LOGINShare
บทที่ 4
publish date:
2026-06-10 22:48:32หลายวันถัดมา
จู่ๆพิมก็เปลี่ยนคนดื่มจากโตมรกลายเป็นคนอื่น เธอนั่งเทคแคร์แขกที่เข้ามาในร้านปกติพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มส่วนโตมรก็หายไปหลายวันทำให้พิมต้องเปลี่ยนคู่ดื่ม พออีกฝ่ายมาในวันนี้เลยไม่มีคู่ดื่มเจ๊พิมลเลยให้ชบาเด็กใหม่เข้าไปต้อนรับให้ก่อน “สวัสดีค่ะพ่อรูปหล่อ”ชบาเข้าไปทักทายโตมรด้วยคำพูดที่อ่อนหวานและสายตามองไปโตมรอย่างไม่กะพริบตา “ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” “เชิญครับ!” “หายไปหลายวันเลยนะคะ”ชบาบอกกับผู้ชายที่นั่งตรงหน้า “ครับ..พอดีไม่สบายครับ” “หายหรือยังคะ”ชบาใช้สายตาเป็นห่วงเป็นใยมองไปที่ชายหนุ่ม "ครับ..ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ” “แล้วพิมอยู่ไหนครับ” “ตรงโน้นไงคะ”ชบาชี้มือไปที่พิมส่วนโตมรทำหน้าเข้าใจและยิ้มให้กับพิมที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ “ดื่มกันเถอะค่ะ”ชบาชวนโตมรดื่มแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายอยากคุยกับพิมมากกว่า อยู่ๆโต๊ะของพิมก็เกิดเรื่องมีลูกค้าผู้ชายคนนั้นโวยวายขึ้นมาและตะโกนด่าพิม ”ทำอะไรให้มันมีชีวิตชีวาหน่อยซิ”ผู้ชายค่อนข้างมีอายุรูปร่างสมส่วนใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าดูเหมือนจะเป็นเสี่ยค่อนข้างมีเงินพอสมควรต่อว่าเธอกลางผู้คนที่มาร้าน “ขอโทษคะ..เดี๋ยวพิมเช็ดให้นะคะ” “ไม่ต้อง…ถ้ามาทำงานแล้วเหม่อขนาดนี้ก็ลาเถอะ..มองแล้วไม่สบอารมณ์วะ” “พิมขอโทษนะคะ”เธอรีบขอโทษตีโพยตีพายลูกค้ารายนั้นเป็นการใหญ่ เจ๊พิมลที่อยู่หลังร้านเดินออกมาด้วยความตกใจและเดินเข้าไปหาลูกค้ารายนั้น "ใจเย็นๆคะเสี่ย”เจ๊พิมลเข้าไปจับแขนของลูกค้ารายนั้น “เกิดอะไรขึ้น”เจ๊พิมลมองไปที่พิมด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ก็ลูกน้องเจ๊..ปรนนิบัติไม่ถูกใจผม ชอบเหม่อลอยเหมือนไม่มีสติในการทำงาน”ลูกค้ารายนั้นต่อว่าพิมเต็มที่ “ต้องขอโทษเสี่ยด้วยนะคะ..เดี๋ยวเจ๊จะสั่งสอนมันเองคะ” “หมวยมึงพาพิมไปหลังร้านก่อน”เจ๊พิมลสั่งเด็กในร้านคนอื่นพาพิมออกไปก่อน “ไปพิม” “ส่วนเสี่ยเดี๋ยวเจ๊หาเด็กใหม่ให้นะคะ” “ก็ได้แต่ไม่เอาแบบนี้นะ” “หยกมึงพาเสี่ยไปสงบสติอารมณ์” “คะเจ๊…ไปคะเสี่ย”หยกใช้มือคล้องแขนของผู้ชายคนนั้นแล้วพาไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับนั่งข้างชายคนนั้น “รับอะไรดีคะ ..รับเครื่องดื่ม…หรือ….หนูดีคะ”ชายคนนั้นเมื่อได้ยินในสิ่งที่หยกพูดก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจแล้วยกเครื่องดื่ม "หนูพูดถูกใจเสี่ยมากถ้าจะดื่มหนูเสี่ยต้องทำยังไงครับ”แล้วหยกก็จูบไปที่แก้มชายนั้นเบาๆ … “พิมเกิดอะไรขึ้น..มึงทำอะไร”เจ๊พิมลเค้นถามพิมที่หลังร้าน “ไม่มีอะไรเจ๊ ..ฉันแค่ไม่สบาย”พิมตอบปัดปฏิเสธ “ไม่สบายก็พักซิมึงจะตะเกียบตะกายมาทำไมกูก็ไม่ได้ว่าอะไรมึง” “ขอโทษนะเจ๊” “เออ ..กลับไปพักได้แล้ว”เมื่อพูดจบเจ๊พิมลก็เดินจากไป “พิมเป็นอะไร”หมวยที่นั่งอยู่กับพิมสองคนถามเธอ “เปล่า..แค่ไม่สบาย” “อย่าได้โกหกพิม…ฉันเพื่อนแกนะ” “ไม่สบายใจริงๆ.หมวยไปทำงานเหอะเดี๋ยวเจ๊แกก็มาด่าอีกหรอก”เจ๊พิมลเป็นเจ้าของร้านแห่งนี้เธอเป็นคนปากร้ายแต่ในบางเวลาเดียวกันเธอก็เป็นใจดีเหมือนกัน พิมมานั่งถอดหายใจในร้านเธอกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นยังไม่หายด้วยท่าทางและสายตาบ่งบอกว่าเธอกลัวมันมากและน้ำตาไหลออกมาเธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอยากหนีออกไปจากตรงนั้น....
Latest chapter
แพรวพราว บทที่ 8
เมื่อจบงานบริการลูกค้าเสร็จแพรวพราวก็เดินไปที่ห้องน้ำล้างหน้าล้างตาและเช็ดเครื่องสำอางออกเหมือนเดิมเนื่องจากถึงเวลาเริ่มงานและกลัวสามีที่บ้านจะรับรู้“กลับมาแล้วค่ะ”เหมือนเดิมเมื่อถึงบ้านสามีได้เตรียมอาหารการกินให้กับเธอรอแค่เธอไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าว“กับข้าวอร่อยนะ”“กินเยอะๆเลยครับ”“คะ”เธอตักแกงใส่จานของสามีและของตัวเอง“น้องให้พี่ไปรับไหมตอนเลิกงาน”เธอวางช้อนลงทันที“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”ฮานมองไปที่ใบหน้าของภรรยา“เปล่าคะ!!แค่สงสัยนิดหน่อยว่าทำไมอยู่ๆถึงอยากไปรับ”“ไม่มีอะไร..พี่แค่เป็นห่วงได้ยินคนอื่นเล่ากันมา”“อ๋อ..น้องได้ยินแล้ว”คงหมายถึงข่าวของพิม“เเล้วพี่คิดว่าไง?”“น่าสงสาร..กินข้าวเถอะ”เมื่อพูดจบแพรวพราวก็นั่งกินข้าวต่อและยังคงทำตัวปกติ….กายหลังจากได้งานกับเจ๊พิมลก็กลับมาพักที่บ้านของพิมเนื่องจากเขาไม่รู้ว่าต้องไปอยู่ไหนเขาไปแจ้งกับเจ้าของหอแล้วว่าจะอยู่ห้องนี้เพราะคิดถึงพี่สาวซึ่งเจ้าของห้องเองก็ไม่ได้ว่าอะไรกลับยินดีด้วยซ้ำที่มีคนมาอยู่หอเขาคิดไม่ออกว่าใครเป็นคนทำพี่สาวของเขาและอีกอย่างหลักฐานอื่นๆก็หาไม่เจอพยายามหาจนทั่วบ้านพิมแล้วนะแต่ก็ไม่เจออะไรนอกจากหลักฐา
แพรวพราว บทที่ 7
ด้วยความที่กายเป็นคนรูปร่างที่บอบบางตัวไม่ค่อยสูงเท่าไหร่เหมาะกับหน้าตาที่เค้าโครงเหมือนผู้หญิง กายเป็นผู้ชายหน้าหวานน่ารักตะมุมตะมิใครที่เห็นกายมักจะบอกว่าสวยเหมือนผู้หญิงและอีกอย่างเขามีอายุเพียงยี่สิบสาม เขามั่นใจว่าพิมคนที่เขาเคยรู้จักจะไม่ทำตัวเองแบบนี้เด็ดขาด นอกจากมีคนทำเธอเพราะอย่างน้อยหลักฐานชิ้นนั้นบ่งบอกว่ามีคนจงใจที่จะกำจัดเธอ กายสืบมาว่าพิมทำงานอยู่ที่ร้านของเจ๊พิมลเลยลองไปสมัครที่นั่นเผื่อทางร้านจะรับ เขายืนอยู่หน้าร้านเจ๊พิมลก่อนจะเข้าไปในร้านแล้วถามหาเจ้าของร้าน“เจ๊พิมลอยู่ไหมครับ”หยกเมื่อเห็นหนุ่มหน้าตาดีเดินมาคุยด้วยเธอกระดี๊กระด๊ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วหาเก้าอี้ให้นั่ง“นั่งรอก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปตามมาให้”ระหว่างที่กายนั่งรอสายตามองไปรอบๆร้านที่นี้เป็นร้านเหล้ามีสาวสวยค่อยบริการ ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายกายเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินออกจากหลังร้านด้วยความมั่นหน้า เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากสวยจนสะดุด สายตาของเธอคนนั้นก็มองมาทางด้านที่เขานั่งอยู่พร้อมส่งสายตายิ้มมาให้เขาไม่รู้จะทำยังไงเลยยิ้มตอบกลับเธอไปชายหนุ่มมองตามหลังเธอว่าจะไปหยุดอยู่ที่ตรงไหน สุดท้ายเธอก็นั่
แพรวพราว บทที่ 6
หลังจากที่หมดไปกับวันหยุดทุกคนในร้านก็กลับเข้ามาทำงานปกติและแต่งเติมเครื่องสำอางลงบนใบหน้าของตัวเองให้ดูสดใสและสวยอยู่ตลอดเวลา รวมแพรวพราวด้วยถึงเธอจะไม่แต่งหน้าแค่หน้าสดก็สวยมากพอแล้วยิ่งแค่เติมเครื่องสำอางลงนิดเดียวก็สวยจนเหล่าผู้ที่เข้าในร้านตะลึงในความสวยของเธอ“พี่แพรวเจ๊เรียกให้เข้าไปพบหน่อย”ชบาเข้ามาเรียกเธอให้ไปพบกับเจ้าของร้าน“เจ๊แกมีอะไร”เธอย้อนถามกลับชบา“ไม่รู้เจ๊แกไม่ได้บอกไว้..เร็วๆด้วยละ”เมื่อชบาพูดจบก็หันหลังให้เธอแแล้วเดินเข้าไปที่หลังร้านพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจแพรวพราวดันประตูเข้าไปในห้องส่วนตัวของเจ๊พิมลเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าของคนที่มีอายุมากว่า"เจ๊เรียกแพรวมีอะไร”เธอถามพร้อมกับยกขาไขว่ห้างแต่ดูจากสีหน้าของเจ๊พิมลแล้วเหมือนมีอะไรเกิดขึ้นสักอย่างเพราะเธอทำหน้าเหมือนอมอะไรไว้สักอย่างและอั้มๆอึ้งๆกว่าจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆพร้อมน้ำตาที่ซึมออกมาที่ขอบตา แพรวพราวเมื่อเห็นดังนั้นเธอรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย ปกติเจ๊พิมลแกจะไม่เป็นแบบนี้แกจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุและเสียงดังหน้าตาค่อนข้างที่จริงจังและตาขวางกว่านี้ แต่ไม่ใช่สายตาที่ดูอ่อนแอเหมือนตอนนี้“เจ๊เป็นอะไรทำไมน้ำตา
แพรวพราว บทที่ 5
ทุกๆวันเสาร์จะเป็นวันหยุดของแพรวพราวจะเป็นวันที่เธอตื่นสายเป็นพิเศษและเป็นวันที่ไม่หุงหากับข้าวให้กับสามีซึ่งฮานเองก็เข้าใจและก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ กลับบอกให้ภรรยาของพักผ่อนเต็มที่"น้องวันนี้อยากทานอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำไว้ให้”ฮานที่ตื่นเช้าก่อนภรรยาคนสวยเข้ามานั่งข้างเตียงแล้วถามเธอขึ้น“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ..พี่ทำแค่ของพี่ส่วนของน้องเดี๋ยวทำเอง”เธอพูดกับสามีในขนาดที่ตายังปิดอยู่“ก็ได้ครับ..หลับต่อเลยนะพี่ออกไปทำงานก่อน”ฮานกำลังจะลุกขึ้นเธอรีบคว้ามือของสามีแล้วดึงเข้าหาตัวเองพร้อมกับจูบไปที่ริมฝีปากเบาๆ“ทำอะไร?..พี่ต้องไปทำงานนะ”“ขอน้องทำนะคะ…อยาก!!.”เธอพูดกับสามีอย่างไม่อายปากและน่าจะเป็นคำพูดที่เคยชินสำหรับสามีภรรยาคู่นี้ ฮานเมื่อได้ยินภรรยาพูดแบบนั้นเขาเองก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันเลยถอดเสื้อตัวเองออกแล้วเอาหน้ามุดเข้าไปในผ้าห่มพร้อมทำเรื่องที่ภรรยาขอไว้เมื่อเสร็จฮานก็รีบออกจากห้องนอนแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายก่อนที่จะไปทำงานความจริงเขาอาบน้ำไปแล้วหนึ่งรอบแล้วแต่ก็อาบอีกรอบเพราะไม่อยากไปนั่งในสภาพที่มีกลิ่นตัวที่ติดน้ำกาม“อ้าว!วันนี้ฮานมาทำงานสายนะ”ชาตรีเจ้าของโรงงานทักฮานที่วิ่
แพรวพราว บทที่ 4
หลายวันถัดมาจู่ๆพิมก็เปลี่ยนคนดื่มจากโตมรกลายเป็นคนอื่น เธอนั่งเทคแคร์แขกที่เข้ามาในร้านปกติพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มส่วนโตมรก็หายไปหลายวันทำให้พิมต้องเปลี่ยนคู่ดื่ม พออีกฝ่ายมาในวันนี้เลยไม่มีคู่ดื่มเจ๊พิมลเลยให้ชบาเด็กใหม่เข้าไปต้อนรับให้ก่อน“สวัสดีค่ะพ่อรูปหล่อ”ชบาเข้าไปทักทายโตมรด้วยคำพูดที่อ่อนหวานและสายตามองไปโตมรอย่างไม่กะพริบตา“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ”“เชิญครับ!”“หายไปหลายวันเลยนะคะ”ชบาบอกกับผู้ชายที่นั่งตรงหน้า“ครับ..พอดีไม่สบายครับ”“หายหรือยังคะ”ชบาใช้สายตาเป็นห่วงเป็นใยมองไปที่ชายหนุ่ม"ครับ..ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ”“แล้วพิมอยู่ไหนครับ”“ตรงโน้นไงคะ”ชบาชี้มือไปที่พิมส่วนโตมรทำหน้าเข้าใจและยิ้มให้กับพิมที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ“ดื่มกันเถอะค่ะ”ชบาชวนโตมรดื่มแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายอยากคุยกับพิมมากกว่าอยู่ๆโต๊ะของพิมก็เกิดเรื่องมีลูกค้าผู้ชายคนนั้นโวยวายขึ้นมาและตะโกนด่าพิม”ทำอะไรให้มันมีชีวิตชีวาหน่อยซิ”ผู้ชายค่อนข้างมีอายุรูปร่างสมส่วนใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าดูเหมือนจะเป็นเสี่ยค่อนข้างมีเงินพอสมควรต่อว่าเธอกลางผู้คนที่มาร้าน“ขอโทษคะ..เดี๋ยวพิมเช็ดให้นะคะ”“ไม่ต้อง…ถ้ามาทำงานแล้วเหม่อขนา
แพรวพราว บทที่ 3
แพรวพราวตื่นตีสี่เพื่อมาหุงข้าวหาอาหารให้กับสามี ถึงเธอจะนอกใจสามีแต่เรื่องงานบ้านงานเรือนเธอก็ไม่เคยขาดตกบกพร่องแถมยังทำมันอย่างชินมือ ฮานจะออกจากบ้านไปทำงานตอนเจ็ดโมงครึ่งเขาทำงานที่โรงงานหน้าที่ของเขาเป็นช่างขัดไม้ส่วนฝีมือนั้นดีเลยทีเดียวฮานกับแพรวพราวอยู่กินกับแบบสามีภรรยามาเป็นระยะเวลาเกือบจะสิบปีและทั้งสองมีอายุต่างกันค่อนข้างมากแพรวพราวอายุจะอ่อนกว่าฮานซึ่งเธอมีอายุสามสิบสี่ต้นๆก็ถือว่ายังเป็นผู้หญิงที่พอเหมาะพอดี ส่วนสามีของเธออายุประมาณสี่สิบสี่ฮานเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างบอกบางและเป็นคนตัวสูง ไม่เพียงแค่นั้นยังมีหนวดเล็กน้อยแต่หนวดของเขาไม่ได้ทำเจ้าของดูแก่ลงเลยกลับทำให้ดูดีอีกต่างหาก“ฮานถ้าทำตรงนี้เสร็จขอไปช่วยนิลมันตรงนั้นหน่อยนะ”ชายที่ดูมีอายุมากว่าเขาและรูปร่างที่สูงเท่ากับเขา“ครับพี่ชาตรี”ชาตรีคือเจ้าของโรงไม้ที่ฮานมาทำงานด้วยและเป็นเจ้านายเป็นเพื่อนในเวลาเดียวกันฮานทำงานด้วยความขยันขันแข็งไม่บ่นเมื่อเจองานหนักและชอบช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกัน เมื่อทำงานของตัวเองเสร็จก็ไปช่วยนิลเด็กใหม่ที่พึ่งเข้ามาทำไม่กี่วันต่อ"ไหนที่มึงจะให้กูช่วย”ฮานเข้าไปถามนิลแล้วหยิ
You may also like
หนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ86.9K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด316.3K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์279.1K viewsวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์76.1K viewsเสพติดรักเมียอวบของบอสสายดุ
ลินญาร์326 viewsภรรยาที่เขาไม่รัก
กชภาภัค909 viewsGardener คนสวนชวนแซ่บ
กาสะลอง83 viewsระบบช่วยด้วย! ข้าถูกองค์ชายสุดห่วยคลั่งรักเสียแล้ว
เนี่ยนเนี่ยน478 views
