Todos los capítulos de เกียร์รักลูกคลื่น: Capítulo 31 - Capítulo 40

ตอนที่ 32เก่งจังจ๊วบ…จ๊วบริมฝีปากหยักบดขยี้ปากนุ่มลึกเร่าร้อนจนลมหายใจทั้งคู่แทบพันกันไม่ออก ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันดูดดึงกันอย่างไม่มีใครยอมใครลูกคลื่นค่อย ๆ ขยับสะโพกต่ำลงมา ปลายท่อนเอ็นใหญ่ถูไถแผ่ว ๆ ไปตามกลีบเนื้อที่ชุ่มฉ่ำ น้ำรักใสไหลรินเปียกเยิ้มเลอะปลายแท่งหนาจนลื่นปรื๊ดเข้าไปทีละน้อย“อ๊ะะ…พี่ลูกคลื่น…อื้ม” เฌอรีนครางเสียงหลง มือเล็กเกร็งกำผ้าปูแน่น“ซี๊ดดด…แม่ง…แน่นฉิบหาย…เจ็บมั้ย” เขาครางต่ำพร่า ฟุบหน้าลงซุกอกอวบที่เด้งสะท้านตามแรงดันเข้า“อื้อ....เสียว”“เสียวเหรอ.....หื้ม” สวบความคับแน่นรัดแน่นทุกด้านทำเอาลมหายใจเขาสะดุด ร่างสูงสั่นน้อย ๆ ขณะกดตัวเข้าไปจนสุดลำ น้ำรักของเธอไหลอาบชโลมทั่วแท่งร้อนอย่างรวดเร็วเฌอรีนเผลอกัดริมฝีปากแรง สะโพกรับแรงเบียดแนบจนตัวงอ “อ๊ะ…พี่คลื่น…”สวบ…สวบ…พั่บ! พั่บ! พั่บ! ลูกคลื่นกัดกรามแน่น เสียงครางทุ้มลอดไรฟัน เขาเริ่มขยับจังหวะเข้าออกอย่างต่อเนื่องจังหวะเนิบ ๆ กลีบเนื้ออ่อนนุ่มตอดรัดแท่งหนาทุกครั้งที่ถอนออกแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่หน้าอกอวบของเธอสั่นเด้งไปตามแรงกระแทก ริมฝีปากเขายังไม่ยอมถอนออก ซ้ำบดจูบแลกลิ้นกลืนเสีย

ตอนที่ 34ขอโทษเช้าวันถัดมา แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในบ้าน เฌอรีนก้าวลงมาด้วยชุดนักศึกษาที่เรียบร้อย ก้าวเท้าช้า ๆ ไปยังโต๊ะอาหาร สายตาเธอกวาดไปรอบบ้านอย่างเงียบ ๆ แต่กลับไม่เห็นเงาของคนที่เคยเดินลงบันไดเป็นประจำ“พี่ลูกคลื่นล่ะคะ?” เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ แม้พยายามทำเป็นเฉย แต่แววตาก็แอบสั่นวูบแม่บ้านที่กำลังจัดจานอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ“ยังไม่เห็นกลับมาเลยค่ะ ตั้งแต่เมื่อคืน”คำตอบนั้นเหมือนกดทับความรู้สึกบางอย่างในอก เฌอรีนเม้มปากแน่น เธอไม่ถามต่อ ไม่พูดอะไรอีก เพียงก้มหน้าลงต่ำ กลบเกลื่อนแววตาที่เจ็บจนไม่อยากให้ใครสังเกตเห็นมือเรียวเลื่อนสายสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า “งั้น…หนูไปมหาลัยก่อนนะคะ”แดดยามบ่ายส่องลอดช่องหลังคาโดมลงมา บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของรุ่นพี่รุ่นน้องที่ช่วยกันทำความสะอาด บางกลุ่มนั่งคุยกัน บางคนวิ่งไล่เตะบอลอย่างสนุกสนาน เฌอรีนก้มหน้ากวาดพื้นพลางซับเหงื่อเบา ๆ ใบหน้าดูหม่นกว่าทุกวันเสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเพียงนิดเดียวก็เห็นลูกคลื่นเดินเข้ามายังสนามบาส สีหน้าของเขาดูนิ่งเฉยเหมือนคนไม่แบกอะไรไว้เลยส

ตอนที่ 36เสนียดจัญไรวันต่อมาในห้องเรียนที่บรรยากาศเงียบสงัด เฌอรีนยังนั่งเหม่อเหมือนทุกที ดินสอในมือหมุนวนไปมาโดยไม่ได้จดอะไรลงไปในสมุดด้วยซ้ำ สีหน้าเหมือนคนไม่มีชีวิตชีวา“เฌอ…วันนี้ไปผับกันนะ ปิดเทอมแล้ว ขอเคลียร์สมองหน่อย” มีนเอียงตัวมากระซิบยิ้ม ๆ เหมือนตั้งใจจะชวนเพื่อนออกไปปลดปล่อยหญิงสาวชะงักเล็กน้อย สบตาเพื่อนก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“อืม…ไปก็ได้ อยู่บ้านก็เบื่อเหมือนกัน”รอยยิ้มบาง ๆ ของเธอปรากฏขึ้น แต่ดวงตายังคงหม่นหมองเหมือนซ่อนอะไรเอาไว้มีนยิ้มกว้าง ดีดนิ้ว “โอเค! งั้นคืนนี้เจอกัน”ตกเย็นเฌอรีนเลือกชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงสด เนื้อผ้าซาตินแนบชิดไปกับสรีระ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าได้ชัดเจน เนื้อผ้าแวววาวยิ่งตัดกับผิวขาวเนียนจนเด่นสะดุดตา สายเดรสบางเฉียบพาดบนไหล่ เรียวแขนเปลือยเปล่าเผยความเซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายามผมยาวสลวยถูกรวบครึ่งศีรษะปล่อยให้ปอยผมเคลียกรอบกรอบหน้า ริมฝีปากทาลิปสติกสีแดงเชอร์รี่เข้มเข้ากับชุดจนดูร้อนแรง นัยน์ตาคมโตถูกแต่งด้วยอายไลเนอร์เส้นเฉี่ยว เธอก้าวลงมาทีละขั้นอย่างมั่นใจ แววตาฉายประกายดื้อรั้นปนท้าทาย ยิ่งทำให้ภาพรวมดู ลูกคลื่นที่เพิ่งนั่

ตอนที่ 38ฉันยอมรับผิดทุกอย่างช่วงเย็นของวันถัดมาเอวาเดินออกมาจากร้านก๋วยเตี๋ยวในชุดยูนิฟอร์มเด็กเสิร์ฟที่ยังมีกลิ่นน้ำซุปติดตามแขนเสื้อ ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มสดใส พอเห็นลูกคลื่นยืนพิงเสาอยู่หน้าร้านก็รีบวิ่งเข้ามาหา“บอกแล้วไงว่าเลิกงานค่อยมา… ทำไมรีบจังเดี๋ยวอีกหน่อยหนูก็เลิกแล้ว หรือว่าคิดถึงหนูมาก ๆ กันแน่” เสียงเอวาออดอ้อนเล็กน้อย มือบางยื่นไปแตะท่อนแขนเขาเบา ๆลูกคลื่นเงยหน้ามองเธอชั่วครู่ สายตาเขาไม่เหมือนทุกทีไม่ได้แวววาว แต่กลับหม่นหมองเหมือนมีอะไรหนักอึ้งในใจ ก่อนจะหลุบตามองพื้น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“เอวา… พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย”รอยยิ้มบนหน้าเอวาค่อย ๆ เลือนหายไป ดวงตาเธอฉายแววสงสัยทันที“มีอะไรหรือเปล่า สีหน้าพี่ดูไม่ดีเลย… ไม่สบายใจเหรอ หรือว่าไม่สบาย”ลูกคลื่นกำมือแน่น ราวกับต้องรวบรวมความกล้าก่อนพูดอะไรสักอย่าง เขาหันมองซ้ายมองขวาเห็นผู้คนเดินพลุกพล่านอยู่หน้าร้าน จึงเอ่ยเสียงแผ่วลง“เราไปหาที่นั่งคุยกันดีมั้ย…”เอวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ อย่างยอมรับ สีหน้าที่เคยยิ้มสดใสกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น ทั้งสองคนนั่งตรงข้ามกันในร้

ตอนที่ 40มึงโดนกูแน่วันถัดมาค่ำคืนที่อากาศเย็นจัด ลมแรงพัดเอาควันบุหรี่ที่ลูกคลื่นสูบพ่นออกมาให้กระจายหายไปอย่างรวดเร็ว ลูกคลื่นยืนพิงเสาอยู่มุมหนึ่งของถนน สายตาเหม่อมองไปทางร้านเค้กที่เปิดไฟสว่าง ท่ามกลางผู้คนที่ยังคงต่อแถวรอกันอย่างคึกคักภาพวันฝนตกผุดขึ้นมาในหัววันที่เขายอมเปียกฝน วิ่งเข้าไปยืนต่อแถวนานนับชั่วโมง เพียงเพื่อซื้อมอบให้ผู้หญิงที่ตอนนี้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว ความทรงจำเล็กน้อยที่ทำให้หัวใจเขากระตุกบีบแน่นดวงตาแดงช้ำอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดที่มีเพียงแสงไฟถนนขับให้สว่างราง ๆ พยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาร่วงลงมา ริมฝีปากขบแน่น กำบุหรี่ที่เหลือเพียงก้นแล้วโยนทิ้งลงพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้จนมอดดับมืออีกข้างล้วงลงในกระเป๋ากางเกง กายเอนพิงเสาไว้ ท่าทางเหมือนคนที่แข็งแรง แต่ดวงตาที่ทอดมองร้านเค้กยังคงสั่นไหวไม่หยุดเสียงหัวเราะพูดคุยของผู้คนที่ต่อแถวคล้ายกลายเป็นเสียงรบกวนในโสตประสาท เขามองแล้วหัวใจกลับว่างเปล่า ยิ่งคิดถึงคนที่เคยยิ้มจนแก้มป่องตอนรับกล่องเค้กจากเขา ยิ่งเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก“เฌอรีน หวังว่ามึงจะสบายดีนะ” เขาพึมพำแผ่วเบา แทบจะถูกกลืนหายไปกับเสี