ログインตอนที่ 12
ชอบไม่เบา NC ริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มของเฌอรีนอย่างรุนแรง จ๊วบ! จูบลึกจนเธอแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กพยายามดันอกกว้างสุดแรง “อื้อ…! พี่ลูกคลื่น ปล่อยนะ!” แต่แทนที่จะผ่อนแรง เขากลับกดจูบหนักกว่าเดิม ทั้งกัดริมฝีปากเธอแรง ๆ แล้วแทรกลิ้นร้อนเข้ามากวาดทุกซอกอย่างเอาแต่ใจ ซับ…จ๊วบ เสียงจูบชื้นสะท้อนในห้องเงียบ ลูกคลื่นถอนปากออกเล็กน้อย หอบพร่าขณะสายตาคมกร้าวจ้องเธอ “ดิ้นไปก็เท่านั้น…กูไม่ปล่อยมึงหรอกเฌอรีน” “พี่มันบ้า…หนูไม่ใช่ของพี่!” เธอตะโกนทั้งน้ำตาคลอ แต่เสียงสั่นจนฟังออกว่าใจเต้นแรงแค่ไหน คำพูดนั้นยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ ลูกคลื่นแสยะยิ้มเย็นเฉียบ โน้มใบหน้าลงกระซิบใกล้หูเธอ “ไม่ใช่ของกู อย่าทำเหมือนไม่เคยไปหน่อยเลย…” ซับ…จุ๊บ ไม่รอคำเถียง ริมฝีปากเขาก็เลื่อนต่ำซุกไซ้ซอกคอทันที ดูดแรงจนทิ้งรอยแดงเข้ม เสียงครางสะท้านหลุดจากลำคอเธอโดยไม่ตั้งใจ “อ๊ะ…พี่คลื่น…อย่า!” เฌอรีนพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกักแน่น แขนแกร่งขยับตรึงสองมือเธอไว้เหนือศีรษะ ขณะปากยังเลียไล้ไปตามซอกคอและไหปลาร้าอย่างบ้าคลั่ง ลูกคลื่นหอบแรง เสียงพร่าเต็มไปด้วยความหึงหวงและปรารถนา “ ทำไม…กลิ่นมึงยังหอมจัง” ริมฝีปากหยักบดขยี้ปากนุ่มของเฌอรีนไม่หยุดเสียงจูบดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง รสจูบหนักหน่วงจนเธอแทบหายใจไม่ทัน มือแกร่งที่ตรึงไหล่เล็กค่อย ๆ เลื่อนลงมา บีบเคล้นอกอิ่มผ่านผ้ารัดรูปของชุดนักศึกษา ขยำแน่น จนเธอสะท้านเฮือก “อื้อออ! พี่ลูกคลื่น…!” เสียงหวานครางอู้อี้ติดอยู่ในปากที่ยังถูกเขาดูดกลืนอย่างเอาแต่ใจ ลูกคลื่นครางต่ำในลำคอ ดวงตาคมที่ปิดแนบเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง นิ้วหัวแม่มือบดวนผ่านเนื้อผ้าบาง จนยอดอกเธอแข็งชูตึงสะท้าน ไม่หยุดเพียงเท่านั้น มืออีกข้างเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบสู่ปลายกระโปรงทรงเอสีเข้ม เขาเกี่ยวชายผ้าเลิกขึ้นมาอย่างง่ายดาย ฟึ่บ! เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนจนถึงกางเกงในลูกไม้บาง “อื้มม…ไม่…อย่าทำแบบนี้…!” เฌอรีนครางเสียงสั่น ดิ้นรนขัดขืน แต่กลับถูกสะโพกหนาของเขากดตรึงกับที่นอนแน่น ฝ่ามือใหญ่กดลงบนกลางกลีบผ่านชั้นผ้าบาง ๆ นิ้วหนาบดคลึงวนช้า ๆ แต่หนักแน่น กด บด ขณะที่ริมฝีปากยังคงดูดกลืนปากเล็กไม่หยุด “จ๊วบ…ซับ…ซี๊ดดด…แน่นไปทั้งตัวเลยเฌอรีน…” ลูกคลื่นพร่ากระซิบใกล้ปากที่เพิ่งผละออก