จอกสุราสิ้นยามอัสดง のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ไปต่างประเทศ?!”สีหน้าของต้วนหวยซ่งเปลี่ยนไปทันที เขาลุกพรวดขึ้นยืน มองไปที่คุณนายต้วน “แม่หมายความว่ายังไง?”ราวกับไม่คิดว่าเขาจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ สายตาของคุณนายต้วนพลันหลบเลี่ยง พูดจาตะกุกตะกักขึ้นมา “หมายความว่าอะไรล่ะ... ลูกคงฟังผิดไปแล้วมั้ง!”พูดจบเธอก็รีบหันตัวเตรียมเดินหนี แต่ต้วนหวยซ่งกลับไวกว่า เพียงพริบตาเดียวก็ขวางอยู่ตรงหน้าเธอแล้วเขาปิดทางหนีของเธอไว้อย่างแน่นหนา แม้จะไม่พูดอะไรสักคำ แต่ก็ไม่ยอมหลีกทางให้คุณนายต้วนถึงกับรู้สึกว่า ถ้าเธอไม่พูดความจริงออกมา เขาคงยืนเผชิญหน้ากับเธอแบบนี้ได้ตลอดจู่ๆ ความไม่พอใจก็ผุดขึ้นมาในใจ ก็แค่เหวินม่านคนเดียว ถึงกับต้องบีบบังคับแม่ตัวเองขนาดนี้เลยหรือ?“ใช่ เธอไปต่างประเทศแล้ว ทำไมเหรอ”พอเห็นท่าทีของมารดา ต้วนหวยซ่งก็นึกย้อนถึงความผิดปกติของเธอในวันนี้ขึ้นมาได้ มีหรือที่เขาจะยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น“แม่ส่งเธอไปที่ไหน?” สีหน้าเขาไม่น่าดู น้ำเสียงยังแฝงความเคียดแค้นจนแทบกัดฟันพูดได้ยินแบบนั้น สีหน้าของคุณนายต้วนก็ยิ่งไม่น่ามอง เธอเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร ท่าทางสบายอารมณ์ เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อ

เธอปาดน้ำตาแล้วหันหลังวิ่งออกไป ต้วนหวยซ่งเผลอยื่นมือออกไปหมายจะรั้งเธอไว้ แต่ทันทีที่มือยื่นออกไป เขาก็หยุดชะงักเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่มองดูร่างของซ่งเจียวเจียวค่อย ๆ ห่างออกไป เขาเม้มริมฝีปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรช่างเถอะ เอาแบบนี้แล้วกัน เขาเองก็รู้สึกว่าถึงเวลาที่ควรต้องคิดให้ดีเสียที ว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่เขาต้องการคืออะไรกันแน่……เวลาผ่านไปพริบตาเดียวก็สามปีให้หลังสนามบินเมืองหลวงเครื่องบินทิ้งรอยควันสีขาวไว้บนท้องฟ้า ก่อนจะบินวนเตรียมลงจอดอย่างรวดเร็ว ภายในอาคารผู้โดยสารที่แน่นขนัดและเต็มไปด้วยเสียงจอแจ เหวินม่านในชุดกระโปรงสูทกับเสื้อเชิ้ตเนื้อบางดูแปลกแยกจากผู้คนรอบข้างที่ต่างห่อหุ้มตัวเองมิดชิดอยู่ไม่น้อยเธอลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตามฝูงชนออกจากสนามบิน พลางบ่นพึมพำไม่หยุด “ปีนี้เมืองหลวงอากาศเย็นขนาดนี้ตั้งแต่หน้าร้อนเลยเหรอ ต้องรีบหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้ว”ชายที่เดินอยู่ข้างๆ ได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้ ขณะพูดก็ถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้เธอด้วย “บอกแล้วว่าปีนี้หนาวกว่าปกติ แต่เธอไม่เชื่อเอง คราวนี้รู้หรือยัง”เสื้อคลุมที่ยังอวลด้วยไออุ่นจากร่างกายเขาห่อห

ทันทีที่คำว่า “แฟน” หลุดออกมา ต้วนหวยซ่งรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางศีรษะ เสียงอื้ออึงดังอยู่ข้างหูไม่หยุด“คุณ... มีแฟนแล้วเหรอ?”ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ เหวินม่านจึงพยักหน้ายืนยันอีกครั้งเธอไม่คิดว่ามีอะไรต้องปิดบัง อีกทั้งแฟนของเธอก็ไม่ใช่คนที่พาออกสังคมไม่ได้ หลังจากหยุดคิดเล็กน้อย เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงหันไปมองต้วนหวยซ่งอีกครั้ง“อ้อ ใช่แล้ว ครั้งนี้พวกเรากลับมาก็เพื่อเตรียมงานแต่งงาน แต่หลังจากนั้น พวกเราอาจไม่กลับมาอีกแล้ว ถ้าคุณจะมาร่วมงาน ฉันยินดีต้อนรับนะคะ”ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงหนึ่งก็ดังเรียกชื่อเธอมาจากไกล ๆ เหวินม่านเงยหน้ามอง และก็เห็นฉู่สิงจือจริง ๆ“ม่านม่าน ไปห้องน้ำทีเดียวทำไมตั้งนาน? ผมรออยู่ข้างนอกจนดอกไม้แทบเหี่ยวหมดแล้ว...” พูดได้ครึ่งทาง ฉู่สิงจือก็สังเกตเห็นต้วนหวยซ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ความประหลาดใจฉายผ่านดวงตาเล็กน้อย “ม่านม่าน คนนี้คือ?”“เขาคือประธานกลุ่มต้วนซื่อ ต้วนหวยซ่งค่ะ เป็นคนตระกูลต้วนที่เคยสนับสนุนค่าเรียนให้ฉัน” เหวินม่านไม่ได้แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา เธอแนะนำตัวให้ทั้งสองฝ่ายอย่างเปิดเผย หลังหยุดไป

ทันทีที่ต้วนหวยซ่งเดินออกมา ก็เห็นทุกคนกำลังล้อมโต๊ะทำงานและกระซิบกระซาบกันอยู่ เขาจึงขมวดคิ้วทันทีเสียงที่ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนสะดุ้ง พวกเขารีบซ่อนของไว้ด้านหลังโดยอัตโนมัติ พร้อมหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่มีอะไร ๆ ...”แต่ยังไม่ทันพูดจบ ถานหานโจวก็รู้สึกว่ามือของตัวเองเบาขึ้นพอหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าการ์ดเชิญในมือหายไปแล้ว เมื่อมองอีกที สิ่งสีแดงในมือต้วนหวยซ่ง ไม่ใช่การ์ดเชิญที่พวกเขาซ่อนไว้หรอกเหรอยังไม่ทันได้ห้าม ต้วนหวยซ่งก็เปิดการ์ดเชิญออกดูแล้ว และเห็นชื่อสองชื่อบนนั้นเหวินม่าน ฉู่สิงจือพอมองวันที่จัดงานแต่งอีกครั้ง วันที่ 21 ตุลาคมเขาเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร แต่ทุกคนในห้องกลับรู้สึกหนาววาบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับอุณหภูมิรอบข้างลดลงไปหลายองศา เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเขาไม่ดีอย่างมาก“เอ่อ... พวกเรายังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ!”เห็นเขาเป็นแบบนี้ คนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าอยู่ต่อ ต่างหาเหตุผลแล้วรีบเผ่นออกไปก่อน จนสุดท้าย เหลือเพียงถานหานโจวคนเดียววินาทีต่อมา เขาก็เห็นว่ามีกล่องเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาในมือต้วนหวยซ่งนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถานหานโจวเห็นกล่องแหวนใบนี้ ตลอดสามป

เหมือนอย่างตอนที่เธอชอบต้วนหวยซ่ง พอรู้ว่าเขาประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตและหมดอาลัยตายอยาก เธอก็ไปอยู่ข้างเขาโดยไม่ลังเล แม้ตอนนั้นเขาจะอารมณ์ร้าย เอาแน่เอานอนไม่ได้ ทั้งด่าทอทั้งทำร้ายเธอ เธอก็ไม่เคยคิดจะถอยหนีหรืออย่างฉู่สิงจือในภายหลัง แม้เธอจะปฏิเสธและถอยห่างครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยยอมแพ้ จนสุดท้ายใช้ความจริงใจพิชิตใจเธอได้แต่ตอนที่เหวินม่านอยู่กับต้วนหวยซ่ง เธอไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นเลยแม้ในช่วงท้ายที่เขาเกือบหายดี ท่าทีที่มีต่อเธอจะค่อยๆ เปลี่ยนจากเลวร้ายเป็นสงบลง แต่ก็แค่ดีขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น“แล้วคุณหนูซ่งล่ะ” เหวินม่านก้มตาลง ซ่อนอารมณ์ในดวงตาไว้ น้ำเสียงสงบนิ่งเขาไม่ได้เสียใจเพราะท่าทีของเธอ ตรงกันข้าม พอได้ยินคำถามนี้ ความยินดีในดวงตากลับยิ่งชัดเจนขึ้น “ม่านม่าน คุณวางใจได้ ผมรับรองกับคุณได้เลยว่าผมไม่ได้ชอบซ่งเจียวเจียว”“ตั้งแต่รู้ว่าเธอเป็นคนตกบันไดเอง และวางยาตัวเองเพื่อใส่ร้ายคุณ ผมก็ให้เธอได้รับผลกรรมที่สมควรแล้ว ต่อจากนี้ในเมืองหลวงจะไม่มีตระกูลซ่งอีก”“ผมรู้ว่าที่ผ่านมาเป็นผมที่ทำผิดต่อคุณ แต่ตอนนั้นผมยึดติดเกินไปกับเรื่อง