All Chapters of ท่านโปรดตัดใจ เราไม่มีเยื่อใยต่อกันแล้ว: Chapter 61 - Chapter 70

ความเงียบสงัดในค่ำคืนนั้นถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องไห้ที่ดูอ่อนแรงผิดปกติของเป่าหยาง ไป๋หลินเยว่ถึงกับใจหายวูบ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายเล็กๆ ของทารกแฝดคนพี่ ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องบัดนี้กลับแดงซ่านและแห้งผาก“เป่าหยางของแม่ เจ้าเป็นอะไรไป” นางอุทานด้วยความตกใจพลางแนบหน้าผากลงบนหน้าผากของลูกน้อย ความร้อนที่ส่งผ่านออกมานั้นสูงจนนางเริ่มมือสั่นหลิงเยว่และเสี่ยวฉุยวิ่งเข้ามาในห้องทันทีตามเสียงเรียก หลิงเยว่รีบจับชีพจรและตรวจดูอาการของทารกน้อยอย่างละเอียด ใบหน้าของหมอหญิงที่เคยนิ่งสงบบัดนี้กลับซีดเผือดลงเรื่อยๆ จนเห็นได้ชัด“คุณหนูสวี่ เป่าหยางเป็นไข้ป่าเจ้าค่ะ อากาศที่ชื้นแฉะในชนบทประกอบกับเขาเป็นทารกแฝดที่คลอดก่อนกำหนด ภูมิคุ้มกันจึงอ่อนแอกว่าเด็กทั่วไป สิ่งที่ข้ากังวลที่สุดมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า อี้จื่อเซวียนที่ได้ยินเสียงเอะอะรีบปรี่กลับเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “เยว่เอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น”หญิงสาวไม่ตอบ หากแต่หันไปพูดกับหมอหญิงด้วยความร้อนใจ แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ตะวันคล้อยต่ำลงพร้อมกับภารกิจที่ราชสำนักคลี่คลาย อี้จื่อเซวียนไม่รอช้าที่จะสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังตำหนักหยกในทันที แม้ปากจะบอกว่ามาเยี่ยมเป่าหยางและเป่าเปา แต่ในมือเขากลับมีขนมโปรดของไป๋หลินเยว่ติดมาด้วยอย่างจงใจทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตตำหนัก เขากลับพบว่ามีขบวนนางกำนัลจากตำหนักฉืออัน กำลังลำเลียงของบางอย่างเข้าไปพอดีไป๋หลินเยว่นั่งอยู่บนตั่งไม้ นางปรายสายตามอง กล้องส่องทางไกลทรงกระบอกและห่อชาชั้นดีที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าด้วยความฉงน ในขณะที่ฮ่องเต้หนุ่มเดินเข้าไปนั่งอยู่ข้างกายนาง แล้วหยิบกล้องส่องทางไกลมาดูด้วยความแปลกตา“ไทเฮาให้คนนำของพวกนี้มาให้ข้าหรือ แล้วท่านได้มันมาจากไหนกัน” ไป๋หลินเยว่เอ่ยถามนางกำนัลผู้ส่งของด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยนางกำนัลผู้นั้นมีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด นางเหลือบไปเห็นอี้จื่อเซวียนที่กำลังมีสีหน้าเบิกบาน ยิ่งทำให้เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายตามไรผม ใบหน้ามนก้มหน้าต่ำไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะเกรงว่าความลับเรื่องสตรีอื่นจะทำให้บรรยากาศเสีย“ถามก็พูดมาเถิด อึกอักอยู่ทำไม เสด็จแม่ไปได้ของพวกนี้มาจากไหนกัน” อ

ฮ่องเต้หนุ่มแทบจะเหาะมายังตำหนักหยกทันทีที่ก้าวพ้นท้องพระโรง เขาไม่ยอมให้ข่าวนี้นำหน้าเขาไปแม้แต่ก้าวเดียว โดยเฉพาะจากปากของพวกนางกำนัลที่ชอบปั้นแต่งเรื่องราว เขาจึงตรงดิ่งเข้าไปหาไป๋หลินเยว่ที่กำลังนั่งดูแม่นมสอนพัฒนาการให้เด็กทั้งสองอย่างตั้งใจ“พวกเจ้าออกไปก่อน” เขาพูดอย่างร้อนใจ “พาเด็กๆ ไปที่ตำหนักไทเฮา เดี๋ยวเสร็จธุระข้าจะตามไป” นางพูดเสียงเรียบ ทำให้แม่นมและสาวใช้คนสนิทต้องพาทารกแฝดหงส์มังกรออกไปตามคำสั่ง“เยว่เอ๋อร์ เจ้าฟังข้าก่อนนะ” เขาเอ่ยทันทีหลังประตูปิดลง“ฟังสิ่งใดอีกเพคะ” นางพูดด้วยความรำคาญอย่างเปิดเผย“วันนี้มีเรื่องไม่คาดฝัน ทำให้ข้าต้องตกลงจะคัดเลือกสนมในท้องพระโรง แต่มันเป็นเพียงแผนการหนึ่งเท่านั้น ข้าถูกเจียงซู่และเหล่าขุนนางใช้เรื่องรัชทายาทและความมั่นคงมากดดัน จึงต้องยอมถอยเพื่อที่จะรุกคืบในภายหลัง”เขาทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ พยายามจะสบตากับนาง แต่หญิงสาวกลับเบือนหน้าหนี“ข้าจะรับพวกนางมาเพียงเพื่อจะจัดการขั้วอำนาจให้สิ้นซาก สั่งสอนขุนนางเหล่านั้

เพียงไม่กี่ชั่วยามหลังจากเหตุการณ์ที่ตำหนักฉืออัน พระราชโองการก็ถูกประกาศออกมาอย่างรวดเร็ว เนื้อความระบุถึงความผิดมหันต์ของพระสนมผานถิงเอ๋อร์ ที่บังอาจคิดประทุษร้ายต่อไทเฮา จึงมีคำสั่งให้ปลดออกจากตำแหน่งสนม และเนรเทศไปคุมขังในตำหนักเย็นจนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงข่าวนี้ทำเอาสั่นสะเทือนไปทั้งราชสำนัก เสนาบดีกรมคลังผู้เป็นบิดาแทบจะล้มทั้งยืน รีบเข้าเฝ้าเพื่อขอความเป็นธรรม ทว่าหลักฐานทุกอย่างกลับมัดตัวแน่นหนา ทั้งคำให้การของเจียงซูซินและพยานแวดล้อมที่เห็นว่านางเข้าครัวทำขนมและสาวใช้ของนางก็ถือกล่องขนมติดตัวตลอดไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้อี้จื่อเซวียนประทับบนบัลลังก์ด้วยสายตาเย็นชา เขาปรายตามองเสนาบดีผานที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องล่าง“ความผิดฐานปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์นั้น ตามกฎมณเฑียรบาลต้องโทษประหารเก้าชั่วโคตร แต่เห็นแก่ที่เจ้าสร้างผลงานให้แผ่นดินมานาน ข้าจึงละเว้นโทษตายให้ บุตรีเจ้าให้ไปใช้ชีวิตที่เหลือในตำหนักเย็นเพื่อสำนึกตน นี่คือความเมตตาสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้ตระกูลผาน หากเจ้ายังเพรียกหาความเป็นธรรมมากกว่านี้ ข้าเกรงว่าเจ้าอาจจะได้ไปหาความยุติธรรมในปรโลกพ

“ยังไม่ทรงกลับไปอีกหรือเพคะ” นางปรายตามองเขาที่ยังนั่งนิ่งอยู่“ข้า...” ฮ่องเต้หนุ่มอึกอัก ลูกๆ ก็หลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะอ้างเหตุผลใดให้ใกล้ชิดนางอีก“มีอะไรก็ทรงตรัสมาเถอะเพคะ” เขามองสบตาไป๋หลินเยว่ด้วยแววตาที่หนักแน่นและลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วเอ่ยคำมั่นสัญญาที่เขากลั่นกรองมาอย่างดี“เยว่เอ๋อร์ ในเมื่อตอนนี้ไม่มีขุนนางหน้าไหนกล้าคัดค้านข้าอีก ข้าจะสถาปนาเจ้ากลับขึ้นเป็นพระสนมเอกดังเดิมอย่างสมเกียรติ ข้าต้องการมอบฐานะที่มั่นคงที่สุดให้เจ้า และที่สำคัญข้าจะประกาศให้เป่าหยางเป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการ เพื่อให้ลูกของเราเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์เพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครกล้าสงสัยในสายเลือดอีก”ไป๋หลินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง นางไม่ได้ตื่นเต้นกับลาภยศที่เขาประเคนให้ แต่นางรู้ดีว่าสิ่งนี้คือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดสำหรับลูกของนาง“ในเมื่อพระองค์ทรงตัดสินพระทัยแล้ว ก็ตามใจเถิดเพคะ” นางตอบสั้นๆ โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เมื่อฮ่องเต้หนุ่มเสด็จกลับออกไปด้วยฝีเท้าที่ดูเบาสบายขึ้น ทั่วทั้งตำหนักหยกก็กลับคืนสู่