บทที่ 1

ภายในห้องรับรองพลันเงียบงันจนน่ากลัว

มือของเหวินม่านค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอกลั้นหายใจ ราวกับกำลังรอฟังคำตัดสิน

ผ่านไปนาน ต้วนหวยซ่งจึงเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ผมมองเธอเป็นน้องสาว”

“น้องสาว?!” เสียงของพวกเพื่อนดังขึ้นทันที “เธออยู่กับนายมาตั้งสามปี แต่นายมองเป็นแค่น้องสาว? หวยซ่ง อย่าบอกนะว่านายยังลืมซ่งเจียวเจียวไม่ได้? ตอนนั้นนายเกิดเรื่อง เธอไม่แม้แต่จะถามไถ่สักคำก็หนีไปเลย ตอนนี้เห็นนายหายดีแล้วถึงกลับมา ต่อให้นายจะชอบใคร ก็ชอบเธอไม่ได้!”

ต้วนหวยซ่งไม่ตอบ

เหวินม่านที่ยืนอยู่หน้าประตูรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบอย่างแรง

ความเงียบ คือคำตอบที่ดีที่สุดอยู่แล้ว

เธอเคยคิดว่าการอยู่เคียงข้างกันทุกวันตลอดสามปีจะแลกมาซึ่งความจริงใจ แต่ที่แท้ ในหัวใจของเขามีเพียงผู้หญิงที่ทอดทิ้งเขาไปคนนั้นเสมอ

เมื่อสามปีก่อน ต้วนหวยซ่งยังเป็นชายหนุ่มผู้สูงส่งราวอยู่เหนือเมฆ

จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นทายาทธุรกิจของตระกูล เล่นสกี ขี่ม้าได้อย่างเชี่ยวชาญ แม้แต่ใบหน้าก็เหมือนผลงานศิลปะที่พระเจ้าบรรจงสร้างขึ้น

ส่วนเหวินม่าน เป็นเพียงนักเรียนยากจนที่ได้รับทุนสนับสนุนจากตระกูลต้วน

ครั้งแรกที่เธอพบเขา คือในพิธีมอบรางวัลของมหาวิทยาลัย

เขายืนอยู่บนเวทีรับรางวัล คิ้วตาเย็นชา รูปร่างสูงสง่า ราวกับต้นสนหิมะที่ไม่มีใครเอื้อมถึง

ขณะที่เธอนั่งอยู่แถวสุดท้าย กำซองทุนการศึกษาไว้แน่น แม้แต่ตอนปรบมือยังไม่กล้าออกแรงมาก

ตอนนั้น คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาคือซ่งเจียวเจียว ดาวมหาวิทยาลัยผู้มีทั้งหน้าตาและฐานะทัดเทียมกัน

ทุกคนต่างบอกว่าพวกเขาเหมาะสมกันราวกับเจ้าชายและเจ้าหญิงในเทพนิยาย

จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น

กระดูกสันหลังของต้วนหวยซ่งได้รับความเสียหาย และแพทย์วินิจฉัยว่าเขาอาจไม่มีวันยืนขึ้นได้อีก

ซ่งเจียวเจียวไม่แม้แต่จะเข้าไปในห้องผู้ป่วย เธอส่งเพียงข้อความบอกเลิก ก่อนหายตัวไปไร้ร่องรอย

คุณชายใหญ่แห่งตระกูลต้วนที่เคยเป็นศูนย์กลางของทุกคน ตกลงสู่ก้นเหวในชั่วข้ามคืน

เขากลายเป็นคนอารมณ์ร้าย หม่นหมอง และถึงขั้นเคยพยายามฆ่าตัวตาย

พ่อแม่ต้วนร้องไห้จนแทบขาดใจ แต่ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไร

เป็นเหวินม่านที่ก้าวออกมา

เธอนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้ารถเข็นของเขา แล้วพูดเบาๆ ว่า “ต้วนหวยซ่ง ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น ฉันจะอยู่ข้างคุณ”

ตลอดสามปีหลังจากนั้น เธอเรียนรู้วิธีนวดทุกรูปแบบ นอนวันละเพียงสองชั่วโมง เพราะกลัวว่าเขาจะคิดสั้นกลางดึก

ตอนที่เขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้และใช้เก้าอี้ฟาดขาตัวเอง เธอก็พุ่งเข้าไปขวางโดยไม่ลังเล รับแรงกระแทกนั้นแทนเขาเต็มๆ

เธออยู่เคียงข้างเขาปีแล้วปีเล่า จนกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

ทุกคนต่างพูดว่า ต้วนหวยซ่งจะนอนหลับได้ก็ต่อเมื่อมีเหวินม่านอยู่ข้าง ๆ

เมื่อวันนี้เขาหายดีแล้ว ทุกคนจึงคิดว่าเขาจะต้องแต่งงานกับเธอ

แม้แต่เหวินม่านเองก็เคยจินตนาการเช่นนั้น

แต่เมื่อมาถึงจุดนี้ เธอจะยังไม่เข้าใจความหมายของเขาได้อย่างไร

ตอนนี้เขาหายดีแล้ว ซ่งเจียวเจียวก็กลับมาแล้ว และเธอในฐานะ “น้องสาว” ก็ควรถึงเวลาถอยออกจากฉาก

เธอสูดหายใจลึก ก่อนผลักประตูเข้าไป

เสียงหัวเราะพูดคุยในห้องหยุดลงทันที ทุกสายตามองมาทางเธอ พวกเพื่อนของต้วนหวยซ่งต่างมีแววรู้สึกผิดในดวงตา

“เหวินม่านเหรอ เธอ... มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” มีคนถามอย่างระมัดระวัง

“เพิ่งมาถึงค่ะ” เหวินม่านยิ้ม ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ก่อนยื่นของขวัญให้ต้วนหวยซ่ง “ยินดีด้วยนะที่หายดีแล้ว”

ต้วนหวยซ่งกำลังจะรับของขวัญ แต่ประตูห้องกลับถูกเปิดออกอีกครั้ง

ซ่งเจียวเจียวยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาแดงระเรื่อ “หวยซ่ง ได้ยินว่านายหายดีแล้ว ฉันเลยมาแสดงความยินดี”

บรรยากาศในห้องแข็งค้างทันที

“เธอมาทำไม?” สีหน้าของเพื่อนๆ ต้วนหวยซ่งดูไม่พอใจ “ตอนนั้นหวยซ่งเกิดเรื่อง เธอหนีเร็วกว่าใคร ตอนนี้ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ?”

ซ่งเจียวเจียวถูกต่อว่าจนหน้าแดงก่ำ ดวงตาแดงขึ้นอีกครั้ง เธอยื่นของขวัญให้ต้วนหวยซ่งก่อนหันหลังจะเดินออกไป

แต่ต้วนหวยซ่งกลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้ “ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่ต่อเถอะ”

ทุกคนอึ้งไปพร้อมกัน ก่อนจะหันมองเหวินม่านโดยไม่ได้นัดหมาย

เธอยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย มีเพียงเล็บที่จิกฝ่ามือจนลึก

ที่แท้แล้ว การอยู่เคียงข้างตลอดสามปี ก็ยังสู้หยดน้ำตาของซ่งเจียวเจียวไม่ได้

งานเลี้ยงที่เหลือเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เพื่อนๆ ของต้วนหวยซ่งตั้งใจเมินซ่งเจียวเจียว และคอยแซวเหวินม่านกับต้วนหวยซ่งไม่หยุด

“เหวินม่าน ตอนที่หวยซ่งทำกายภาพ เธอนวดให้เขาทุกวันใช่ไหม?”

“แน่นอนสิ ฝีมือระดับมืออาชีพเลยนะ หวยซ่งยอมให้เธอคนเดียว คนอื่นแตะนิดเดียวก็อารมณ์เสียแล้ว!”

เหวินม่านก้มหน้า ทำเป็นไม่เห็นสายตาอาฆาตที่ซ่งเจียวเจียวส่งมา

ส่วนต้วนหวยซ่ง แม้ภายนอกจะไม่พูดอะไร แต่เธอสัมผัสได้ว่า ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ซ่งเจียวเจียว

ระหว่างนั้นมีคนเสนอให้เล่นเกม ซ่งเจียวเจียวเป็นคนแรกที่แพ้ บทลงโทษคือไปขอช่องทางติดต่อจากเพศตรงข้าม

เธอมองต้วนหวยซ่งโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยการขอความช่วยเหลือ

แต่เขากลับก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ทำเหมือนไม่เห็น

ซ่งเจียวเจียวกัดริมฝีปาก ก่อนลุกขึ้นอย่างประชดประชัน “ฉันไปก็ได้”

เหวินม่านมองเธอเดินไปยังโต๊ะข้าง ๆ ไม่นานก็ถูกผู้ชายหลายคนล้อมเอาไว้

หนึ่งในนั้นเมาอย่างหนักและคว้าข้อมือเธอ “คนสวย ขอไลน์ได้สิ แต่ให้ฉันจับหน่อยได้ไหม?”

“ปล่อยฉันนะ!” เสียงกรีดร้องของซ่งเจียวเจียวดังขึ้นทันที

ต้วนหวยซ่งเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อมา เขาก็พุ่งเข้าไปต่อยหน้าชายคนนั้นเต็มแรง “แกอยากตายหรือไง!”

สถานการณ์วุ่นวายขึ้นในทันที

“หวยซ่ง! พอได้แล้ว!” พวกเพื่อนรีบเข้าไปห้าม

เหวินม่านกลัวว่าร่างกายที่เพิ่งหายดีของเขาจะมีปัญหา จึงรีบเข้าไปดึงเขาไว้เช่นกัน “หวยซ่ง อย่า...”

ยังไม่ทันพูดจบ ต้วนหวยซ่งก็ผลักเธอออกอย่างแรง “หลบไป”

ปัง !

เหวินม่านไม่ทันตั้งตัว เท้าลื่นวูบ ร่างทั้งร่างกลิ้งตกบันไดลงไป ท้ายทอยกระแทกพื้นอย่างแรง สายตาพร่ามัวทันที เลือดอุ่นๆ ไหลลงมาตามหน้าผาก ย้อมภาพตรงหน้าเป็นสีแดง

เธอพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่กลับเห็นเพียงแผ่นหลังของต้วนหวยซ่งที่อุ้มซ่งเจียวเจียวเดินจากไป

เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักครั้ง

หัวใจราวกับถูกฉีกออกเป็นแผลลึก เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

เธอนึกถึงอดีตขึ้นมา

ตอนนั้นเขาพิการที่ขาทั้งสองข้าง หมดอาลัยตายอยากจนใช้เก้าอี้ฟาดขาตัวเอง เธอรีบพุ่งเข้าไปห้าม แต่กลับถูกแรงที่เขาควบคุมไม่ได้ซัดจนซี่โครงหักสามซี่

เขาตาแดงก่ำ ตะโกนใส่เธออย่างเดือดดาล “ขาฉันพิการอยู่แล้ว! จะฟาดอีกก็ไม่เป็นไร! แล้วเธอล่ะ ไม่รักชีวิตตัวเองหรือไง? อะไรสำคัญกว่ากันแยกไม่ออกเหรอ!”

เธอเจ็บจนเหงื่อเย็นท่วมตัว แต่ก็ยังกอดขาของเขาไว้แน่น แล้วตอบเบาๆ “ฉันแยกออก”

“ก็เพราะขาของคุณสำคัญมาก ฉันถึงต้องห้ามคุณ”

“เพราะสักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้คุณยืนขึ้นมาได้อีกครั้งแน่นอน”

ในวินาทีนั้น ต้วนหวยซ่งที่หยิ่งทะนงมาโดยตลอด ตัวสั่นเทิ้มขณะดึงเธอเข้าไปกอด น้ำเสียงสะอื้นเครือ “เหวินม่าน อย่าจากฉันไปนะ...”

ทุกคนต่างบอกว่าการที่ต้วนหวยซ่งกลับมายืนได้อีกครั้งคือปาฏิหาริย์

แต่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ โลกนี้ไม่มีปาฏิหาริย์อะไรหรอก

มีเพียงเธอที่เอาชีวิตเข้าแลก ค่อยๆ ดึงเขาขึ้นมาจากเหวลึกทีละนิดเท่านั้น

แต่ตอนนี้...

เขาเดินออกมาจากเหวได้แล้วและไม่ต้องการเธออีกต่อไป

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเหวินม่านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

มือของเธอสั่นขณะหยิบโทรศัพท์ออกมา คำว่า “คุณนายต้วน” บนหน้าจอแทงตาเธอจนเจ็บ

เธอรู้ดีว่าการโทรครั้งนี้หมายถึงอะไร

และก็เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่รับสาย เสียงของแม่ต้วนก็ดังขึ้นอย่างอ้อมค้อม

“เหวินม่าน ตอนนี้หวยซ่งเป็นประธานบริษัทจดทะเบียนแล้ว ภรรยาของเขาไม่ควรเป็นคนที่ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีเส้นสาย และช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้...”

“ฉันซาบซึ้งที่เธอดูแลเขามาตลอดสามปีโดยไม่ทอดทิ้ง แต่เธอก็ต้องเข้าใจนะ ถ้าไม่ได้ตระกูลต้วนช่วยสนับสนุน ตอนนั้นเธอคงเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ด้วยซ้ำ ถือว่าเราหักล้างบุญคุณกันไป แบบนี้ได้ไหม”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรอให้เธอโวยวาย ตั้งคำถาม หรือไม่ก็ร้องขออย่างน่าสมเพช

แต่เหวินม่านเพียงเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่ต้วนหวยซ่งเดินจากไป โถงทางเดินที่ว่างเปล่าราวกับกำลังเยาะเย้ยความรักข้างเดียวของเธอตลอดสามปีที่ผ่านมา

“ได้ค่ะ” เธอได้ยินเสียงของตัวเองที่สงบนิ่งจนน่ากลัว “ฉันจะไป และจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกตลอดไป”