หยวน ๆ

ตอนที่ 11

หยวน ๆ

เช้าในบ้านหลังใหญ่เงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ ที่โต๊ะอาหาร ลูกคลื่น นั่งนิ่ง ก้มหน้ากินข้าวอย่างไม่ใส่ใจบรรยากาศรอบข้างนัก

เสียงแม่บ้านดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็น เฌอรีน เดินลงบันไดในชุดนักศึกษาสวยสะอาด

“หนูเฌอ มาทานข้าวก่อนค่ะ”

เฌอรีนหยุดเล็กน้อยก่อนยกยิ้มบาง ๆ แต่สายตากลับหม่นลง

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปทานที่มหาลัยก็ได้…คนบางคนคงไม่อยากนั่งกินข้าวด้วย เดี๋ยวเค้าจะกินไม่ลง”

ยังไม่ทันที่แม่บ้านจะพูดอะไร เสียงทุ้มต่ำของลูกคลื่นก็ดังขึ้นแทรกทันที

“ถ้ามึงจะพูดใส่กู…พูดตรง ๆ เลย ไม่ต้องใช้คำว่าคนบางคนฟังแล้วมันขัดหู”

เฌอรีนก้มหน้าพึมพำเบา ๆ แต่ชัดพอจะได้ยิน

“ประสาท”

แล้วเดินตรงออกจากบ้านไป

เพล้ง

เสียงของช้อนกระแทกลงบนจานดังขึ้น ลูกคลื่นเช็ดปากด้วยผ้าอย่างแรงก่อนลุกขึ้นยืนตาม ก้าวเท้าเร็วออกไปทันที

ทันทีที่ทันหน้าบ้าน เขากระชากแขนเล็กของเธอไว้ น้ำเสียงเข้มกระแทกเต็มแรง

“มึงจะเอายังไงกับกูกันแน่ห๊ะ!”

เฌอรีนสะบัดแขนแต่ไม่หลุด ดวงตาสั่นไหวแต่ยังกล้าเงยขึ้นสู้

“หมายถึงอะไร”

“ที่มึงทำอยู่นี่ไง นิสัยห่วย ๆ ของมึง มึงไม่รู้ตัวเหรอว่ามันแย่แค่ไหน”

ลูกคลื่นกำมือแน่น ดวงตาวาวโรจน์

“หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลย พี่เองทำนิสัยไม่มีกับหนูหนูก็ไม่ชอบเหมือนกัน พอหนูทำบ้างพี่ก็ไม่ชอบใช่มั้ยล่ะ”

“กูไม่สนหรอกว่ามึงจะชอบหรือไม่ชอบ แต่ตราบใดที่มึงยังอยู่ในบ้านนี้ กูมีสิทธิ์จะสั่งมึงทุกอย่าง”

เฌอรีนยกคิ้วขึ้นอย่างกวน ๆ ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มเย็น

“หึ งั้นหรอ…ขอให้เจริญเจริญแล้วกันนะคะ”

สิ้นคำร่างสูงก็ออกแรงกระชากแขนเธอเข้ามาใกล้อีกครั้ง เสียงทุ้มต่ำกดหนักจนแทบจะกลืนลมหายใจ

“อย่าปากดีให้มันมากเฌอรีน!”

เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรง แต่ยังไม่ยอมก้มหน้าหนี แววตาที่สบประสานกันเต็มไปด้วยแรงกดดันจนบรรยากาศรอบ ๆ หนักอึ้ง

หญิงสาวออกแรงสะบัดแขนจนหลุดจากการเกาะกุมของลูกคลื่น ดวงตาสั่นไหวแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น

“ปล่อย! รังเกียจหนูนักก็อย่ามาจับเนื้อจับตัวหนูให้มันสกปรกสิ!”

ไม่นานเสียงเครื่องยนต์ดังก็ดังขึ้น รถเก๋งคันหรูสีเงินค่อย ๆ เลี้ยวมาจอดเทียบหน้าบ้านพอดี ร่างเล็กเหลือบมองแล้วหันกลับมากระตุกยิ้มเย็น ๆ

“ขอตัวนะคะ…มีคนมารับแล้ว”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชด ราวกับจะบอกให้เขารู้ว่ามีผู้ชายพร้อมพาเธอออกไปจากวงโคจรของเขาเสมอ

เธอหมุนตัวก้าวขึ้นรถทันทีโดยไม่เหลียวหลัง ประตูปิดดัง ปัง! รถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ จนหายลับจากสายตา

ลูกคลื่นยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังตึงเครียด มือแกร่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูด ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเกรี้ยว

ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำลอดไรฟัน

“เฌอรีน…เดี๋ยวกูจะกระชากหน้ากากมึงออกมาเอง…ให้เห็นกันไปเลยว่าธาตุแท้ของมึงมันเป็นยังไง”

ลมเย็นยามเช้าพัดผ่าน แต่ความร้อนรุ่มในอกของเขากลับเดือดพล่านยิ่งกว่าไฟโหม

ตัดภาพมาที่มหาลัย

บรรยากาศยามสายในมหาลัยคึกคักตามปกติ นักศึกษาต่างเดินกันขวักไขว่ทั่วลานหน้าตึก

ลูกคลื่นก้าวเดินช้า ๆ ในชุดช็อปสีเข้ม มือข้างหนึ่งเสียบกระเป๋ากางเกงอย่างเคยชิน แววตาคมกริบกวาดมองไปข้างหน้าโดยไม่สนใจใครนัก

ทันใดนั้นน้ำดาวคณะบริหารที่เพิ่งได้ไลน์เขาเมื่อวานก็เดินตรงเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส

“ไงคะ เมื่อวานขอไลน์ไป ทำไมไม่ทักมาเลยล่ะ”

ลูกคลื่นเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบห้วน

“อ๋อ…ลืมน่ะ”

น้ำหัวเราะคิก ยกมือปัดผมอย่างอาย ๆ

“งั้นอย่าลืมสิคะ ว่าง ๆ ทักมาบ้างนะ”

เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าเบา ๆ พร้อมเสียงคราง อืม ในลำคอ ท่าทีทั้งเย็นชา ทั้งเหมือนรำคาญแต่ไม่อยากเสียมารยาท

ด้านอีกฟากหนึ่งของลาน เฌอรีน ยืนอยู่กับมีนพอดี ดวงตาเธอจับภาพนั้นทั้งหมด ตั้งแต่รอยยิ้มของน้ำไปจนถึงท่าทีเย็นชาของลูกคลื่น

ริมฝีปากอิ่มเบะออกเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเอียงหน้าแล้วทำเสียงเลียนเบา ๆ คล้ายพูดกับตัวเองแต่ดังพอให้เพื่อนข้าง ๆ ได้ยิน

“อืม…อืม…”

พร้อมเบะปากทำท่ากวน ๆ ล้อเลียนแบบตั้งใจประชด

มีนถึงกับหัวเราะคิกคัก

“หื้ม...เป็นอะไรน่ะเฌอ”

เฌอรีนกอดอก ยักไหล่เหมือนไม่แคร์

ในขณะที่อีกด้าน

ลูกคลื่นหันไปทางเธอพอดีดวงตาคมกริบเห็นท่าล้อเลียนนั้นเต็มสองตา เขากัดฟันแน่นในอกอย่างหงุดหงิดโดยไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมแค่ผู้หญิงคนนี้ทำปากเบะ ๆ มันถึงได้แทงใจขนาดนี้

ช่วงบ่าย

ลานกว้างหน้าตึกกีฬาเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังช่วยกันทำความสะอาด บ้างกวาดพื้น บ้างเช็ดอุปกรณ์ ทุกคนดูคึกคักเป็นพิเศษเพราะรุ่นพี่ประกาศว่าจะใช้พื้นที่นี้ทำกิจกรรมใหญ่ในอีกไม่กี่วัน

เฌอรีนอยู่มุมหนึ่งเพียงลำพัง มือเล็กกวาดเศษใบไม้ไปกองรวมกัน สีหน้าตั้งใจแต่ก็เต็มไปด้วยความเหงาเมื่อไม่มีมีนอยู่ช่วยเหมือนทุกที

ด้านหลังไม่นาน ลูกคลื่นยืนกอดอกพิงเสา สายตาคมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอโดยไม่เอื้อมมือมาช่วยแม้แต่นิด ใบหน้าเรียบเฉยจนดูเหมือนกำลังมองลูกน้องตัวเองทำงาน

เฌอรีนหยุดกวาด หันมามองตรง ๆ

“ไม่คิดจะมาช่วยหน่อยรึไง…ยืนสั่งอยู่นั่นแหละ”

ลูกคลื่นเลิกคิ้ว ริมฝีปากกระตุกยิ้มเย็น

“มึงมีหน้าที่ทำ…ก็ทำไป อย่าพูดให้มากนัก”

คำตอบนั้นทำเอาเธอจ้องตากลับ ดวงตาฉายแววประชด

“เป็นรุ่นพี่นี่มันดีจริง ๆ นะ…สั่งคนอื่นแล้วก็ยืนกอดอกหล่อ ๆ ไปวัน ๆ”

ลูกคลื่นหันขวับมามองด้วยสายตาคมกริบ ริมฝีปากกดคำพูดต่ำ

“ปากมึงนี่…ยิ่งวันยิ่งน่าจับปิดให้เงียบ”

“แล้วแต่...”

