บทที่ 36

"ไม่เจอกันนานเป็นซอมบี้เต็มตัวแล้วดูดีขึ้นนี่"

เสียงกลั้วหัวเราะของคนด้านหลังเอ่ยทักร่างกำยำในชุดสูทสุภาพทำให้คนถูกทักหันกลับมาทางต้นเสียง

ใบหน้านิ่งขรืมเย็นชาไร้แววของคาเยนคนหัวร้อนเอาแต่ใจคนก่อนให้เห็น

เพื่อนที่เคยสนิทในวัยห้าสิบกว่าปีกลับมาเผชิญหน้ากันครั้งแรกในศาลกลางอันศักดิสิทธิ์หลังจากหารล่มสลายของมนุษย์สายพันธุ์เดิมแล้วเกิดก่อตั้งศูนย์รวมมนุษย์สายพันธุ์ผสมขึ้น

บรรดาผู้มีฝีมือในการช่วยเหลือประเทศถูกเชิญให้มารับตำแหน่งอันทรงเกียรติเพื่อความอยู่รอดและคว่มสงบสุขสืบไป

"แต่นายยังเหมือนเดิม..."

คาเยนตอบกลับสั้นๆ ไม่ขยายความหมายว่าไอะไรที่เหมือนเดิม

"ไม่มีอะไรเหมืนเดิมหรอกครับคุณคาเยน...เราก็ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าผมจะเก่งหรือทำงานหนักแค่ไหนก็ได้เป็นแค่ลูกน้องคุณ แต่ตอนนี้ผมดูจะเหนือกว่าผู้คนเลือกคนที่เก่งไม่ได้เลือกคนจากเส้นสายอีกต่อไป"

เซมิยืนตัวตรงอกผายราวกลับตัวกำลังพองโตให้ดูเหนือกว่าจากความไว้วางใจของผู้คน

"ยินดีด้วยก็แล้วกันที่มีโอกาสได้ขึ้นมาอยู่แถวหน้าให้คุ้มกับที่เมื่อก่อนจะเหยียบย่ำคนอื่นมาแทบตายแต่ไม่ได้เป็นผู้นำประเทศ"

"หึ่!!"

สายตาเชือดเฉือนจ้องกันพักใหญ่กว่าจะแยกย้ายกันกลับไป

คาเยนนิ่งมาตลอดทางที่กลับบ้านมาลูกชายทั้งหกคงเบื่อจะอยู่รอนานจึงกลับไปก่อนแล้ว

ในหัวยังคิดวนเวียนถึงการได้รับมอบหมายให้ทำงานร่วมกับเซมิเพราะดันบังเอิญวิจัยไวรัสคลายกันทำวัคซีนคล้ายกันศึกษาเรื่องการถือกำเนิดในเด็กหลอดแก้วเหมือนกัน..

เราที่ชอบอะไรคล้ายกันไม่ต่างจากเมื่อก่อนต้องกลายมาเป็นศัตรูกันจนเข้าหน้ากันไม่ติดขนาดนี้เพราะความอิจฉาตัวเดียว

...

"ต้องทำงานด้วยกันกับหมอนั่นเหรอ?"

ซอมบี้ตัวพ่อกลับบ้านมาด้วยใบหน้าอ่อนล้า ผลจากการต้องเข้าร่วมประชุมกับเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออย่างเซมิไม่ต่างจากการทำสงครามประสาท

เมื่อก่อนว่าปั้นหน้าเก่งแล้วแต่ตอนนี้หมอนั่นทวีความน่ากลัวด้วยใบหน้านิ่งเฉย และฐานแฟนคลับมากมายที่คอยหนุนหลังอยู่

เมื่อคนเก่งประทะคนเหลี่ยมจัดก็ไม่ต่างกับมีเสือตัวผู้สองตัวอยู่ในถ้ำเดียวกัน

"อื้อ ต้องทำงานด้วยกัน ตอนนั้นเราไม่มีหลักฐานว่ามันอะไรเราบ้างแล้วบ้านเมืองก็วุ่นวานสุดๆ ตอนนี้บ้านเมืองสงบลงแล้วเพราะไม่ว่าเชื้อสายพันธุ์ไหนก็ต้องอยู่ด้วยกัน บ้านเมืองเริ่มเปลี่ยนไปใช้กฎเกณเดียวกัน ต้องทำตามอย่างเคร่งครัดด้วย "

"ห้ามทะเลาะกันเหรอครับ?"

วิเวียนรินน้ำเย็นเดินมายื่นให้คาเยนดื่ม ท่อนแขนใหญ่รวบร่างคุณแม่ลูกหกเข้ามากอดซุกหน้าลงกับท้องแบนราบหอมๆ เป็นการชาตแบตเตอรี่ที่ร่อยหรอจากการทำงานให้กลับมากระชุ่มกระชวยอีกครั้ง

"ลุงเห็นลูกๆ ของเซมิมั้ย?"

มือเรียวสวยลูบผมคนรักพลางถามขึ้นเพราะได้ยินลูกๆ เล่าให้ฟังว่าลูกบ้านนั้นก็ร้ายไม่แพ้พ่อ

"อื้อเห็นนะ หุ่นก้านท่าทางดีเลยทีเดียว อ้อมีคนนึงที่ตัวเล็กๆ น่ารัก ว่ากันว่าคนนี้แหละที่เป็นลูกรักเป็นผลงานชิ้นโบแดงของมัน"

คุณพ่อตัวโตจับเอวคุณแม่มานั่งคล่อมบนตัก ซุกหน้าลงบนซอกคอไม่ห่าง

"ลูกเราดูจะแค้นคนบ้านนั้นมาก"

มือเรียวสวยลูบหลังสามีอย่างปลอบประโลมแต่ร่างหนากลับอยากให้ปลอบด้วยอย่างอื่นจึงปลดกระดุมเสื้อคนรักออกพรมจูบไปทั่วแผ่นอกกว้างทั้งที้ยังพูดถึงครอบครัวศัตรู

''ยังไง..อย่าบอกนะว่าไปซนอะไรกันมา?"

ปลายลิ้นคุณพ่อลูกหกสาละวนกับยอดอกทั้งสองข้างพลางถามถึงแก้วตาดวงใจที่ห่ามไม่ต่างจากตนเอง

"อือออ ลุงจะทำตรงนี้เลยเหรอไม่อาบน้ำ.."

"มันเครียดเนี่ยอยากทำเลยค่อยอาบนะ"

คนเจ้าเล่ห์ผละจากยอดอกเนียนขึ้นมามองตาคนรักหวานเชื่อมอย่างออดอ้อน มือคู่หนาเข้ายึดก้อนกลมด้านหลังบีบคลึงผ่านเนื้อผ้าบ่งบอกความต้องการที่มีมากมายจนล้นปรี่

ใบหน้าเนียนใสของคุณแม่ส่ายไปมาเบาๆ ให้กับความขี้ออ้อนของคนตัวโตแต่เพราะรักจึงอยากทำให้รู้สึกดีขึ้น

ริมฝีปากบางค่อยๆ ก้มลงประทับสิ่งเดียวกันที่แหงนหน้ายิ้มรออย่างรู้ดีว่าคนรักจะตามใจ

ปากนุ่มๆ ของเมียรักบดคลึงเบียดอยู่ภายนอกพักหนึ่งก่อนจะยืดตัวคุกเข่าให้คนรักปลดกางเกงลูบไล้เรื่อนร่างสมส่วนด้วยแรงปรารถนา

ริมฝีปากร้อนระอุจากการประกบแนบสนิทขยี้ปากของอีกฝ่ายด้วยอวัยวะเดียวกันเเรงขึ้น แรงขึ้นลิ้นทั้งสองต่างพลิกตวัดกวาดโพรงปากชื้นเเฉะภายในของกันและกันคล้ายจะกลืนกินกันเข้าไป

อืมมมมม

เสียงพึงพอใจในลำคอในการจูบปลอบของเมียรักดังมาเป็นระลอกประสมกับอาการคัดแน่นของอวัยวะสืบพันธุ์กลางกายแต่เพียงไม่นานคนรู้ใจก็ยื่นมือมาปลดกางเกงปล่อยมันออกมรับแากาศภายนอก

''เมียพี่นี่รู้ใจไปหมดเลย"

