัน”“เจ้าอย่าได้พูดถึงฝ่าบาทลับหลังเช่นนี้ เราอยู่ต่างแคว้น การพูดการวางตัว ต้องระวังทั้งต่อหน้าและลับหลัง” ไป๋หลินเยว่เตือนสาวใช้“แต่บ่าวอดไม่ได้นี่เจ้าคะ พระสนมก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เลยสักนิด หรือพระองค์ไม่สงสัยอะไรบ้างหรือเพคะ”“นั่นสินะ” นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงสัย ท่าทางดูผ่อนคลายจนลืมระวังตัว“ข้ามาอยู่ที่นี่เดือนกว่าแล้ว ขนมก็ทำ ชาก็ให้คนคัดยอดสามใบแรกมาตากแห้งแล้วชงด้วยน้ำค้างตามตำราชงชา ตำราปรั

บนแท่นบรรทมในตำหนักหยก อี้จื่อเซวียนค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคืออาการปวดหนึบที่ท้ายทอยและร่างกายที่หนักอึ้งราวกับถูกหินทับ ทว่าความร้อนรุ่มที่ทรมานเจียนตายเมื่อคืนกลับหายไปจนสิ้นเขายันกายลุกขึ้นนั่งพลางนวดขมับ พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาคมปลาบเหลือบไปเห็นร่างบางของไป๋หลินเยว่ที่นั่งฟุบศีรษะลงกับขอบเตียงข้างๆ กายของเขา นางอยู่ในชุดที่ดูยับย่นเล็กน้อย เส้นผมสลวยแผ่กระจายดูเหนื่อยอ่อนจากการเฝ้าไข้มาตลอดทั้งคืนเขามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่สับสน อคติในใจก็ยังคงลอยวนในความคิด แต่ความจริงที่ว่านางเป็นคนช่วยเขาให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของคนสกุลหวังก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้“ท่านหญิงหย่งเล่อ” เขาเรียกนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและติดจะเย็นชา ก่อนจะใช้มือเขย่าไหล่นาง“ตื่นได้แล้ว ใครใช้ให้เจ้ามานอนเฝ้าข้าอยู่ตรงนี้ ลุกขึ้นแล้วออกไปซะ”ไป๋หลินเยว่สะดุ้งสุดตัว นางค่อยๆ เงยหน้าที่ดูอิดโรยขึ้นมา ดวงตาที่ยังมีรอยแดงจากการอดนอนพยายามปรับสายตาเพื่อมองบุรุษตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเขาฟื้นคืนสติและดูเป็นปกติแล้ว นางก็ถอ

กล่องใส่ขนมที่ถูกส่งไปถวายยังตำหนักใหญ่ก็ถูกส่งกลับมาวางลงบนโต๊ะภายในตำหนักหยกอีกเหมือนเดิม แต่วันนี้กลับมีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป เสี่ยวฉุยมองดูของในถาดด้วยนัยน์ตาที่เป็นประกาย แม้กล่องขนมจะยังคงถูกปิดสนิทและส่งคืนกลับมาเหมือนเช่นทุกวัน ทว่าสิ่งที่หายไปก็คือกาน้ำชาหยกขาว ที่ไป๋หลินเยว่บรรจงชงด้วยน้ำค้างยอดหญ้าเมื่อเช้ามืด“พระสนม ดูนี่สิเพคะ ฝ่าบาททรงรับน้ำชาไว้แล้ว” เสี่ยวฉุยอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นพลางเขย่าแขนนายหญิงอย่างลืมตัว ที่วันนี้ไม่ต้องผ่านตำหนักฉืออันเพื่อบีบให้พระองค์รับเอาไว้“นี่เป็นครั้งแรกในเลยนะเพคะที่ฝ่าบาทไม่ทรงส่งคืนกลับมาทั้งหมด บ่าวว่าความสัมพันธ์ของพระสนมกับฝ่าบาทต้องเริ่มก้าวหน้าขึ้นแล้วแน่ๆ เลย”ไป๋หลินเยว่เงยหน้าขึ้นจากตำราในมือ นางมองถาดเปล่าที่เคยมีกาน้ำชาด้วยแววตาที่เรียบเฉย ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีร่องรอยของความขมขื่น รอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าหาใช่ความดีใจ แต่มันคือการหัวเราะเยาะในวาสนาของตนเอง“เจ้าอย่าได้ดีใจเกินไปเลยเสี่ยวฉุย ที่ฝ่าบาทรับน้ำชานั้นไว้มิใช่เพราะเขาเริ่มมีใจให้ข้า หรือเห็นความพย

ภายในห้องเครื่องของตำหนักหยก เสี่ยวฉุยมองดูพระสนมเอกของตนที่กำลังขะมักเขม้นกับการปั้นแป้งอย่างประณีต แต่สิ่งที่ผิดสังเกตคือวันนี้ไม่มีกล่องไม้สำหรับเตรียมไปส่งที่ตำหนักทรงงานเหมือนเช่นทุกวัน“พระสนมเพคะ วันนี้พระสนมไม่เตรียมขนมส่งไปถวายที่ตำหนักใหญ่หรือเพคะ” เสี่ยวฉุยเอ่ยถามเสียงเบาอย่างลังเลไป๋หลินเยว่ชะงักมือที่กำลังนวดแป้งเพียงครู่เดียว ก่อนจะดำเนินการต่อด้วยจังหวะที่มั่นคง แววตาของนางสงบลงมากหลังจากผ่านค่ำคืนที่แสนรันทดมาได้“ไม่ส่งแล้วล่ะเสี่ยวฉุย... ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ข้าเลิกวุ่นวาย และห้ามไปให้เห็นหน้าหากไม่มีความจำเป็น ในเมื่อแสดงออกชัดแจ้งว่ารังเกียจข้าถึงเพียงนั้น ข้าก็ควรจะมีศักดิ์ศรีพอที่จะถอยออกมา” นางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถอนหายใจยาวพลางมองแป้งในมือ“ที่ผ่านมาข้าคงสำคัญตัวผิดไป คิดว่าความจริงใจจะชนะทุกสิ่ง แต่ในเมื่อฝ่าบาทไม่ต้องการ ข้าก็จะไม่ยัดเยียดให้พระองค์อีกต่อไปแล้ว”“แต่ว่า ถ้าทำแบบนี้ ความสัมพันธ์จะยิ่งห่างเหินไปนะเพคะ” เสี่ยวฉุยเอ่ยอย่างเป็นห่วงไป๋หลินเยว่ขยับยิ้มบ

มือเรียวที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ถอดฉลองพระองค์ของพระสวามีอย่างรีบร้อน แล้วเบียดกายลงไปหา นางไม่เพียงแค่โอบกอด แต่กลับเป็นฝ่ายเบียดกระแซะกายเข้าหาเขาอย่างอุกอาจ ร่างนุ่มนิ่มบดเบียดกับกายแกร่งจนไร้ช่องว่าง“หุ่นดีขนาดนี้ เหตุใดจึงหวงนักหนา... ดูสิเพคะ พระอุระแน่นมาก” เสียงกระซิบพร่าเลือนที่ข้างหูนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวน นางใช้ฟันซี่เล็กกัดเม้มที่ลำคอแกร่งเบาๆ อย่างหยอกเย้า ก่อนจะลากไล้ปลายลิ้นอุ่นชื้นไปตามแนวชีพจรที่เต้นระรัวของเขา สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านของมังกรหนุ่มที่อยู่ภายใต้อาณัติของนางในยามนี้“เจ้าบ้าไปแล้วไป๋หลินเยว่” เขาคำรามเสียงพร่าอย่างพอใจ เมื่อเปลวเพลิงแห่งความน้อยใจของนางที่แปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนานางเลิกสนใจขอบเขตของความเหมาะสม แม้ท่าทางจะดูไม่เดียงสาในบางจังหวะ แต่ทุกสัมผัสที่ลากผ่านจุดอ่อนไหวของเขากลับเต็มไปด้วยชั้นเชิงที่นางสั่งสมมาจากความทรงจำในชาติก่อน นางรู้ดีว่าควรจะกดเน้นตรงไหน หรือผ่อนปรนตรงไหนเพื่อให้เขาคลั่งไคล้จนโงหัวไม่ขึ้นริมฝีปากอิ่มระดมพรมจูบลงบนแผงอกกว้าง ทิ้งรอยเหมยจางๆ ไว้บนผิวเนื้อขาวจัดของเข