ก่อนจะกดจูบซ้ำลงมาอีกครั้งอย่างหิวกระหาย เฌอรีนสั่นสะท้าน น้ำตาคลอเบ้า เสียงครางพร่าแตกห้วงหลุดออกมาทุกครั้งที่เขาบดคลึงแรงขึ้น “อ๊ะ…อ๊าาา…อย่าทำเหมือนหนู…เป็นแค่ที่ระบายสิพี่ลูกคลื่น…” ลูกคลื่นหอบแรง สายตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยไฟโกรธปนหึง ก่อนจะกระชากเสื้อตัวเองออกจากร่าง ฟึ่บ! ตามด้วยกางเกงที่ถูกถอดทิ้งอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่และแก่นกายที่แข็งขึงจนชัดเจน เขาก้มลงเลิกกระโปรงทรงเอของเฌอรีนขึ้นไปกองเหนือเอวเล็ก ไม่แม้แต่จะถอดออกด้วยซ้ำ ดึงกางเกงในลูกไม้บางตัวเล็กออกจากเรียวขาในจังหวะเดียว พรึ่บ! เฌอรีนสะดุ้งเฮือก ร่างเล็กบิดเร่าด้วยความอับอาย น้ำตาคลอขอบตา “อย่า…พี่ลูกคลื่น…ไหนว่าพี่เกลียดหนูนักหนาไง!” ลูกคลื่นหัวเราะหึต่ำ ๆ ดวงตาคมพร่าแดงก่ำ กัดฟันกรอดขณะก้มลงกระซิบใกล้หูเธอ “เกลียดก็ส่วนเกลียด…แต่กูอยากได้มึงนี่หว่า…จะเช็กของหน่อย ว่าของกูมันยังแน่นเหมือนเดิมมั้ย” ไม่ปล่อยเวลาให้เธอค้าน ร่างสูงจับขาเรียวทั้งสองอ้าออกกว้าง ฟึ่บ! แล้วก้มหน้าลงซุกทันที ซู๊ดดด…จ๊วบ! ปลายลิ้นร้อนผ่าวลากผ่านกลางร่องนุ่มจนเธอสะท้านเฮือก สองมือเฌอรีนเผลอจิกผ้าปูแน่น ใบหน้าร้อนแดงจนแทบละลาย “อ๊ะ…อ๊าาาา! พี่…อย่า…!” แต่เขากลับกดมือใหญ่ตรึงสะโพกเธอไว้แน่นไม่ให้หนี ลิ้นหนากวาดเลียช้า ๆ จากโคนร่องขึ้นไปถึงติ่งเสียว แล้วดูดแรงจนเกิดเสียงดังชัด จ๊วบ! “อ๊าาาา! มะ…ไม่ไหวแล้ววว!” ลูกคลื่นครางพร่าในลำคอ เสียงต่ำหอบสั่น “ซี๊ดดด…ของมึงแม่งหวานฉิบหายเฌอรีน…เกลียดก็ส่วนเกลียด แต่กูจะเอามึงจนกว่าจะลืมทุกคำพูดที่เคยพูดไว้เลย” ลูกคลื่นยังคงซุกหน้ากับกลางกายเธอ เสียงหอบพร่าลอดออกมาเบา ๆ ขณะเงยหน้ามองตาแดงซึมของเฌอรีน ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความโหยหาเริ่มสั่นไหว เสียงทุ้มเอ่ยถามอ่อนลงกว่าที่เคย “อยากให้พี่เอาไหม…เฌอรีน อยากให้พี่ทำหรือเปล่า” เฌอรีนกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าแดงจัด น้ำตาคลอ แต่ก็พยักหน้าช้า ๆ เสียงสั่นพร่าหลุดออกมา “หนู…เสียว…อยากได้พี่” คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ ลูกคลื่นกัดฟันแน่น สะโพกหนากระตุกด้วยความเสียวที่กักเก็บ “ซี๊ดดด…เสียวไหม…งั้นพี่จะทำให้เสียวมากกว่านี้” เขาขยับตัวขึ้นมาคร่อม ดึงแก่นกายใหญ่ที่แข็งขึงเต็มที่ขึ้นจากหน้าท้อง ลำหนาอวบยาว เส้นเลือดปูดพาดไปตามแนว ลำเนื้อสีแดงคล้ำเต้นตุบ ๆ ด้วยแรงอารมณ์ หัวบวมเป่งฉ่ำชื้นด้วยน้ำใส มือใหญ่จับท่อนเอ็นแนบที่กลีบกุหลาบสีหวานที่กำลังบวมช้ำจากการถูกเล้าโลม