ไม่นานกิจกรรมชมรมเพิ่งเลิกไปไม่นาน นักศึกษาทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน เฌอรีนกำลังเก็บของใส่กระเป๋า เตรียมจะเดินออกไปที่หน้าตึก

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลัง

“ไปขึ้นรถกู”

เธอหันมามองอย่างงง ๆ ก่อนส่ายหัวทันที

“ไม่ค่ะ หนูจะกลับกับเพื่อน”

ลูกคลื่นขมวดคิ้ว

“เพื่อนคนไหน”

เธอยกคิ้วใส่ กอดอกตอบเสียงแข็ง

“ยุ่งอะไรด้วย”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ สายตาคมจ้องไม่วาง

“กูถามดี ๆ ก็ตอบมาให้มันตรงคำถามหน่อย ไม่ใช่มาย้อนถามกู”

เฌอรีนสูดหายใจเฮือก ก่อนจะตอบประชด

“เพื่อนที่มารับเมื่อเช้า”

ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นทันที เสียงต่ำห้วนกระแทกออกมา

“กูไม่อนุญาตให้มึงไปกับผู้ชายแบบนั้น ไปไหนสองต่อสองบ่อย ๆ มันไม่ใช่เพื่อนแล้วมั้ง”

เฌอรีนจ้องตากลับอย่างไม่กลัว

“แล้วถ้าไม่ใช่เพื่อนแล้วมันจะทำไมคะ”

ลูกคลื่นขบกรามแน่น พูดลอดไรฟัน

“อย่ามาท้าทายกูให้มันมากนักนะ เฌอรีน”

เธอถอนหายใจแรง เบือนหน้าหนี

“ขี้เกียจเถียงแล้วค่ะ ขอตัวกลับก่อน”

เสียงเข้มตวาดตามหลัง

“กูบอกให้ไปขึ้นรถกูไง!”

เธอหยุดกึก หันกลับมา แววตาดื้อรั้นเต็มเปี่ยม

“หนูบอกแล้วว่าหนูกลับกับเพื่อน พี่นี่พูดไม่เข้าใจรึไง”

ลูกคลื่นก้าวกระแทกพื้นเข้ามาใกล้

“อย่าให้กูต้องนับหนึ่ง…”

เฌอรีนยกยิ้มเย็นเชิดหน้า

“จะนับถึงล้าน หนูก็ไม่กลับค่ะ”

ทันใดนั้น เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นด้านหลัง

“ปะเฌอรีน…กลับกันเถอะ”

เป็นเพื่อนผู้ชายที่ตั้งใจจะมาส่งเธอ เขาเดินมายืนข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มสุภาพ

เฌอรีนพยักหน้าให้เขาโดยไม่หันไปมองลูกคลื่น

“อืม ไปกันเถอะ”

ร่างเล็กก้าวเดินจากไปพร้อมกับผู้ชายคนนั้น

ทิ้งไว้เพียงลูกคลื่นที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือแกร่งกำหมัดแน่นจนข้อขาวซีด สายตาคมกริบแทบจะแผดเผาอากาศรอบตัวด้วยความโมโหที่พลุ่งพล่านสุดขีด

ริมฝีปากขบแน่น เขาพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำสะท้อนความเดือดดาล

“มึงนี่…มันกำลังเล่นกับไฟจริง ๆ เฌอรีน”

ตกเย็น

เสียงเปิดประตูบ้านตามด้วยร่างเล็กของเฌอรีนที่เพิ่งกลับเข้ามาแต่ยังไม่ทันก้าวถึงบันได มือแกร่งของลูกคลื่นก็คว้าแขนเธอแรง ๆ กระชากขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่ฟังเสียง

“พี่! จะทำอะไรน่ะ เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยหนูนะ!”

เธอพยายามสะบัดแต่ไม่เป็นผล

ลูกคลื่นดันร่างเล็กเข้าไปในห้องของตัวเอง

ก่อนจะผลักเธอไปชิดกำแพง แววตาคมกร้าวสะท้อนอารมณ์เดือดร้อนที่เอ่อล้น

“มึงไปไหนกับมันมา ตั้งนานสองนาน”

เฌอรีนเงยหน้าสบตาเขา ทั้งโกรธ ทั้งสั่น

“ก็ไปกินข้าวไง”

เสียงหัวเราะหยันดังลอดไรฟัน ริมฝีปากหยักยกขึ้นอย่างเย็นชา

“ไปกินข้าว…หรือไปกินกันกันแน่”

คำพูดนั้นทำเอาเธอเม้มปากแน่น ก่อนตะโกนสวน

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ไม่ทราบ!”

ลูกคลื่นก้าวเข้ามาประชิดจนแทบจะซ้อนทับลมหายใจ เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นลอดออกมาจากอก

“เกี่ยวสิ…เดี๋ยวกูจะทำให้มึงรู้เอง ว่าเกี่ยวหรือไม่เกี่ยว”

สิ้นคำชายหนุ่มาก็จับไหล่เล็กทั้งสองข้าง กดร่างเธอลงบนเตียงกว้าง ริมฝีปากบดจูบลงมาอย่างรุนแรงเต็มไปด้วยความโกรธหึงและความปรารถนาที่กักเก็บมานานจนทะลักออกมา

เฌอรีนดิ้นขัดขืนเล็กน้อย มือดันอกเขา แต่แรงทั้งหมดเหมือนละลายไปเมื่อสัมผัสร้อนแรงนั้นบังคับให้เธอจมลงในห้วงความวุ่นวายที่ทั้งสับสนและเจ็บปวด