All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 51 - Chapter 60

ท่ามกลางความกังวลในใจ อี้จื่อเซวียนตัดสินใจเดินทางไปยังจวนหย่วนหนิงกงเพื่อพบปะกับพ่อตาและแม่ยายของตนบรรยากาศภายในจวนสกุลไป๋เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่ทราบว่าฮ่องเต้จากแคว้นอี้เสด็จมาเยือนเป็นการส่วนตัว หย่วนหนิงกงสกุลไป๋และไป๋ฮูหยิน ต่างรีบออกมาต้อนรับด้วยความนอบน้อมและปีติยินดี“ถวายบังคมฝ่าบาท ทรงลำบากเสด็จมาถึงที่นี่ สกุลไป๋รู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ” ราชครูวัยกลางคนเอ่ยพลางก้มศีรษะลง ทว่าสายตาของเขากลับชะเง้อไปที่เบื้องหลังขบวนเสด็จอย่างปิดไม่มิดเมื่อเชิญพระองค์เข้าสู่โถงรับรอง ประทับนั่งยังเก้าอี้ตำแหน่งสูงสุดในจวน สวี่มั่วหลานที่มิอาจเก็บความสงสัยได้นานนัก นางจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอาวรณ์“ฝ่าบาท แล้วพระสนมเอกเล่าเพคะ นางมิได้ติดตามเสด็จมาด้วยหรือ ตั้งแต่นางแต่งออกไป หม่อมฉันก็นอนไม่หลับสักคืนเพราะความเป็นห่วง ไม่รู้ว่านางอยู่ที่นั่นจะสบายดีหรือไม่...” พูดยังไม่ทันจบผู้เป้นสามีก็สะกิดให้นางสงวนคำพูดเอาไว้ก่อนอี้จื่อเซวียนมองสบตาสตรีผู้เป็นมารดาที่ฉายแววรักและคิดถึงบุตรีอย่างสุดหัวใจ หั

เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลือที่อื้อฉาวที่สุดในเมืองหลวงแคว้นต้าฉู่ก็แพร่สะพัดไปทั่ว เมื่อจู่ๆ ก็มีกลุ่มคนบุกเข้าไปห้องที่จางอวี้ชิงฮูหยินเอกแห่งจวนเจิ้นหย่วนโหว ที่กำลังลอบคบชู้และมั่วสุมกับชายบำเรอถึงสามคนจากหอสังคีตชื่อดังในคืนที่สามีไม่อยู่จวน แล้วนำเรื่องนี้ป่าวประกาศไปทั่วความอับอายครั้งนี้รุนแรงเสียจนหลี่เมิ่งยวนแทบจะเอาหน้าซุกแผ่นดินหนี เขาจึงใช้เหตุผลเรื่องความสำส่อนที่ผิดหลักการหย่าเจ็ดประการ ประกาศขอหย่าขาดจากนางทันทีเพื่อรักษาเกียรติที่เหลืออันน้อยนิด ทว่าจางอวี้ชิงที่ถูกความโกรธแค้นและความจนตรอกครอบงำ กลับไม่ยอมรับชะตากรรมนั้นง่ายๆ“หลี่เมิ่งยวน เจ้ามันคนเนรคุณ ที่เจ้ามีวันนี้ได้ก็เพราะข้ามิใช่หรือ อย่าลืมว่าข้าคือฮูหยินพระราชทาน” เสียงกรีดร้องของนางดังก้อง ห่อเสื้อผ้าถูกโยนออกมาที่หน้าจวนเพราะถูกขับไล่ ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ของตน“เจ้าทำเรื่องผิดหลักธรรมเนียมการหย่า แม้จะพระราชทานสมรส ข้าก็มีสิทธิ์หย่าเจ้าได้” ในจังหวะที่หลี่เมิ่งยวนกำลังจะโยนหนังสือหย่าใส่นาง จางอวี้ชิงที่เสียสติไปแล้วก็ได้คว้ามีดสั้นประดับพลอยที่อยู่ข้างกายพุ่งเ

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมได้ตามสืบเบาะแสจากหลักฐานความชั่วร้ายของซูอี้ถูกเปิดเผยอย่างเป็นปริศนาในตอนนั้น จนพบว่าแท้จริงแล้วมีสำนักคุ้มกันภัย แห่งหนึ่งในเมืองหลวงเป็นผู้ดำเนินการส่งมอบหลักฐานเหล่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” เมิ่งฉีคุกเข่าเบื้องหน้าพระพักตร์ พร้อมกับรายงานความคืบหน้าสำคัญที่ค้นพบจากการแกะรอยอย่างละเอียดหลายเดือนอี้จื่อเซวียนเงยหน้าขึ้นจากกองฎีกา แววตาที่เคยหม่นแสงพลันฉายประกายเข้มขึ้น “สำนักคุ้มกันภัยงั้นหรือ พวกเขารับงานจากใคร”“กระหม่อมได้ตรวจสอบบัญชีรายชื่อคนในสำนักอย่างลับๆ จนพบชื่อที่น่าสงสัยคนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ นางคือเซี่ยชิงสุ่ย เป็นยอดฝีมือของสำนักที่เพิ่งขอลาออกไปในช่วงเวลาเดียวกับที่เสี่ยวฉุยออกนอกวังบ่อยๆ จากการสืบประวัติเชิงลึก นางคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการจัดส่งหลักฐานทั้งหมด และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้นางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพ่ะย่ะค่ะ” “หากเซี่ยชิงสุ่ยยังอยู่ และเป็นคนจัดการเรื่องซูอี้ แสดงว่าแผนการทั้งหมดในวันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และนางต้องอยู่กับเยว่เอ๋อร์ในตอนนี้แน่ๆ”เขาลุกขึ้นยืนเต

ฝุ่นควันจากทหารกลุ่มใหญ่และเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไป๋หลินเยว่และเสี่ยวฉุยที่กำลังอุ้มทารกแฝดนั่งรับลมอยู่ที่ตั่งไม้หน้าเรือนถึงกับชะงัก หัวใจของนางกระตุกวูบเมื่อเห็นทหารองครักษ์ในชุดเกราะเต็มยศราวยี่สิบคน วิ่งเข้าประจำจุดล้อมรอบรั้วไม้ของเรือนไว้ทั้งสองด้านอย่างแน่นหนาเซี่ยชิงสุ่ยปราดเข้าไปยืนขวางเบื้องหน้าทันที มือจับด้ามกระบี่ไว้มั่น แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง เช่นเดียวกับหลิงเยว่ที่ก้าวออกมาสมทบด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดท่ามกลางวงล้อมที่บีบคั้นรถม้าหลังใหญ่ที่ตกแต่งด้วยลวดลายมังกรสีทองสง่างามค่อยๆ เคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้วไป๋หลินเยว่กอดทารกแนบอก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อร่างสูงโปร่งในฉลองพระองค์สีเข้มที่เรียบง่ายก้าวลงมาด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจทันทีที่สายตาของนางสบเข้ากับดวงตาคมคู่ที่คุ้นเคย ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในใจก็ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง ทั้งความโหยหาและความแค้นเคืองที่เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน นางมองเห็นความเหนื่อยล้าและซูบผอมผ่านใบหน้าของเขา ทว่าสิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือดวงตาคู

เช้าวันที่สองในชนบทเล็กๆ แห่งนี้ อี้จื่อเซวียนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่รอช้ารีบปรี่เข้าไปในเรือนไม้เพื่อหาทางปรนนิบัติเมียและลูกทันทียามนี้เป่าหยางและเป่าเปาเริ่มส่งเสียงประท้วงเพราะความไม่สบายตัวจากผ้าอ้อมที่ชุ่มชื้นมาทั้งคืน เสี่ยวฉุยและ หลิงเยว่กำลังจะเข้าไปจัดการตามหน้าที่ปกติ ทว่าไป๋หลินเยว่กลับยกมือขวางไว้ แววตาของนางฉายประกายเจ้าเล่ห์เล็กน้อยขณะเหลือบมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่ยืนเสนอหน้าอยู่ไม่ไกล“ในเมื่อฝ่าบาททรงมีพระประสงค์จะช่วยดูแลลูกๆ ถึงเพียงนี้ หม่อมฉันก็ไม่ขัดเพคะ” นางเอ่ยน้ำเสียงเรียบพลางพยักพเยิดไปทางลูกน้อยทั้งสอง ที่กำลังงอแงรอให้คนมาทำความสะอาดตัวให้อย่างทุกเช้า“เชิญฝ่าบาทจัดการเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกๆ ด้วยพระองค์เองเถิดเพคะ” คำสั่งนั้นทำให้บรรยากาศเงียบกริบลงทันที อี้จื่อเซวียนถึงกับอึ้งจนตัวแข็งทื่อ เขาผู้เป็นโอรสสวรรค์ กุมอำนาจเหนือคนนับล้าน แค่เพียงกระดิกนิ้วก็มีคนนำกระโถนปัสสาวะไปเทให้ แม้แต่ฉลองพระองค์ก็ยังมีนางกำนัลจัดแจงให้ทุกกระเบียดนิ้ว ชีวิตนี้เขาไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องสิ่งปฏิกูล หรื