ปากทางเล็กตอดรัดสั่นระริกเหมือนรอรับการบุกรุก ซู๊ดดดด… เขาถูไถช้า ๆ จากติ่งเสียวลากลงมาตลอดร่องนุ่ม น้ำรักที่หลั่งออกมาเปียกเลอะทั้งปลายหัวและปากช่องจนลื่นฉ่ำ เฌอรีนครางกระเส่า ดิ้นเร่าไปมาด้วยความทรมาน “อ๊ะ…อ๊าาา…พี่ลูกคลื่น…อย่าแกล้งหนูเลย…ใส่มาเถอะ…!” คำวิงวอนนั้นทำให้เขากัดฟันกรอด ดวงตาคมแดงก่ำ “ซี๊ดดด…งั้นพี่ไม่รอแล้วนะ” สวบกกก! แก่นกายใหญ่กดทะลวงเข้าไปในช่องรักทีเดียวลึกครึ่งลำ กลีบกุหลาบบอบบางแหกกว้างออกเพื่อรับความหนาใหญ่จนตึงแน่น เสียงเนื้อเสียดสีกันดัง น้ำรักทะลักเลอะรอบโคน “อ๊าาาาาาาา!” เฌอรีนร้องลั่น ร่างเล็กสะท้านเฮือก น้ำตาไหลพรากเพราะทั้งเจ็บและเสียวปนกัน ลูกคลื่นกัดฟันแน่น เสียงครางพร่าหลุดจากลำคอ “อื้มมม…ตอดแน่นฉิบหาย…คับจนแทบขยับไม่ได้เลยเฌอรีน…” สวบ! เขากดสะโพกดันต่อ จนแก่นกายใหญ่หายลับเข้าไปสุดโคน เนื้อแน่นอัดแนบจนแนบชิด กลีบกุหลาบบวมฉ่ำโอบรัดท่อนเอ็นเต็มแรง เขาก้มลงบดจูบปากเธอแนบแน่น จ๊วบ ขณะค่อย ๆ ขยับถอนออกทีละน้อย แล้วกดกลับเข้าไปใหม่ ทุกจังหวะเต็มไปด้วยเสียงแฉะจากน้ำรักที่ไหลชุ่ม “อ๊ะ…อ๊าาาา…แน่น…เสียววว…!” ลูกคลื่นหอบพร่า ดวงตาคมพร่ามัวไม่ละไปจากใบหน้าแดงซ่านของเธอแม้แต่วินาทีเดียว “ซี๊ดดด…กูไม่หยุดจนกว่ามึงจะครางเรียกชื่อกูดัง ๆ เลยเฌอรีน” พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก! เสียงเนื้อกระทบถี่ยิบ ดังก้องทั่วห้อง ลูกคลื่นหอบพร่าหนัก ดวงตาคมพร่าแดงก่ำเต็มไปด้วยไฟตัณหา เขาก้มลงบดจูบปากเธออีกครั้งอย่างดูดดื่ม จ๊วบ…จุ๊บ มือใหญ่ไม่หยุดเพียงแค่โอบเอว แต่ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาที่หน้าอกอวบอิ่ม ผ่านเสื้อนักศึกษาที่กระดุมยังติดแน่น เขากระตุกยิ้มพร่า ก่อนจะใช้มือปลดกระดุมทีละเม็ด แกร๊ก…แกร๊ก “อ๊ะะ…พี่ลูกคลื่น…!” เฌอรีนครางพร่า น้ำตาคลอเพราะทั้งอายทั้งเสียว เสื้อเชิ้ตขาวถูกปลดออกจนเผยผิวเนียนกับบราบางที่ตึงแนบอก ลูกคลื่นก้มลงซุกไซ้ทันที จ๊วบ! เสียงดูดแรงสะท้อนก้อง มือใหญ่บีบคลึงหน้าอกเต็มแรงจนเธอสะท้านเฮือก “ซี๊ดดด…อกมึงแม่งเต็มมือกูฉิบหายเฌอรีน…” เขาครางพร่าเสียงสั่น ขณะเอวยังคงกระแทกถี่รัวไม่หยุด พลั่ก! พลั่ก! แต่แล้วเขากลับชะงักนิด พลิกตัว ฟึ่บ! จนร่างเล็กที่เคยถูกกดทับด้านล่าง กลับมาอยู่ด้านบนแทน ลูกคลื่นเอนตัวนอนพิงหมอน หอบพร่าขณะใช้สองมือจับเอวคอดเล็กประคองขึ้น “ขึ้นมาบนตัวกูสิ…” น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยอำนาจ “ขย่มให้กูดู…อยากเห็นมึงเองว่าเสียวขนาดไหน” เฌอรีนหน้าแดงจัด ร่างเล็กสั่นสะท้าน มือเล็กวางบนอกแกร่งเพื่อยันตัว แต่ก็ถูกสายตาคมพร่าที่จ้องเธอไม่กะพริบดึงดูดจนใจสั่น เธอค่อย ๆ ขยับสะโพกขึ้นคร่อมแก่นกายใหญ่ที่ยังแข็งตึง เต้นตุบ ๆ รอการกลืนกินอีกครั้ง เฌอรีนคร่อมอยู่บนตัวลูกคลื่น สองมือยันอกกว้างของเขาไว้ก่อนจะค่อย ๆ ขย่มลงมา สวบ! แก่นกายใหญ่หายลับเข้ากลีบกุหลาบแน่นคับเต็ม ๆ ร่างเล็กสะท้านเฮือก “อ๊ะ…อ๊าาา…พี่ลูกคลื่น…!” เสียงหวานครางกระเส่าดังขึ้นทุกครั้งที่เธอยกตัวขึ้นแล้วกดลง พั่บ! พั่บ! จังหวะเนิบ ๆ แต่เร่าร้อนทำเอาลูกคลื่นหอบแรง ดวงตาคมพร่าแดงก่ำไม่ละสายตา เขาเอื้อมมือขึ้นบีบเคล้นอกอวบแรง ๆ พลางครางพร่า “ซี๊ดดด…ดีมากเฌอรีน…เสียวฉิบหาย…” เธอขย่มไปได้พักหนึ่ง ก่อนชะงักหยุดกลางคัน ใบหน้าแดงซ่านแต่แฝงรอยยิ้มขี้แกล้ง ดวงตาฉ่ำช้อนมองลงมา “ไหนว่าพี่เกลียดหนูนักหนา…แล้วทำไมถึงยังทำแบบนี้กับหนูอยู่ล่ะ” ลูกคลื่นกัดฟันกรอด หัวใจเต้นแรงด้วยทั้งความหึงและแรงปรารถนา “อย่ามาดึงดราม่าตอนนี้นะเฌอรีน…ขย่มต่อสิ” เธอส่ายหน้าเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มยั่ว “ไม่เอาแล้ว…เหนื่อย” คำตอบนั้นเหมือนจุดเชื้อไฟ ลูกคลื่นตวัดพลิกร่างเล็กลงไปนอนราบกับเตียงในพริบตา ฟึ่บ! เขาขึ้นคร่อมทันที มือใหญ่จับสะโพกเธอแน่น ดวงตาคมวาวโรจน์เต็มไปด้วยความโหยหา “งั้นกูจะทำเอง” พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก! สะโพกหนากระแทกเข้าลึกสุดแรง ร่างเล็กสะท้านเฮือก ครางเสียงหลง “อ๊าาาา! พี่ลูกคลื่น…อ๊าส์!” เขาก้มลงบดจูบปิดเสียงร้องนั้น ลิ้นหนาตวัดกวาดลึก ขณะที่เอวซอยถี่ไม่ยั้ง พั่บ! พั่บ! เสียงเนื้อกระทบสอดประสานกับเสียงครางพร่าของทั้งคู่ ลูกคลื่นหอบแรงกระซิบข้างหูเสียงพร่า “กูจะกระแทกจนมึงจำได้เลยเฌอรีน…ว่าเกลียดก็ส่วนเกลียด แต่กูไม่มีวันปล่อยมึงไปไหนทั้งนั้น” พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก! เสียงกระแทกก้องสะท้อนไปทั่วห้อง สะโพกหนาของลูกคลื่นซัดเข้าหาเธอไม่หยุด เนื้อแน่นเสียดสีกับกลีบกุหลาบฉ่ำจนเกิดเสียงดังระรัว ใบหน้าคมก้มต่ำ หอบพร่าหนัก “ซี๊ดดด…เฌอรีน…กูไม่ไหวแล้ว…แน่นจนกูจะแตกอยู่แล้ว…” เฌอรีนสะท้านเฮือก ร่างเล็กบิดเร่า มือจิกผ้าปูเตียงแน่น น้ำตาคลอแต่เสียงครางยังเล็ดลอด “อ๊ะ…อ๊าาาา…พี่ลูกคลื่น…!” พั่บ พั่บ พั่บ เขากระแทกแรงขึ้นจนเตียงสั่นสะเทือน ทุกจังหวะลึกสุดแรง กลีบเนื้อร้อนชื้นตอดรัดแก่นกายใหญ่ไม่หยุด ยิ่งบีบรัดก็ยิ่งทำให้เขาเสียสติ “อื้มมมม…ซี๊ดดด…กูจะแตกแล้วเฌอรีน…โคตรเสียว…!” เสียงทุ้มพร่าขาดห้วงหลุดออกมาไม่หยุด ดวงตาคมวาวโรจน์แดงก่ำ มือใหญ่กดเอวเล็กแน่นเหมือนจะหลอมรวมร่างเธอไว้กับตัวเอง ขณะที่แรงกระแทกเร่งถี่ไม่หยุด ร่างสูงสั่นสะท้านใกล้ถึงจุดแตกหักเต็มที “กูจะไปอาบน้ำ หวังว่าออกมามึงจะไม่อยู่แล้วนะ” ชายหนุ่มพูดในขณะที่กำลังเหยียดตัวลุกขึ้น “หนูไม่ใช่ผู้หญิงของพี่....