Todos los capítulos de เกียร์รักลูกคลื่น: Capítulo 51 - Capítulo 60

ตอนที่ 52เอาความรักมาส่งสองเดือนต่อมา แสงไฟในคอนโดตรงใจกลางเมืองส่องสลัว เฌอรีนนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาหนังสีเทา มือถือในมือเต็มไปด้วยสายที่โทรออกที่ปลายสายไม่รับ หญิงสาวจ้องชื่อลูกคลื่นที่ขึ้นโชว์บนหน้าจอหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่มีการตอบกลับสักที“จะยุ่งอะไรนักหนา...” ร่างบางกอดหมอนแน่นก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างหงุดหงิด “โทรไปตั้งหลายสาย ไม่คิดจะรับบ้างเหรอ…”ริมฝีปากของเธอสั่นน้อยๆ ความน้อยใจแผ่ซ่านไปทั่วทั้งอก เธอโยนมือถือไว้ข้างตัวก่อนจะถอนหายใจแรง“ก็ได้...ไม่รับก็ไม่ต้องรับ จะคุยกับใครอยู่ก็เชิญเลย คนเจ้าชู้เชื่อถือไม่ได้ จะไม่คุยด้วยอีกแล้ว”ก๊อก ก๊อก ก๊อกเธอนอนนิ่งอยู่บนโซฟาได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นเฌอรีนขมวดคิ้วทันที “ใครมาหาอีกล่ะ…”เธอลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเสียไม่ได้ เดินลากเท้าไปเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก ทันทีที่ประตูแง้มออกเธอก็ถึงกลับชะงักตรงหน้าประตูไม่มีใครเลย มีเพียง ช่อดอกไม้สีขาวแซมฟ้า วางอยู่บนพื้น พร้อมการ์ดเล็ก ๆ ผูกด้วยโบว์สีน้ำเงิน“อะไรเนี่ย….ใครกัน” เสียงพึมพำเบา ๆ ก่อนจะมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ทางเดินหน้าห้อง

ตอนที่ 53คิดถึง NCเฌอรีนผลักอกเขาเบา ๆ แล้วหอบหายใจแรง “งั้นรอแป๊บ…เดี๋ยวหนูมา”ยังไม่ทันที่ลูกคลื่นจะถาม เธอก็ลุกจากโซฟาเดินไปทางห้องนอนลูกคลื่นนั่งเอนตัวพิงโซฟาอย่างเหนื่อย แต่สายตายังมองตามร่างเล็กที่เดินหายเข้าไปด้านในด้วยหัวใจเต้นแรงเพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เสียงประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหันไปทางต้นเสียง แล้วโลกของเขาก็หยุดหมุนในเสี้ยววินาทีตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยเฌอรีนยืนอยู่ตรงนั้นในชุดคอสเพลย์แม่บ้านสีดำครีมที่แทบไม่ปกปิดอะไรเลย ผ้าบางเบาปิดเพียงยอดอก ส่วนล่างมีเพียงลูกไม้เล็ก ๆ ปิดเนินน้อยพอเป็นพิธี เส้นผมสยายลงมาแนบไหล่ กลิ่นน้ำหอมหวาน ๆ ลอยแตะปลายจมูกแสงไฟในห้องสะท้อนผิวขาวเนียนวับวาวราวกับเชิญชวนให้สัมผัสลูกคลื่นถึงกับกลืนน้ำลาย เ ดวงตาคมเบิกค้างมองภาพตรงหน้าไม่กะพริบมือใหญ่เผลอกำแน่นกับพนักโซฟา ก่อนริมฝีปากหยักจะคลี่ยิ้มช้า ๆ“ที่รัก...คิดจะยั่วพี่หรอ…”เสียงทุ้มต่ำพร่าออกมาแทบเป็นเสียงคำรามเฌอรีนยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ แกล้งเอียงหัวถามกลับ“แล้วพี่ไม่ชอบเหรอ...”ลูกคลื่นหัวเราะหึในลำคอ มือยกขึ้นลูบคางช้า ๆสายตายังจับจ้องเรือนร่างตรงหน้าไม่ละไปไห

ตอนที่ 55เขร่งขรึมหน่อยสิก๊อ ก๊อก ก๊อกในขณะที่ทั้งสองกำลังนอนกอดกันกลมจนแทบจะเป็นร่างเดียวกันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทั้งคู่สะดุ้งจนหัวใจแทบหลุดออกมานอกอกเสียงผู้หญิงจากด้านนอกยังดังเข้ามาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอบอุ่นคุ้นเคย“เฌอรีน อยู่มั้ยลูก น้ามาหา”เฌอรีนหันไปมองชายหนุ่มตาโตด้วยความร้อนรน “ทำยังไงดีล่ะพี่คลื่น น้าเข้ามาเห็นพวกเราแบบนี้ นี่แล้วพี่ได้บอกคุณน้าเปล่าว่าจะมา”ลูกคลื่นกัดริมฝีปากแน่น แต่ก็พยายามตั้งสติ “ยัง ใจเย็นก่อน…ใส่เสื้อให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง”ทั้งคู่รีบเก็บเสื้อผ้าที่ระเกะระกะบนโซฟาอย่างเร่งรีบ เสียงหัวใจเต้นดังจนแทบจะกลบเสียงเคาะประตู แล้วลูกคลื่นก็สูดหายใจลึก ก่อนจะก้าวไปเปิดประตู“นะ...นี่ลูกคลื่น ทำไมมาไม่บอกแม่เลย แล้วมาอยู่กับน้องได้ไง มารังแกอะไรน้องรึเปล่าเนี่ย”มารดาเอ่ยถามน้ำเสียงสงสัยสีหน้าดูตกใจเล็กน้อย“ทำไม ก็คิดถึงเลยมาหา ไม่ได้รังแกสักหน่อยใครจะกล้าล่ะ แม่มาขัดจังหวะจริง ๆ”“รู้อยู่แล้วว่ามาขัดจังหวะ ดูแกใส่เสื้อใส่กางเกงสิกลับไปกลับมาคนล่ะทาง ยังไม่รู้ตัวอีก”ลูกคลื่นก้มลงมองเสื้อยืดที่ใส่กลับด้านอยู่จริง ๆ กับกางเก

ตอนที่ 57สิ่งที่รอมาตลอดสองปีต่อมาแสงแดดยามสายอาบไล้ทั่วบริเวณมหาวิทยาลัย เฌอรีนยืนอยู่หน้าตึกคณะบริหารด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า ร่างเล็กสวม ชุดครุยสีดำตัวยาวทับเดรสสุภาพสีอ่อน ผ้าฮู้ดด้านหลังเป็นสีแดงเข้มแซมทอง ตามสัญลักษณ์ของสายบริหารธุรกิจ ตัดกับความเรียบสง่างามของชุดครุยได้อย่างโดดเด่นบนศีรษะมี หมวกสี่เหลี่ยมสีดำพร้อมพู่ห้อยที่พลิ้วไปตามแรงลม เธอยกมือขึ้นจับหมวกเบา ๆ กันไม่ให้หลุด เส้นผมที่ปล่อยไว้ปรกข้างแก้มทำให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนหวานขึ้นไปอีก“ถ้าวันนี้มีพี่อยู่ด้วยก็คงดี ช่างเถอะพรุ่งนี้ก็กลับไปหาพี่แล้ว คิดถึงจัง”เสียงผู้คนคึกคักอยู่รอบสนามหญ้าหน้าคณะบริหาร เฌอรีนกำลังยืนถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ อยู่ พลันสายตาเหลือบไปเห็นสองร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาหญิงผู้เป็นน้าของเธอและชายร่างสูงใหญ่ที่เป็นคุณลุงพ่อของลูกคลื่นทันทีที่มองเห็น เฌอรีนยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะวางช่อดอกไม้ในมือลงแล้ววิ่งพุ่งไปหาทั้งสองอย่างไม่ลังเล“คุณน้า! คุณลุง!” เสียงเรียกดังใส ก่อนที่เธอจะโถมตัวเข้ากอดน้าแน่นด้วยความคิดถึงและความอบอุ่นที่เอ่อล้นออกมาจากหัวใจหญิงวัยกลางหัวเราะเบา ๆ พลางลูบห

ตอนที่ 59ที่รัก NCลูกคลื่นค่อย ๆ ประคองร่างอรชรของเฌอรีนลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน แผ่นหลังบางสัมผัสกับผ้าปูสะอาด กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ติดตามกายเธอลอยคลุ้งปนไปกับกลิ่นกายของเขา ริมฝีปากของลูกคลื่นยังไม่ยอมผละออกไปไกลนัก ก้มลงซุกไซ้ตามซอกแก้มและลำคอของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับจะจดจำทุกสัมผัสเอาไว้ในความทรงจำมือหนาของเขาลูบแผ่วผ่านเอวคอด ก่อนจะสอดประสานกับมือเล็กที่ยกขึ้นมากุมแน่น เฌอรีนหลับตาแน่น แก้มแดงจัด หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอกทุกครั้งที่เขาขยับใกล้“ที่รัก…” เสียงทุ้มกระซิบเอ่ยเรียกชื่อเธอเหมือนคำสวดที่ออกมาจากหัวใจ ก่อนที่ลูกคลื่นจะก้มลงมอบจุมพิตอีกครั้งมือหนาเข้าไปที่สาบเสื้อเชิ้ตของเฌอรีน ปลายนิ้วลากผ่านเนื้อผ้านุ่มจนเธอขนลุกวาบ เสื้อตัวบางถูกปลดกระดุมทีละเม็ดช้า ๆ ก่อนที่เขาจะดึงออกจากไหล่เล็กอย่างแผ่วเบา ร่างอรชรเผยผิวขาวนวลออกมาให้สายตาคมได้มองชัดเจนเฌอรีนเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าแดงจัดเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาเขาที่จ้องมาไม่กะพริบ มือเล็กยกขึ้นดันอกเขาเบา ๆ “พี่… อย่ามองมองแบบนั้นสิ” ริมฝีปากร้อนเลื่อนไปตามแนวกราม ลากผ่านซอกคอ ก่อนจะหยุดที่อกอิ่มที่กระเพื่อมต