บทที่ 37

ในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นทั้งที่ทำงาน ที่กินที่นอน เหมือนรังผึ้งที่มีหลากหลายห้องหลากหลายกิจกรรมในตึกสูงกลางเมือง

บ้านที่มีครอบครัวใหญ่อาศัยอยู่และรองรับการถือกำเนิดของบรรดาซอมบี้ได้อีกมากมาย

"อ้าว? มานั่งหน้ามึนอะไรกันตรงนี้ดึกแล้วยังไม่นอน"

คุณพ่อลูกห้องเดินเข้ามาในห้องของลูกๆที่มีห้องโถงตรงกลางและมีห้องส่วนตัวของใครของมันเรียงรายบรรดาซอมบี้หนุ่มยังนั่งเล่นเกมส์ทำกิจกรรมอยู่เต็มลานห้องโถง

"นอนไม่หลับ แล้วลุงอ้ะมาทำไม?"

หนึ่งในหกพี่น้องหน้าเหมือนถามขึ้นเมื่อคนเป็นพ่อเปิดประตู้เข้ามาด้วยสีน้าเรียบเฉยมานั่งไขว่ห้างแหมะบนโซฟามองกองซอมบี้ตัวใหญ่ๆ บนพื้นที่นั่งนอนเล่นเกมส์กินขนมไม่ต่างจากเด็กน้อย

"แม่พวกนายให้มาดูเห็นเงียบๆ ไม่เห็นไปวอแวห้องนู้น "

"จะไปได้ไงล่ะทำอะไรกันก็ไม่รู้ลูกเต้าโตเป็นควายกันหมดแล้ว" วีว่าบ่นอุบก้มหน้ามองเกมส์ในมือถือแต่ใบหูกลับเเดงเถือก

"รู้ได้ไงไม่ได้กระเตงกันมาทำข้างนอกสักหน่อย"

ห้องก็เก็บเสียงแถมยังลอคจากด้านในอัตโนมัติด้วย ตัวพ่อซอมบี้ยกยิ้มมุมปากมองเด็กเกเรที่แม้จะพูดออกมาตรงๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาแสนแพรวพราวของคนเป็นพ่อได้ บ่งบอกว่าคนตัวโตยังเหนือชั้นกว่ามาก

"ก็พวกเราอยู่ใน..."

คามูเผลอปากไวพูดออกมาแต่ต้องยกมือขึ้นอุดปากเมื่อคุณพ่อพยักหน้าเข้าใจบางอย่างแจ่มแจ้งโดยไม่ต้องอธิบายออกมา

"อ้อ~แอบเข้าห้องพ่อแม่นี่เอง มีอะไรสงสัยอยากรู้อยากเห็นนักหรือไง?"

คล้ายเป็นโอกาสดีๆ ที่เจ็ดคนพ่อลูกได้คุยกันตามลำพัง

เด็กหนุ่มสิบขวบตัวโตนั่งๆ นอนๆ กองกับพื้นหันมาตั้งป้อมคุยกับบิดาราวกับมีเรื่องมากมายที่อยากรู้

อยากมีโอกาสได้นั่งคุยกับพ่อมาตั้งแต่เด็ก

ความจริงแล้วอยากกอดพ่อด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้โตมากจนรู้สึกกระดากอายที่จะทำอะไรแบบนั้น

"ลุง...ลุงรักแม่มั้ย?"

วิเวียนพี่ใหญ่โพล่งขึ้นในท่านั่งขัดสมาธิหันมาสบตาผู้ให้กำเนิดด้วยท่าทางเคร่งขรึมกว่าตอนเเรกที่นั่งเล่นไพ่กับน้องอีกสองคน

ทุกคนวางของในมือหาหมอนมานอนหนุนนั่งกางแข้งกางขาอยู่บนพื้นหันหน้าไปทางโซฟาเหมือนกันหมดราวกับรอโอกาสนี้มานานแสนนาน

"เป็นคำถามที่ดีแต่ตอนเจอกันกับแม่นายครั้งแรก..วิเวียนไม่ใช่นางฟ้านะ หมอนั่นน่ะปากจัดไม่ต่างจากพวกนายหรอก แล้วก็ตัวผอมมาก เอวบางเฉียบเลย ไม่มีตรงไหนเรียกว่าน่ารักให้อยากรักได้เลย หึ หึ หึ ~"

"ไม่น่ารักแต่ยิ้มกรุ้มกริ่มรู้รายละเอียดเขาเยอะขนาดนั้นเลย? " คาเรนหยิบขนมเข้าปากพลางกรอกตาไปมา

"ทุกอย่างก็มีเวลาของมันนะ แค่แม่นายกับฉันเร็วไปหน่อย เพราะมีเรื่องเชื้อระบาดตอนนั้น"

คาเยนตั้งป้อมท้าวความให้ลูกฟังด้วยท่าทางสบายเอนหลังพิงพนักโซฟาเล็กน้อย อมยิ้มให้กับสายตาอยากรู้ของเด็กโข่งทั้งหกด้วยความเอ็นดู

และพูดถึงคนรักด้วยแววตาเป็นประกายอบอวลไปด้วยบรรยากาศกรุ่นกลิ่นความรักของคำว่าครอบครัว

"ลุงชอบแม่ตรงไหน ตัวก็สูงพอๆ กันแค่แม่ตัวบางกว่าหน้าตาแม่ผมดีกว่าลุงอีก"

เมื่อพี่ใหญ่เปิดน้องๆ ก็ยิงเรื่องที่อยากรู้อยากเห็นพรั่งพรูออกมา

ลูกชายทั้งหกไม่ต่างจากเด็กอนุบาลนั่งรอคุณครูเล่านิทาน

วีโอเลตถามสิ่งที่สงสัยมาตลอดแต่ดูเหมือนคนอื่นก็อยากรู้เช่นกันเพราะตั้งอกตั้งใจฟังกันมาก

"หึ หึ ก็แม่พวกนายอ่อยฉัน"

คาเยนอมยิ้มก้มหน้าเขินเล็กน้อย อาการของคนพ่อยิ่งทำให้ลูกๆ อยากรู้ขยับเข้ามาใกล้คุณพ่อซอมบี้มากขึ้นอย่างลืมตัว

"ลุงขี้โม้ เล่าความจริงมานะไม่งั้นก็ลาออกจากความเป็นพ่อไปเลย!"

คามูขยับมาถึงโซฟาตีมือ ตุ้บ ตุ้บ ทำท่าขัดใจราวกับเด็กน้อย

"พอฉันเห็นตัวควายๆ ของพวกนายทีไรก็ลืมทุกทีว่าพวกนายก็แค่เด็กสิบกว่าขวบ" คาเยนอมยิ้มตลอดเวลาที่ลดช่องว่างระหว่างลูกๆ ลง

ควาามรักที่มอบให้แม่ของลูกออกมาเป็นเจ้าซอมบี้ตัวถึกจอมซ่าทั้งหก

เป็นเจ้าความสุขที่สุดในชีวิตของคนเป็นพ่ออย่างแท้จริง

"แล้วไงอ้ะ สิบขวบของซอมบี้ก็ต้องหาเมียแล้วนะเตรียมอยู่เฝ้าบ้านเป็นตาแก่ขี้เหงาปลูกผักเลี้ยงหมาแก้เหงาได้เลย เพราะถ้าผมมีลูกลุงไม่มีทางได้แตะลูกผมแน่เพราะผมหวงลูกมาก"

วีว่าลอยหน้าลอยตาพูดขู่พ่อตัวเองเล่นแต่ดันลืมไปว่าตัวพ่อก็คือตัวพ่อ คาเยนไม่มีสีหน้ากังวลแม้แต่น้อยริมฝีปากได้รูปนั่นยังคงยิ้มมีชั้นเชิงแล้วตอบกลับได้หน้าตาเฉย

"ก็แล้วแต่นะเดี๋ยวฉันปั๊มลูกซอมบี้ใหม่ก็ได้"

"โห่!!! อะไรวะทำไมไม่ง้อ''

บรรดาเด็กหนุ่มซอมบี้โห่ร้อลั่น ที่คิดว่าพ่อตัวเองจะยอมอ่อนให้คิดว่าจะขอร้องอ้อนวอนขอเลี้ยงหลานเหมือนพ่อคนอื่น

คาเยนคุณพ่อซอมบี้สุดแกร่งของพวกเขาเหนือชั้นแบบเทียบกันไม่เห็นฝุ่น ความรู้สึกพ่ายแพ้บนความสุขที่ได้โต้ตอบกันของลูกชายกับพ่อคือสายใยที่ผูกกันแน่น

ผูกมัดกันด้วยความรัก เติมเต็มช่วงเวลาที่ขาดหาย บรรยากาศที่รอคอยทลายกำแพงแน่นหนาให้ราบเป็นหน้ากอง

"ขาดความอบอุ่นเหรอ?"

ถ้อยคำหยอกเย้าของผู้พ่อฟังดูน่าหมั่นไส้แต่มันคือเรื่องจริงที่ปฏิเสธได้ยาก ทำให้น้องเล็กอย่างวีแก้นพูดออกมาเบาๆ จนผู้เป็นพ่อรู้สึกผิดหุบยิ้มลงแต่มองลูกคนเล็กด้วยด้วยความเอ็นดู

"เออสิพ่อไม่อยู่ด้วยตั้งสิบปีเชียวนะลุงไม่คิดถึงลูกเลยหรือไง?"

วีแก้นขมวดคิ้วพูดด้วยคความน้อยใจแต่ยังคงเชิดหน้าหยิ่งใส่อยู่

"พวกนายก็พอรู้ใช่มั้ยว่าฉันต้องรักษาตัว ไม่ใช่ไม่รู้สึกผิดนะ แต่ฉันในตอนนั้นมั้นดูไม่ปลอดภัยสำหรับพวกนายจนแม่นายหอบท้องโตๆ วิ่งหนีไปคลอดลูกลำพัง"

"จะดราม่าใช่มั้ยจะได้ทำตัวถูก" คามิวเอ่ยขึ้นเมื่อบรรยากาศเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"อยากรู้ไม่ใช่เหรอ...ตอนที่รู้ว่าแม่พวกนายท้องตอนนั้นฉันอายุสี่สิบแล้ว รู้ท่ามกลางสงครามเชื้อโรคเลยก็ว่าได้"

คาเยนค่อยๆ เค้นความทรงจำในช่วงนั้นแต่ก็บอกได้เพียงบางเรื่องเท่านั้น

"มันหนักขนาดไหน?"

"ขนาดไหนเหรอ...ตอนนั้นเชื้อเข้ามาใหม่คนคลุ้มคลั่งมาก ผู้คนทำอะไรที่ไม่เคยทำ กินสิ่งที่ไม่เคยกิน เกรี้ยวกราดอย่างไร้เหตุผล บ้านเมืองขับเคลื่อนด้วยคนแบบนั้นไม่ได้ มันไม่ต่างจากการล่มสลายของมวลมนุษย์เลยก็ว่าได้"

"แล้วเราทำไมถึงไม่คลั่ง?"

"เชื้อในตัวพวกนายไม่เหมือนใคร ส่วนคนอื่นมีนักวิจัยกับหมอที่ผสมเชื้อไวรัสกับเซลล์ของมนุษย์และทำตัวอ่อนที่เกิดจากเด็กหลอดแก้ว ทำให้เด็กที่เกิดจากการผสมพันธุ์ของซอมบี้กับซอมบี้ใช้ชีวิตอยู่รวมกันได้"

"อ้อ เชื้อเก่า แต่ตอนนี้มีวัคซีนเเล้วนี่เนอะ"

วีว่าทำท่าคิดแล้วนึกได้ว่าเคยได้ยินตอนเด็กและสิ่งนั้นก็เจือจางไปตามกาลเวลา

"ใช่ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่นายอุ้มท้องลูกหกคนทั้งที่แม่ยายก็บอกเป็นนัยๆ แล้วว่าไม่ได้มีแค่คนเดียว"

"แล้วมีลูกหกคนดีมั้ย?"

คามูกระพริบตาปริบๆ อมยิ้มถามคุณพ่อตัวโตอย่างมีความหวังอีกครั้ง เพราะคิดว่าพ่อจะพูดด้วยถ้อยคำหวานๆ น้ำเสียงละมุนละไมกับลูกชายที่น่ารักบ้างแต่...

"ไม่ดี"

"อ้าว ลุง!"

ทั้งหกประสานเสียงกันอีกครั้ง พ่อของพวกเขานั้นกวนโมโหเก่งที่สุดในโลก