ทำไมต้องมาลงที่หนูด้วย” “.........” ลูกคลื่นไม่พูดอะไรเพียงแค่ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งไว้เพียงหญิงสาวที่มองตามแผ่นหลังกว้างอย่างไม่เข้าใจตอนที่ 12ชอบไม่เบา NCริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มของเฌอรีนอย่างรุนแรง จ๊วบ! จูบลึกจนเธอแทบหายใจไม่ทัน มือเล็กพยายามดันอกกว้างสุดแรง “อื้อ…! พี่ลูกคลื่น ปล่อยนะ!”แต่แทนที่จะผ่อนแรง เขากลับกดจูบหนักกว่าเดิม ทั้งกัดริมฝีปากเธอแรง ๆ แล้วแทรกลิ้นร้อนเข้ามากวาดทุกซอกอย่างเอาแต่ใจ ซับ…จ๊วบเสียงจูบชื้นสะท้อนในห้องเงียบลูกคลื่นถอนปากออกเล็กน้อย หอบพร่าขณะสายตาคมกร้าวจ้องเธอ “ดิ้นไปก็เท่านั้น…กูไม่ปล่อยมึงหรอกเฌอรีน”“พี่มันบ้า…หนูไม่ใช่ของพี่!” เธอตะโกนทั้งน้ำตาคลอ แต่เสียงสั่นจนฟังออกว่าใจเต้นแรงแค่ไหนคำพูดนั้นยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ ลูกคลื่นแสยะยิ้มเย็นเฉียบ โน้มใบหน้าลงกระซิบใกล้หูเธอ “ไม่ใช่ของกู อย่าทำเหมือนไม่เคยไปหน่อยเลย…”ซับ…จุ๊บไม่รอคำเถียง ริมฝีปากเขาก็เลื่อนต่ำซุกไซ้ซอกคอทันที ดูดแรงจนทิ้งรอยแดงเข้ม เสียงครางสะท้านหลุดจากลำคอเธอโดยไม่ตั้งใจ“อ๊ะ…พี่คลื่น…อย่า!” เฌอรีนพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกักแน่น แขนแกร่งขยับตรึงสองมือเธอไว้เหนือศีรษะ ขณะปากยังเลียไล้ไปตามซอกคอและไหปลาร้าอย่างบ้าคลั่งลูกคลื่นหอบแรง เสียงพร่าเต็มไปด้วยความหึงหวงแ
ตอนที่ 11หยวน ๆเช้าในบ้านหลังใหญ่เงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ที่โต๊ะอาหาร ลูกคลื่น นั่งนิ่ง ก้มหน้ากินข้าวอย่างไม่ใส่ใจบรรยากาศรอบข้างนักเสียงแม่บ้านดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็น เฌอรีน เดินลงบันไดในชุดนักศึกษาสวยสะอาด “หนูเฌอ มาทานข้าวก่อนค่ะ”เฌอรีนหยุดเล็กน้อยก่อนยกยิ้มบาง ๆ แต่สายตากลับหม่นลง “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปทานที่มหาลัยก็ได้…คนบางคนคงไม่อยากนั่งกินข้าวด้วย เดี๋ยวเค้าจะกินไม่ลง”ยังไม่ทันที่แม่บ้านจะพูดอะไร เสียงทุ้มต่ำของลูกคลื่นก็ดังขึ้นแทรกทันที“ถ้ามึงจะพูดใส่กู…พูดตรง ๆ เลย ไม่ต้องใช้คำว่าคนบางคนฟังแล้วมันขัดหู”เฌอรีนก้มหน้าพึมพำเบา ๆ แต่ชัดพอจะได้ยิน “ประสาท” แล้วเดินตรงออกจากบ้านไปเพล้งเสียงของช้อนกระแทกลงบนจานดังขึ้น ลูกคลื่นเช็ดปากด้วยผ้าอย่างแรงก่อนลุกขึ้นยืนตาม ก้าวเท้าเร็วออกไปทันทีทันทีที่ทันหน้าบ้าน เขากระชากแขนเล็กของเธอไว้ น้ำเสียงเข้มกระแทกเต็มแรง “มึงจะเอายังไงกับกูกันแน่ห๊ะ!”เฌอรีนสะบัดแขนแต่ไม่หลุด ดวงตาสั่นไหวแต่ยังกล้าเงยขึ้นสู้ “หมายถึงอะไร”“ที่มึงทำอยู่นี่ไง นิสัยห่วย ๆ ของมึง มึงไม่รู้ตัวเหรอว่ามันแย่แค่ไหน”ลูกคลื่นก
ตอนที่ 10รอรับแรงกระแทกรุ่งเช้าแสงแดดอุ่นลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในโถงบ้านเฌอรีนเดินลงบันไดมาในชุดนักศึกษาที่ดูต่างจากทุกวัน กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย รัดรูปพอดีตัวกับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่แนบกับสัดส่วนจนทำให้ทรวดทรงชัดขึ้นกว่าปกติ ใบหน้าสวยมีเครื่องสำอางแต่งแต้มบาง ๆ ดวงตาคมขึ้น ปากแดงอิ่มน่ามองแม่บ้านที่เดินผ่านถึงกับเหลือบตามองตามพลางอมยิ้มเบา ๆลูกคลื่นที่เพิ่งก้าวออกจากห้องโถงมาในชุดช็อปมหาลัยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาคมกวาดมองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้า ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายจะข่มอารมณ์บางอย่าง ก่อนแสยะยิ้มเย็นเฉียบเขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลอย ๆ แต่ดังพอให้เธอได้ยินชัด“อยากมีผัวมากรึไง…”เฌอรีนถึงกับชะงักเท้าก้าวลงบันไดทันที ดวงตาสั่นวูบก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความรู้สึก น้ำเสียงที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้สั่นหลุดออกมาเพียงคำสั้น ๆ“ยุ่งไรด้วย”“เดี๋ยวนี้กล้ามากนะ”“พี่มีสิทธิ์ว่าหนูคนเดียวรึไง ไม่ใช่พ่อไม่ใช่คนรักสักหน่อย”“หึ…กูไม่อยากเป็นอะไรในชีวิตมึงด้วยซ้ำแม้กระทั่งคนรู้จัก”“งั้นก็ไม่ต้องมารู้จักสิ....”“ปากดีแบบนี้แบบนี้เดี๋ยวมึงก็รู้....”“ไม่อยากรู้....ถ้าหาแ
ตอนที่ 9เปิดหูเปิดตาหลังจบกิจกรรม ทั้งสองเดินเรื่อย ๆ บนฟุตบาทหน้าโดมกีฬาเฌอรีนกวาดมือปัดแป้งขาวที่ยังติดแก้มตัวเองออก พลางถอนหายใจเบา ๆ“เหนื่อยจังเลย แต่ก็สนุกดีนะ”มีนหัวเราะคิกคัก“ใช่ สนุกสุด ๆ เลย แถมหน้าเธอนี่เลอะเป็นแพนด้าแล้วนะ”เฌอรีนหัวเราะตาม แต่ก็รีบเอามือปิดแก้ม“จริงเหรอ แย่จัง”มีนเหลือบตามองเพื่อน แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“นี่เฌอรีน…คืนนี้ไปผับกับฉันเปล่า เปิดหูเปิดตาหน่อย”เฌอรีนชะงักกึกทันที“ห๊ะ? ผะ…ผับเนี่ยนะ ไม่เอาด้วยหรอก”มีนยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์“เถอะน่า.....