Todos los capítulos de เกียร์รักลูกคลื่น: Capítulo 41 - Capítulo 50

ตอนที่ 41ทำเพื่ออะไรสามวันผ่านไปเช้าตรู่ในต่างประเทศ แสงแดดอุ่นสาดลอดผ่านผ้าม่านสีครีม สร้างบรรยากาศเงียบสงบในบ้านหลังหนึ่ง ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดความสงบแม่ของลูกคลื่นที่เพิ่งวางแก้วชาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปบิดลูกบิดประตูออกทันใดนั้นเอง หญิงวัยกลางคนก็ชะงักงัน ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้าในสภาพเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“ลูกคลื่น… นี่มัน…มาได้ยังไงลูก” แม่เอามือทาบอก น้ำเสียงทั้งตกใจทั้งสั่นชายหนุ่มยกยิ้มบาง ๆ เหมือนพยายามทำให้สถานการณ์ดูผ่อนคลาย แม้ใต้แววตายังคงมีร่องรอยเศร้าซ่อนอยู่“ก็…มาเยี่ยมครับแม่ แค่มาเยี่ยมเฉย ๆ”ลูกคลื่นนั่งเอนตัวบนโซฟาหนังสีเข้ม ขาไขว้ห้างท่ามกลางบรรยากาศเรียบง่าย เขาหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดขึ้นมากัดเสียงดัง แม่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเหลือบตามองแผลช้ำตรงมุมปากและรอยแดงบนใบหน้าลูกชายก็อดถามไม่ได้“หน้าไปโดนอะไรมาอีกล่ะลูก”ลูกคลื่นไหวไหล่นิดหน่อย ทำสีหน้ากวน ๆ ทั้งที่ยังมีรอยเจ็บชัดเจน“ก็…โดนหมากัดน่ะครับ สลบไปตั้งสามวันแน่ะ”แม่ชะง

ตอนที่43บ้าไปแล้วเหรอเช้าวันถัดมา ฝนที่โปรยเมื่อคืนทิ้งร่องรอยไว้บนพื้นถนนยังไม่แห้งสนิท ลูกคลื่นยืนพิงเสาตึกเรียน มือข้างหนึ่งกำถุงเค้กแน่น เหมือนเกรงว่าถ้าปล่อยมือ สิ่งสุดท้ายที่เขาอยากยื่นให้เธอจะหายไปเสียงส้นรองเท้าดังแผ่วเบาลงจากบันได เฌอรีนเดินลงมาอย่างเคย สีหน้าเรียบเฉยและแววตาเย็นชาที่ต่างจากเมื่อก่อนนัก ทำให้หัวใจเขาสั่นไหว เขารีบเอ่ยเสียงต่ำที่พยายามจะให้ดูมั่นคง“เฌอรีน…”เธอชะงักเล็กน้อย หันหน้ามามองด้วยสายตาเหมือนจะถามว่า ยังจะตามมาทำไมอีก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเหมือนไม่รู้สึกอะไรแล้ว“พี่จะมาทำไมอีก… ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับหนู”ลูกคลื่นยกถุงเค้กขึ้น ยื่นไปตรงหน้า น้ำเสียงอ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินจากเขา“ซื้อเค้กมาฝาก… เห็นชอบกิน แต่ไม่รู้ว่าเธอชอบร้านไหน เลย… เลยลองซื้อมา”เฌอรีนก้มตามมองถุงเค้ก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บช้ำ“แค่รับเค้ก… แล้วพี่ก็จะไปใช่ไหม”เธอเอื้อมมือออกไปดึงถุงเค้กจากมือเขาโดยไม่รอให้เขาตอบ แต่แทนที่จะเก็บไว้ เธอกลับหมุนตัวเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว แล้วโยนลงถังขยะต่อหน้าเขาเสียงพลาสติกกระทบถ

ตอนที่ 45ถ้าโกหกขอให้....เฌอรีนเช็ดแผลเสร็จเรียบร้อยก็รีบเก็บอุปกรณ์ลงกล่อง มือยังสั่นไม่หาย เธอไม่กล้าเงยหน้ามองเขานานนัก พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงเรียบทั้งที่น้ำตายังคลออยู่“เสร็จแล้ว…กลับไปได้แล้วค่ะ”ลูกคลื่นนั่งนิ่งไปชั่วครู่ มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับไม่อยากลุก ไม่อยากขยับไปไหนเลย แต่ก็ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาทันที เขาเพียงแต่ก้มหน้ามองแขนตัวเองที่เธอเพิ่งทำแผลให้ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างในใจ“พี่จะกลับไทยแล้วนะ.....”“อ๋อ....”“ขอแค่หนูบอกให้พี่อยู่ต่อพี่ก็จะอยู่”“พี่กลับไปเถอะ ถึงอยู่ต่อก็ไม่มีประโยชน์อะไร”“หนูให้โอกาสพี่แก้ตัวหน่อยได้มั้ย....”“ทำไมพี่อยากได้โอกาสจากหนูพี่คิดอะไรกับหนูกันแน่ พี่รักเอวามากขนาดนั้นยอมรับได้เหรอถ้าไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับแธอ”“พี่...รู้สึกกับหนูมากกว่าเอวา พี่ไม่ได้รู้สึกรักเอวาแล้ว”“อ๋อ...แต่หนูก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่แล้วเหมือนกัน”“ไม่สงสารพี่เหรอ”ดวงตาคมแดงก่ำน้ำตาเอ่อคลอเต็มเบ้า“แล้วพี่ไม่สงสารหนูเหรอ...พี่พูดอะไรกับหนูบ้างทำหนูเสียความรู้สึกมากขนาดไหนพี่เคยรู้รึเปล่า”“รู้.....พี่สำนึกผิดแ

ตอนที่ 47ที่รักพี่ไม่ไหวแล้ว NCลูกคลื่นถอนนิ้วออกจากร่องรักที่ยังชุ่มฉ่ำ น้ำใสไหลเยิ้มตามมาจนเปื้อนต้นขาขาว เขาหอบแรง ดวงตาคมแดงวาวด้วยไฟปรารถนา ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนอย่างร้อนรนมือใหญ่ดึงเสื้อและกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว จนร่างสูงเปลือยเปล่าเต็มตา เผยให้เห็นแท่งเอ็นใหญ่แข็งเกร็งเต้นตุบ ๆ ด้วยแรงอารมณ์ เส้นเลือดปูดนูนชัดไปตลอดความยาวเขากำมันด้วยมือใหญ่ รูดขึ้นรูดลงสองสามครั้ง เสียงครางต่ำพร่าหลุดจากลำคอทันที “ซี๊ดดด…ที่รักพี่ไม่ไหวแล้ว…”จากนั้นไม่นานลูกคลื่นโน้มตัวลงทาบร่างเธอ จับเรียวขาเล็กถ่างออกกว้าง กลีบกุหลาบที่แดงฉ่ำเผยอรอรับอย่างชัดเจน น้ำใสไหลรินยิ่งทำให้เขาแทบขาดสติ“คนดีของพี่…ขอนะ” เขากระซิบพร่า ก่อนจะกดจูบปากเธอแนบแน่น ลิ้นร้อนสอดเกี่ยวพันดูดดึงกันรุนแรง ขณะที่ปลายท่อนเอ็นค่อย ๆ กดแทรกเข้ามาในช่องรักอุ่นชื้น สวบ…พั่บ“อ๊ะอื้ม!” เฌอรีนสะท้านเฮือก กัดริมฝีปากแน่นทันทีเมื่อความใหญ่โตค่อย ๆ สอดเข้ามา ความคับแน่นทำเอาร่างบางแทบหายใจไม่ออกลูกคลื่นหลับตาแน่น ซู๊ดปากเสียงดัง ความรัดแน่นที่ตอดรัดแท่งเอ็นทำให้เขาแทบสิ้นสติ “ซี๊ดดด…โคตรแน่นเลยเฌอรีน…อื้อออ…ตอดแ

ตอนที่ 49ดีใจต่างหากวันถัดมาแอ๊ดดเสียงประตูบ้านดัง ลูกคลื่นเดินเข้ามา แม่ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ตรงระเบียงเงยหน้าขึ้นถามทันที“หายไปไหนมา ไม่เห็นหน้าวันสองวัน”ลูกคลื่นยกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบแอปเปิ้ลขึ้นมากัดแล้วตอบสบาย ๆ“อยู่กับน้องครับ”แม่เลิกคิ้ว หันมามอง “หื้ม… ดีกันแล้วเหรอ?”ลูกคลื่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะพิงหลังกับพนักโซฟา ส่ายหน้าเล็กน้อย “ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แต่…ก็มีความสุขดีนะครับ”ชายหนุ่มวางแอปเปิ้ลลงบนโต๊ะ ยิ้มมุมปาก “เสียดาย…ต้องกลับแล้ว”แม่ถอนหายใจพลางเดินมานั่งข้าง ๆ เอื้อมมือแตะไหล่ลูกชาย “อื้อ…กลับไปเรียนให้มันจบ ๆ เถอะ ว่าง ๆ ค่อยบินมาหาน้องก็ได้”ลูกคลื่นพยักหน้าช้า ๆ “รู้แล้วน่า เดี๋ยวไปเก็บของก่อน”“จริง ๆ เลยลูกคนนี้”ช่วงบ่ายแสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนลง ลมอุ่น ๆ พัดผ่านต้นไม้ในสวนสาธารณะ ใบไม้ร่วงลงมาโปรยปรายรอบทางเดินที่ทั้งสองกำลังเดินอยู่เฌอรีนเดินก้มหน้าอยู่ด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าและลังเล ไม่กล้าแม้แต่จะเงยตามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะห่างออกไปทีละก้าวลูกคลื่นที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเหมือนจะสัมผัสได