บทที่ 5

ทุกๆวันเสาร์จะเป็นวันหยุดของแพรวพราวจะเป็นวันที่เธอตื่นสายเป็นพิเศษและเป็นวันที่ไม่หุงหากับข้าวให้กับสามีซึ่งฮานเองก็เข้าใจและก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ กลับบอกให้ภรรยาของพักผ่อนเต็มที่

"น้องวันนี้อยากทานอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำไว้ให้”ฮานที่ตื่นเช้าก่อนภรรยาคนสวยเข้ามานั่งข้างเตียงแล้วถามเธอขึ้น

“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ..พี่ทำแค่ของพี่ส่วนของน้องเดี๋ยวทำเอง”เธอพูดกับสามีในขนาดที่ตายังปิดอยู่

“ก็ได้ครับ..หลับต่อเลยนะพี่ออกไปทำงานก่อน”ฮานกำลังจะลุกขึ้นเธอรีบคว้ามือของสามีแล้วดึงเข้าหาตัวเองพร้อมกับจูบไปที่ริมฝีปากเบาๆ

“ทำอะไร?..พี่ต้องไปทำงานนะ”

“ขอน้องทำนะคะ…อยาก!!.”เธอพูดกับสามีอย่างไม่อายปากและน่าจะเป็นคำพูดที่เคยชินสำหรับสามีภรรยาคู่นี้ ฮานเมื่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นเขาเองก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันเลยถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเอาหน้ามุดเข้าไปในผ้าห่มพร้อมทำเรื่องที่ภรรยาขอไว้

เมื่อเสร็จฮานก็รีบออกจากห้องนอนแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายก่อนที่จะไปทำงานความจริงเขาอาบน้ำไปแล้วหนึ่งรอบแล้วแต่ก็อาบอีกรอบเพราะไม่อยากไปนั่งในสภาพที่มีกลิ่นตัวที่ติดน้ำกาม

“อ้าว!วันนี้ฮานมาทำงานสายนะ”ชาตรีเจ้าของโรงงานทักฮานที่วิ่งเข้ามาในโรงงานด้วยหน้าตาที่ตื่น

“ขอโทษครับ!”

“ไม่เป็นไรแค่แซวเล่น…ตามสบายเลย”

“ทำไมวันนี้พี่มาทำงานสายครับ”คำถามของนิลทำเอาคนในโรงงานต่างหัวเราะออกมาเพราะทุกคนรู้ว่าถ้าวันใดที่ภรรยาของฮานหยุดวันนั้นจะเป็นวันที่เขามาทำงานสาย นิลได้แต่ทำหน้างงในสิ่งที่ทุกคนหัวเราะ

”ทุกคนหัวเราะอะไรกันเหรอครับ”นิลพูดขึ้นแต่ก็ไม่มีใครตอบและยังคงทำงานกันต่อไปส่วนฮานได้แต่ทำหน้าเขินอายและก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป

ด้านแพรวพราวเมื่อลุกจากเตียงเธอเข้าห้องน้ำเปิดฝักบัวชำระร่างกายแล้วหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นเข้าไปซัก เธอทำหน้าที่ภรรยาได้อย่างไร้ที่ติเสียแค่อย่างเดียวคือเธอไม่รู้จักพอกับเรื่องผู้ชาย เธอเข้าห้องครัวหาอะไรกินวันนี้สามียังทำกับข้าวไว้ให้กินปกติเธอแค่ยกมาแล้วนั่งกินที่โต๊ะอย่างสบายใจ

….

ประมาณเที่ยงมีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้าไปหาแพรวพราวถึงบ้านพร้อมกับมือถือผลไม้เข้ามาฝากเธอ

"อุ้ย!มาได้ไงคะ”เธอทำหน้าตกใจเมื่อเห็นโตมรเข้าไปหาเธอถึงบ้าน

“คิดถึง”เพียงคำพูดสั้นๆทำเอาหญิงสาวขำออกแบบไม่รู้ตัว

“พูดบ้าอะไรเนี่ย..มาทำไมไม่บอก”เธอทำสีหน้าไม่สะท้กสะท้านไม่กลัวคนอื่นเห็นว่ามีผู้ชายมาหาถึงบ้านตอนสามีไม่อยู่

“มาทำไมไม่บอก”พร้อมกับยกน้ำมาให้โตมรดื่ม

“ผมไม่มีเบอร์พี่ครับ”เธอทำเป็นยิ้มน้อยยิ้มแล้วกดเบอร์ตัวเองให้กับโตมร

“อยู่บ้านแต่งตัวแบบนี้ตลอดเหรอครับ”สายตาอีกฝ่ายมองไปที่แพรวพราวที่ใส่เสื้อสายเดี่ยวแถมคอเสื้อยังกว้างลงไปถึงร่องนมและดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่เสื้อในด้วยใส่คู่กับผ้าถุงที่คาดเอวและดึงให้สูงขึ้น

“อุ้ย!”แล้วเธอก็รีบดึงคอเสื้อขึ้นให้มันดูไม่โป๊ะจนเกินไป

“ว่าแต่มาหาถึงบ้านมีอะไร”เธอเข้าไปหยิบเสื้อแขนยาวมาคลุมเสื้อตัวข้างในไว้

“ก็บอกแล้วไงว่า ..คิดถึง”

“พี่มีสามีแล้วนะ”

“แล้วไงครับ…ผมแค่คิดถึงไม่ได้จะจีบพี่สักหน่อย”คำพูดของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวมองด้วยสายตาที่เอาเรื่อง

“มองผมแบบนั้นทำไมครับ”เขายิ้มออกมาแล้วถามเธอไป

“ไม่มี”

“ผมกลับก่อนดีกว่า..เดี๋ยวสามีพี่มาเห็นแล้วผมจะโดนต่อย”เมื่อพูดจบโตมรก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากบ้านของแพรวพราวไป หญิงสาวรีบออกมาดูหลังจากที่โตมรเดินลับตาไปแล้วจากนั้นก็เดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มที่บานแฉ่งพร้อมกับลงมือปอกผลไม้ที่อีกฝ่ายนำมาให้

ในช่วงวันหยุดเธออยู่ในบ้านไม่ออกไปไหนเพราะอากาศร้อนและแดดที่แรงพอสมควรเธอกลัวผิวขาวๆของเธอจะคล้ำแล้วผู้ชายจะไม่มอง เธอนอนเปิดทีวีทั้งวันหลับบ้างเบื่อๆก็หยิบมือถือมาเล่นแล้วแต่อารมณ์ของเธอไป

......

ผ่านไปสักสองชั่วโมงอยู่ๆก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาและเธอเองก็กดรับสายมันอย่างไม่ลังเล

“ผมคิดว่าพี่จะไม่รับสายซะอีก”เมื่อเธอได้ยินเสียงผู้ชายที่อยู่ในปลายสายเธอยิ้มออกมาทันที

“พี่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นโตมรพอดีมือเร็วไปหน่อย”เธอแสร้งพูดไปทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่เธอตั้งใจกดรับมันและมั่นใจว่าต้องเป็นอีกฝ่าย

“ต่อไปผมขอโทรหาพี่ได้ไหมครับ”โตมรถามเธอแบบตรงๆและรอลุ้นว่าเธอจะตอบกลับมายังไง

“ก็ได้นะ..แต่ห้ามโทรเวลาที่อยู่กับสามีละ”

“ครับ..”ทางด้านโตมรทำเสียงดีใจที่เธอตกลงให้เขาโทรหาได้

“ตอนนี้สามีพี่กลับมายังครับ”โตมรนอนที่บ้านตัวเองแล้วยกขาขึ้นคุยสายกับแพรวพราว

“ยังเลย”เธอตอบเพียงสั้นๆ

“งั้นผมขอคุยกับพี่นะ”เขาใช้เสียงออดอ้อนเธอ

“ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อน”

“พี่หลงเสียงอ้อนผมใช่ม่ะ”

“เดี๋ยวเหอะ!!”

“ทำไมครับ”

“เดี๋ยวก็วางสายซะเลย”

“ผมขอโทษอย่าโกธรผมนะครับพี่แพรวคนสวย”โตมรชมเธอไม่หยุดแถมระหว่างที่คุยกันเขาหยอกเธอไปตั้งหลายรอบ

“ปกติโทรหาผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ไหม”

“ไม่นะครับ”

“โกหก…พิมไง”

“ผมไม่เคยโทรหาพิมเลยนะ..พี่เป็นคนแรกที่ผมโทรหา”ชายหนุ่มโกหกหน้าด้านๆ

“ถ้าพี่เป็นพิมนะเสียใจแย่เลย”

“ไม่หรอกครับ..และอีกอย่างพิมก็เปลี่ยนใจผมไปหาลูกค้าคนใหม่แล้ว”

“น้ำเสียงเหมือนน้อยใจพิมเลย..พรุ่งนี้พี่ไปบอกพิมให้”

“ไม่ต้องนะครับ..ผมน้อยใจพี่มากกว่า”แล้วสายของโตมรก็ถูกตัดไปเป็นว่าเงินในมือถือหมด

“ช่างเหอะได้คุยแต่นี้ก็สบายใจแล้ว”

ด้านแพรวพราวเมื่อสายถูกตัดเธอก็ไม่ได้โทรกลับวางมือถือไว้ตรงนั้น ลุกจากเก้าอี้ไปทำงานบ้านอย่างอื่นที่ค้างไว้

..._..../...._....