ได้ข่าวว่าเธออยู่ต่างประเทศตั้งหลายปีไม่อยากลองไปเที่ยวร้านเหล้าที่เมืองไทยดูหน่อยเหรอ”เฌอรีนหน้าแดง รีบส่ายหัว“ต่างประเทศฉํนก็ไม่เคยไป อยู่แต่บ้านน่ะ”มีนคล้องแขนเธอทันที ยิ้มกว้าง“เถอะน่า....นะ ๆ แค่ครั้งเดียว”เฌอรีนเม้มปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงทั้งเพราะความกังวลและความตื่นเต้น“งั้น…ก็ได้ แต่เธอต้องช่วยฉันเลือกชุดนะ”มีนส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ“ดีเลย คืนนี้สนุกแน่”ทั้งคู่หัวเราะคิกคักไปด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศริมฟุตบาทที่เต็มไปด้วยเสียงรถและแสงแดดยามเย็นช่วงเย็นแสงไฟในโถงบ
ตอนที่ 8ธาตุแท้เสียงเครื่องยนต์ของรถลีโอค่อย ๆ ขับออกไปจากหน้าบ้านเฌอรีนก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าติดเกรงใจ เธอหันไปโค้งเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านทันทีที่ก้าวเข้ามาในโถง ร่างสูงในชุดช็อปก็ยืนกอดอกพิงเสาอยู่แล้วลูกคลื่นสายตาคมกริบจ้องร่างเล็กเหมือนรออยู่ก่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำกระแทกออกมาอย่างจงใจ“ระริกระรี้เชียวนะ…มึงนี่คงคันมากสินะ ถึงได้ยิ้มให้ผู้ชายคนนั้นเต็มปากเต็มคำ”เฌอรีนชะงักไปทั้งตัว ใจหวิวทันที รีบก้มหน้าพูดเสียงแผ่ว“ไม่ใช่นะคะ หนูแค่…เขามาส่งเพราะเกรงใจเรื่องตอนบ่าย”ลูกคลื่นหัวเราะหยัน เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตาคมวาวโรจน์“ทำตัวเรียบร้อยต่อหน้าคนอื่นมาตั้งนาน…ในที่สุดธาตุแท้ก็โผล่มาแล้วสิ ยิ้มหวานนักหนาเวลามีผู้ชายเข้าหา มึงคงรอจังหวะแบบนี้ใช่มั้ย?”“ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่ได้…คิดแบบนั้นจริง ๆ นะ”เธอส่ายหน้ารัว ๆ เสียงสั่นเครือ“แม่กูนี่ก็จริง ๆ นะ…”เสียงทุ้มต่ำลากยาว กดข่มทุกถ้อยคำ“แค่มองคนยังมองไม่ออกเลย ว่ามึงเป็นยังไงกันแน่”เฌอรีนตัวแข็งทื่อทันที ดวงตาไหววูบเหมือนถูกตบกลางใจลูกคลื่นยกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจิกกัดซ้ำอย่างโหดร้าย“ระวังหน่อยล่ะ…อย่าให้ท้อ
ตอนที่ 7เป็นอะไรมากเปล่าเช้าวันใหม่แสงแดดลอดผ้าม่านลงบนโต๊ะอาหารลูกคลื่นนั่งกินข้าวเงียบ ๆ สวมเสื้อช็อปพาดไว้บนเก้าอี้ หลังตรง ดวงตาคมก้มมองจานตรงหน้าอย่างไม่รีบร้อนเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังลงมาจากบันไดเฌอรีนปรากฏตัวในชุดนักศึกษา กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ผมถูกรวบเรียบร้อย เธอก้มหน้ากอดกระเป๋าแน่น ตั้งใจจะเดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆแต่เสียงทุ้มต่ำเย็นชาก็ดังขึ้นทันที“มึงอย่าลืมตัวไปหน่อยเลย”เธอหยุดฝีเท้า หันมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มหน้าลงกว่าเดิม“หนู…ไม่ได้ลืมตัว”ลูกคลื่นหัวเราะหยัน ดวงตาคมวาวขึ้น“ไม่ได้ลืมตัว? มึงก็ดูสภาพตัวเองดิ มึงเป็นใครวะก็แค่เด็กที่เกาะบ้านกูอยู่ กินข้าวกูกิน ใช้เงินแม่กูเลี้ยง จะเดินเหินก็ยังอาศัยหลังคาบ้านนี้ แล้วกล้าคิดว่าตัวเองสำคัญงั้นเหรอ”“หนู…หนูไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ หนูรู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร”เธอตอบเสียงเบา มือกำกระโปรงแน่นเขาวางช้อนลงบนจานเสียงดังแล้วโน้มตัวเล็กน้อย สายตาแข็งกร้าว“ก็หวังว่ามึงจะจำไว้นะ ว่ามึงไม่มีสิทธิ์จะมายุ่มย่ามในชีวิตกู ไม่ต้องเสือก ไม่ต้องทำเป็นใส่ใจ ไม่ต้องพยายามทำตัวดีให้ใครสงสาร เพราะกูไม่เคยเห็นค่ามึงสักนิดเดียว!”เฌอรีนหายใจ
ตอนที่ 2มหาลัยวันแรกรุ่งเช้าแสงแดดอุ่นส่องลอดหน้าต่างกระจกสูงเข้ามาในห้องโถง บ้านทั้งหลังเงียบสงบ มีเพียงเสียงนาฬิกาโบราณที่ดังติ๊กต่อกกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจากโต๊ะอาหารประตูห้องชั้นบนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ลูกคลื่นจะก้าวลงบันไดร่างสูงสง่าในชุดช็อปมหาลัยสีกรมเข้มทับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด ด้านบนอกมีปักต
ตอนที่ 6บริสุทธิ์รุ่งเช้าแสงแดดลอดผ้าม่านเข้ามาในโถงบ้าน เสียงนกจากสวนดังแผ่ว ๆ ขณะที่บรรยากาศในบ้านยังเงียบงันประตูสองบานบนชั้นสองเปิดออกเกือบพร้อมกันเฌอรีนก้าวออกมาพร้อมหนังสือในมือ ส่วนอีกฝั่งลูกคลื่นเดินออกมาพร้อมเสื้อช็อปพาดบ่า สายตาทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ เฌอรีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบก้มหน้าห
ตอนที่ 5หนูไม่ใช่เอวาในที่สุดเฌอรีนก็เปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่างเขา ร่างสูงโน้มลงพรมจูบทั่วทั้งตัวเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจารึกร่องรอยความเป็นเจ้าของไปทุกตารางนิ้วจ๊วบ!ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวครอบลงบนยอดอกชูชันลูกคลื่นดูดแรง ๆ จนเกิดเสียงดังชัด มืออีกข้างบีบคลึงเต้าอีกข้างอย่างหนักหน่วง ร่างเฌอรีนสะท้าน
ตอนที่ 1เรื่องที่ซวยที่สุดในชีวิตณ บ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณที่เดินไปตามเวลาอย่างเชื่องช้าประตูห้องด้านบนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ลูกคลื่นจะปรากฏตัวร่างสูงโปร่งสมส่วนในชุดเชิ้ตเข้ารูปสีเข้มกับกางเกงสแลคที่ตัดเย็บอย่างเนี๊ยบใบหน้าหล่อชวนให้คนมองรู้สึกต้องมนตร์คิ้วเข้มไ







