جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ตอนที่ 12ชอบไม่เบา NCริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มของเฌอรีนอย่างรุนแรง จ๊วบ! จูบลึกจนเธอแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กพยายามดันอกกว้างสุดแรง “อื้อ…! พี่ลูกคลื่น ปล่อยนะ!”แต่แทนที่จะผ่อนแรง เขากลับกดจูบหนักกว่าเดิม ทั้งกัดริมฝีปากเธอแรง ๆ แล้วแทรกลิ้นร้อนเข้ามากวาดทุกซอกอย่างเอาแต่ใจ ซับ…จ๊วบเสียงจูบชื้นสะท้อนในห้องเงียบลูกคลื่นถอนปากออกเล็กน้อย หอบพร่าขณะสายตาคมกร้าวจ้องเธอ “ดิ้นไปก็เท่านั้น…กูไม่ปล่อยมึงหรอกเฌอรีน”“พี่มันบ้า…หนูไม่ใช่ของพี่!” เธอตะโกนทั้งน้ำตาคลอ แต่เสียงสั่นจนฟังออกว่าใจเต้นแรงแค่ไหนคำพูดนั้นยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ ลูกคลื่นแสยะยิ้มเย็นเฉียบ โน้มใบหน้าลงกระซิบใกล้หูเธอ “ไม่ใช่ของกู อย่าทำเหมือนไม่เคยไปหน่อยเลย…”ซับ…จุ๊บไม่รอคำเถียง ริมฝีปากเขาก็เลื่อนต่ำซุกไซ้ซอกคอทันที ดูดแรงจนทิ้งรอยแดงเข้ม เสียงครางสะท้านหลุดจากลำคอเธอโดยไม่ตั้งใจ“อ๊ะ…พี่คลื่น…อย่า!” เฌอรีนพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกักแน่น แขนแกร่งขยับตรึงสองมือเธอไว้เหนือศีรษะ ขณะปากยังเลียไล้ไปตามซอกคอและไหปลาร้าอย่างบ้าคลั่งลูกคลื่นหอบแรง เสียงพร่าเต็มไปด้วยความหึงหวงแ

ตอนที่14พี่ดีมากนักเหรอแดดยามบ่ายส่องลอดเข้ามาในสนามบาสเกตบอลที่เต็มไปด้วยเสียงคนจอแจ เสียงรองเท้ากระทบพื้นและเสียงลูกบาสเด้งก้องไปทั่วโดมกีฬาเฌอรีนนั่งอยู่บนอัฒจันทร์แถวกลางกับมีน ทั้งคู่ถือขวดน้ำในมือ พลางมองรุ่นพี่ผู้ชายกำลังแข่งบาสกันอย่างจริงจัง“โอ้โห…พี่วิศวะนี่เล่นกันจริงจังเลยนะ ดูไปดูมาคนหล่อ ๆ ในมหาลัยก็เยอะเหมือนกันนะเนี่ย เธอว่ามั้ย” มีนพึมพำตาเป็นประกาย มองผู้ชายในสนามไม่กะพริบเฌอรีนหัวเราะน้อย ๆ “อื้ม...”และในจังหวะที่สายตากวาดผ่านเธอก็เห็น ลูกคลื่นนั่งกอดอกพิงรั้วอยู่ไม่ไกลจากสนาม ใบหน้านิ่งสนิทเหมือนไม่สนใจใคร แต่ดวงตาคมกลับหันมาทางเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนกลับไปหัวใจเฌอรีนกระตุกวูบ รีบหันกลับไปคุยกับมีนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมีนไม่ทันสังเกต เพียงพูดพลางยกมือป้องหน้า “โอ๊ยยยย…ฉันว่าฉันชอบพี่คนที่ใส่เสื้อเบอร์ 7 อ่ะ หล่อมาก”เฌอรีนฝืนยิ้มแต่ในใจกลับสั่นวูบกับสายตาแวบสั้น ๆ ของคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดจู่ ๆ ลีโอที่อยู่ในทีมรีบวิ่งขึ้นบันไดอัฒจันทร์ เหงื่อท่วมเต็มตัว แต่ยังไม่ลืมส่งยิ้มสดใสให้เฌอรีน“เฌอรีน ฝากถือเสื้อช็อปให้หน่อยได้มั้ย” ลีโอถอดเส

ตอนที่ 16จะไม่หาเรื่องให้ปวดหัวอีกแสงไฟสลัวในผับสาดกระทบใบหน้าคมของลูกคลื่น ชายหนุ่มนั่งเอนหลังพิงโซฟาหนัง มือใหญ่ถือแก้ววิสกี้วนเบา ๆ ก่อนจะยกขึ้นกระดก รสขมแผดเผาลงคอแต่กลับไม่ดับความหงุดหงิดในใจได้เลยองศาวางแก้วลงก่อนจะเอ่ยถามตรง ๆ “กูถามจริง ๆ เถอะ มึงนี่แม่งเป็นคนไม่เคยอยากยุ่งเรื่องของใครเลยใช่ปะ ทำไมถึงเคลียร์เรื่องน้องง่าย ๆ แบบนั้นวะ”ชิม่อนหัวเราะหยันพลางตบไหล่เพื่อน “เออ ปกติไอ้คลื่นแม่งไม่เคยยอมขยับตัวเพื่อผู้หญิงหน้าไหนเลยนะเว้ย”ลูกคลื่นกดริมฝีปากลงกับขอบแก้วเงียบ ๆ ไม่ตอบทันทีองศายกคิ้ว “อย่าบอกนะว่ามึง…เริ่มรู้สึกอะไรกับน้องมันแล้ว”เสียงหัวเราะเยาะดังออกมาจากปากลูกคลื่น “หึ…รู้สึกเหี้ยอะไร ไม่มีทั้งนั้น แค่....ไม่รู้สิแม่กูฝากให้กูดูแลเธอหนิ”“อ๋อ...เพราะแม่สินะ”“ไม่อย่างนั้นล่ะ กูไม่ได้ช่วยเธอด้วยช้ำ”“ไหนบอกว่าอยากให้แม่รู้นิสัยที่แท้จริงของเธอไง...ปล่อยให้แม่มึงรู้ไม่เลยไม่ดีกว่าเหรอ”“........”ลูกคลื่นไม่ตอบอะไรเพียงแค่กระดกเหล้าเข้าปาก ปล่อยให้เพื่อนทั้งสองมองหน้ากันด้วยความสงสัยไปอย่างนั้นเสียงประตูบ้านเปิดออกในยามดึก ลูกคลื่นก้าวเข้

ตอนที่ 18อะไรน่ามองกว่ากันวันต่อมาในห้องอาหารใหญ่ของบ้านลูกคลื่นนั่งตรงข้ามกับแม่ที่เพิ่งกลับมาเยี่ยม ใบหน้านุ่มนวลของผู้เป็นแม่ยิ้มอ่อนมองลูกชาย“เป็นไงบ้างดูแลน้องตามที่แม่บอกรึเปล่า”“นี่ ไม่ถามเลยเนาะว่าผมสบายดีรึเปล่า”“แกน่ะสบายดีอยู่แล้วแม่รู้”“เหอะ....”ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากบันไดเฌอรีนเดินลงมาช้า ๆ ตั้งใจจะแค่ผ่านไป แต่สายตาของแม่หันไปเห็นเข้าพอดี“อ้าว เฌอรีน มานี่สิลูก มานั่งทานข้าวกับน้าก่อน”เฌอรีนชะงักก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ บรรยากาศในห้องอาหารดูอบอุ่นขึ้นทันทีที่เธอนั่งลงข้าง ๆแต่สายตาคมของลูกคลื่นกลับนิ่งสนิท ราวกับพยายามกดอารมณ์ไม่ให้แสดงออก“คุณน้าสวัสดีค่ะ ไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลยว่าจะมา”“น้าแวะมาคุยงานแป๊บแบบกะทันหันน่ะ”“อ๋อค่ะ.....”“เป็นไงบ้าง อยู่ที่นี่เริ่มปรับตัวได้แล้วรึยัง”“ได้แล้วค่ะ”“แล้วลูกคลื่นรังแกหนูรึเปล่า”คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก สายตาเผลอหันไปสบกับดวงตาคมที่จ้องนิ่งอยู่ก่อนแล้ว“ไม่ค่ะ” เธอรีบตอบสั้น ๆ พร้อมฝืนยิ้มบาง ๆลูกคลื่นวางช้อนลงบนจาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “อิ่มแล้วครับ ผมขอตัวไปเร

ตอนที่ 20ให้มันน้อย ๆ หน่อยรุ่งเช้ายามเช้าแสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องพัก เสียงคลื่นทะเลยังคงดังแผ่วเป็นฉากหลังบนชายหาดเงียบสงบบนเตียงเฌอรีนพึ่งจะผล็อยหลับไปได้ไม่นาน หลังจากค่ำคืนที่ร่างกายเธอถูกกลืนกินไปจนแทบไม่เหลือแรง เธอนอนตะแคงหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้ายังแดงระเรื่อลูกคลื่นนอนซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดร่างเธอแน่นเหมือนกลัวว่าจะหนีไปไหน มือใหญ่ยังวางทาบและกำอยู่บนหน้าอกนุ่มอย่างไม่รู้ตัว แม้หลับแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยก๊อก ก๊อก ก๊อก!ไม่นานเสียงเคาะประตูดังขึ้นข้างนอก ทำให้เฌอรีนสะดุ้งลืมตาโพลงขึ้นทันที หัวใจเต้นแรง ร่างเล็กพยายามดันแขนเขาออก แต่ลูกคลื่นกลับขมวดคิ้วในความงัวเงีย กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น“พี่คลื่น…ปล่อยนะ ใครมาน่ะ” เธอรีบกระซิบเสียงสั่นชายหนุ่มเพิ่งจะลืมตาขึ้น มองเธอแวบหนึ่งก่อนปรายสายตาไปที่ประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงดังขึ้นอีก“ใครวะมาแต่เช้า ๆ …” เขาพึมพำเสียงต่ำ แววตายังมีเค้าความหงุดหงิดก๊อก ก๊อก ก๊อก!“มึงจะนอนไปถึงไหนวะไอ้คลื่น ลุกมาทานข้าวได้แล้ว จะได้ทำกิจกรรมอย่างอื่นต่อ”เสียง องศาดังอยู่หน้าประตู ก่อนที่มือจับประตูจะขยับเหมือนกำลังจะ