All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 31 - Chapter 40

หลายวันผ่านไปนับจากวันที่ประกาศกร้าวว่าจะไม่มีครั้งที่สองที่พลาดพลั้งให้พระสนมเอก ภายในตำหนักทรงงานที่เคยสงบก็พลันตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อเจ้าของตำหนักมีความกระวนกระวายบางประการจนไม่สามารถทรงงานต่อได้อี้จื่อเซวียนวางพู่กันลงแล้วหันไปสั่งการกับขันทีคนสนิท “หลิวกงกง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ห้องเครื่องยกเครื่องเสวยมื้อค่ำไปที่ตำหนักหยก ข้าจะไปค้างแรมที่ตำหนักของพระสนมเอกไป๋”“ค้างที่ตำหนักหยกหรือพ่ะย่ะค่ะ” คำสั่งนั้นทำเอาขันทีถึงกับเบิกตากว้าง“อืม ไทเฮาเร่งให้รีบมีองค์ชายตัวน้อยไว้สืบราชสกุล คิดว่าข้าเต็มใจอย่างนั้นหรือ” ฮ่องเต้หนุ่มกล่าวเสียงเอื่อยขันทีเฒ่าส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะรีบรับคำสั่งด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม“พ่ะย่ะค่ะ แต่...”“มีอะไร”“กระหม่อมเตือนด้วยความหวังดี หากโปรดปรานพระสนมก็แสดงออกไปตามตรงจะดีกว่า หากเข้าใจผิดกันอยู่เช่นนี้ พระสนมอาจจะน้อยพระทัย นางจากบ้านเมืองมาไกลก็ว่ากล้าหาญแล้ว ยังต้องรับมือกับฝ่าบาทอีก” หลิวกงกงเตือนด้วยความหวังดี ก่อนจะก้มหน้

ภายในห้องเครื่องเล็กของตำหนักหยก ไป๋หลินเยว่กำลังจดจ่ออยู่กับการปั้นแป้งทำขนมอย่างประณีต ใบหน้างามอาบไปด้วยรอยยิ้มละมุน แววตาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น นางบรรจงเรียงขนมดอกไห่ถังและขนมดอกสายน้ำผึ้งลงในจาน แล้วใส่ลงไปในกล่องไม้อย่างเบามือ“เสี่ยวฉุย วันนี้ข้าจะไปส่งขนมที่ตำหนักใหญ่เอง” นางเอ่ยบอกสาวใช้ที่กำลังจะเข้ามาช่วยยกกล่องใส่ขนม“เพคะพระสนม” เสี่ยวฉุยรับคำด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แล้วยกกล่องนั้นเดินตามหลังไปด้วยความยินดีที่นายหญิงของตนนั้นกำลังได้รับความโปรดปรานณ ตำหนักส่วนพระองค์ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาหยุดลงหน้าประตูห้องทรงงาน ทหารองครักษ์ต่างรู้หน้าที่รีบเปิดทางให้สนมเอกคนโปรดอย่างนอบน้อมเมื่อไป๋หลินเยว่ก้าวเข้าไปด้านใน ก็พบกับอี้จื่อเซวียนที่กำลังขมวดคิ้วอยู่กับกองฎีกาเบื้องหน้า“ฝ่าบาท หม่อมฉันนำขนมที่พระองค์อยากเสวยมาถวายเพคะ”จักรพรรดิหนุ่มเงยพระพักตร์ขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงหวาน ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเลือนหายไปราวกับปลิดทิ้ง เขาพยักหน้าให้หลิวกงกงและข้าราชบริพารคนอื่นๆ รวมถึงสาวใช้ที่ติดตามสนมรักมา

ที่ตำหนักฉืออัน ไป๋หลินเยว่ก้าวเท้าเข้ามาด้วยหัวใจที่ยังคงหนักอึ้ง แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับสตรีที่นั่งอยู่เบื้องพระพักตร์ของไทเฮา นางก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งซูอี้ในอาภรณ์สีเรียบแต่ขับเน้นความงามที่ดูสงบนิ่ง นางกำลังบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างที่ทำให้ไทเฮาทรงพระสรวลออกมาอย่างสำราญพระทัย ท่าทางที่ดูฉลาดหลักแหลมและกิริยาที่นอบน้อมนั้นช่างดูเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติ“ถวายพระพรไทเฮาเพคะ” ไป๋หลินเยว่ถวายความเคารพอย่างสง่างาม“อ้าว เยว่เอ๋อร์มาพอดี มาทำความรู้จักกับสนมซูเสียสิ นางเป็นคนช่างพูดช่างจา แถมนิสัยใจคอก็ดูท่าจะเข้ากับเจ้าได้ดีเชียวล่ะ” ไทเฮาทรงแย้มยิ้มอย่างเมตตาซูอี้รีบลุกขึ้นแล้วย่อกายคำนับไป๋หลินเยว่อย่างอ่อนช้อย แววตาของนางดูใสซื่อและเต็มไปด้วยความนับถือ“หม่อมฉันซูอี้ ถวายบังคมพระสนมเอกเพคะ หม่อมฉันเพิ่งเข้าวังมาใหม่ หากมีสิ่งใดล่วงเกินหรือทำผิดธรรมเนียม ต้องขอพระสนมเอกโปรดเมตตาชี้แนะด้วยนะเพคะ” น้ำเสียงที่อ่อนหวานและท่าทางที่ไม่มีแววถือดีแม้แต่น้อย ทำให้ความหวาดระแวงในใจของไป๋หลินเยว่เริ่มเบาบางลง นางมองเห็นเพ

ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก ไป๋หลินเยว่มองหิมะนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกอ้างว้าง นางไม่ได้สั่งให้เสี่ยวฉุยเตรียมแป้งทำขนมอีกเลยนับตั้งแต่เกิดเรื่อง ภายในตำหนักหยกที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นของขนมหวาน และมื้อเสวยอาหารของฮ่องเต้ จึงตกอยู่ในความเงียบงันราวกับตำหนักร้างนางปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปกับการนั่งทบทวนบ่วงกรรมแห่งความรักที่พันธนาการนางมาทุกภพทุกชาติ ราวกับเป็นคำสาปที่ติดตัวนางมาตั้งแต่อดีตภาพความทรงจำครั้งแรกในฐานะหลิวเสวี่ยเหมยผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัด ความรักครั้งนั้นกับจ้าวเทียนเลี่ยช่างบริสุทธิ์และงดงามเหมือนความฝันในวัยเยาว์ คำมั่นสัญญาว่าจะแต่งงานและครองคู่กันชั่วนิรันดร์ยังคงแว่วอยู่ในหัว ทว่าในท้ายที่สุด ความรักที่ว่ายิ่งใหญ่กลับพ่ายแพ้ต่ออำนาจราชบัลลังก์ เมื่อเขาจำต้องน้อมรับพระราชโองการแต่งงานกับอี้อวี่หนิง ทิ้งให้นางต้องเผชิญกับความแตกสลายเพียงลำพังเมื่อชีวิตเปลี่ยนผัน นางต้องแต่งงานกับตวนอ๋อง นึกว่านั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นของความมั่นคง ทว่ากลับกลายเป็นขุมนรกที่หยิบยื่นความทรยศมาให้ บุรุษผู้นั้นไม่เพียงแต่นอกใจนาง แต่ยังลดตัวลงไปเป็นชู้กับหลิวเสวี่ยอวี่ น้องสาวแท้ๆ

ท่ามกลางหิมะที่ทวีความรุนแรงจนขาวโพลนไปทั่วอุทยาน ร่างของไป๋หลินเยว่ยังคงคุกเข่านิ่ง ความรู้สึกที่ขาเริ่มชาจนกลายเป็นปวดร้าวอย่างรุนแรง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความไร้ความรู้สึกเมื่อเวลาล่วงเลยไปจนครบครึ่งชั่วยามตามกำหนดโทษ“พระสนม ครบเวลาแล้วเพคะ ลุกขึ้นเถิดเพคะ” เสี่ยวฉุยที่เพิ่งมาถึงยืนร้องไห้อยู่ไม่ไกล รีบเข้ามาประคองนายหญิงด้วยมือที่สั่นเทาทว่าทันทีที่ร่างกายที่แข็งทื่อพยายามจะขยับตามแรงดึง สติที่ฝืนไว้จนถึงขีดสุดของไป๋หลินเยว่ก็ขาดลง ร่างบางที่ซีดเผือดราวกับกระดาษทรุดฮวบลงสู่อ้อมกอดของสาวใช้ทันที ดวงตาของนางปิดสนิท พร้อมกับลมหายใจที่แผ่วเบาจนน่าใจหาย“พระสนม! ใครก็ได้ช่วยด้วย พระสนมเป็นลมไปแล้วตามหมอหลวงให้ที” เสี่ยวฉุยแผดเสียงร้องตะโกนก้องอุทยานด้วยความตระหนก นางกำนัลที่ติดตามกำลังจะไปตามหมอหลวงแต่ในขณะนั้นเอง อี้จื่อเซวียนที่เดินพ้นตำหนักเหลียนฮวามาได้ไม่ไกลนัก เขาย้อนกลับมาดูสตรีที่เขาเพิ่งสั่งลงทัณฑ์ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นร่างสูงกำยำทะยานร่างเข้าไปผลักข้ารับใช้ให้พ้นทาง แล้วคว้าตัวไป๋หลินเยว่