ใบหน้าหล่อเหล่ของคุณพ่อผละออกจากจูบแสนหวานเอ่ยชมแม่ของลูกที่คว้าเครื่องเพศอันโตมาชักรูดขึ้นลงให้อย่างรูจังหวะจะโคน

''ก็ลุงมันขี้เอาใครจะไม่รู้กันเล่า"

ร่างขาวสว่างบนตักพูดขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำไม่กล้าสู้สายตาลามกที่เอาแต่มองเรือนร่างตนเองเเล้วพูดชมเสมอตั้งแต่กลับมาอยู่ด้วยกันก็ไม่เคยได้ยินคำด่าหรือการตะคอกเสียงดังแบบเมื่อก่อนอีกเลย

"วิเวียนจะขึ้นหรือให้พี่ทำ?"

คำถามตรงไปตรงมาของคนวัยห้าสิบกว่าปียิ่งทำให้คุณแม่รู้สึกว่าการพูดจาอ้อมค้อมคงไม่เกิดขึ้นกับเราอีกแล้วเมื่อคาเยนปากเบาบอกรักบอกความต้องการออกมาตรงๆ ไม่เว้นแม้แต่ตอนอยู่หน้าลูก

กอดจูบกันจนลูกหมั่นไส้มีอยู่จริง

"ลุงเหนื่อยนี่...ผมทำเอง"

คำตอบของคนรักทำคนตัวโตยิ้มกว้างคว้าปากเล็กๆ นั่นมาจ้วงจูบดูดปากเล็กจนเเดงฉ่ำ

คนตัวบางยันร่างหนาออกเพราะถ้าขืนยังจูบกันแบบนี้ต้องมีคนปากเปื่อยเเน่นอน

แขนเรียวคล้องคอคนพี่ข้างหนึ่งขยับขาขึ้นมานั่งยองคล่อมร่างหนา อีกมือหนึ่งคว้าท่อนลำคนพี่เขี่ยรูรักจนน้ำกามของทั้งคู่ไหลออกมารวมกันแท่งแข็งจึงถูกทะลวงเข้าไปลึกขึ้นๆ

วิเวียนยกแขนขึ้นมาคล้องคอคนรักทั้งสองข้างส่ายเอวคว้านรูเล็กให้ขยายรับความใหญ่โตโดยมีสองมือใหญ่ของคาเยนเกาะกุมสะโพกไม่ปล่อย

อึ้กกก!

ขาเรียวในท่านั่งยองกางออกกว้างกลืนกินแท่งร้อนจนสุดลำส่งเสียงระบายจากการจุกแน่นที่ท้องราวกับสิ่งนั้นดันลึกไปถึงลำไส้

"ไหวมั้ย?"

ใบหน้าหล่อเหลาของสามีตัวโตคลอเคลียไม่ห่างพรมจูบไปทั่วใบหน้าอย่างเอาใจ วิเวียนพยักหน้าหงึกหงักดวงตาปรือปรอยเพราะความเสียวเสียดเริ่มทำงานอีกครั้ง

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

ร่างบางกระดกสะโพกรูดแท่งร้อนออกจากรูรักเกือบหลุดแล้วกดลงมาจนสุดเน้นหนักติดต่อกันจนคาเยนกัดฟันบีบสะโพกนุ่มแน่น

ปึ่กกก ปึ่กกกก

ร่างทั้งสองสอดรับประสานกันรัวขึ้นแรงขึ้นภายในห้องร้อนระอุ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นเอวบางขย่มกลืนกินแท่งร้อนถี่ๆ เอวสอบด้านล่างกระดกสะโพกสวนเสยงัดหน้าท้องแบนราบให้นูนขึ้นบ่งบอกว่าสิ่งนั้นใหญ่ยาวแค่ไหน

อ๊ะ อ๊ะ อื้อ อื้มมมม

เสียงรางกระท่อนกระแท่นเพราะร่างที่กระเด้งกระดอนจนตัวโยนดังระงมเสื้อผ้าตามตัวหลุดรุ่ยรุ่งริ่งเขย่าเเรงไปตามเจ้าของช่างเป็นภาพที่เซ็กซี่ไม่น้อยในสายาพ่อของลูก

ร่างเล็กกางขากว้างเด้งเด้าเข้าหาลำรักไม่อิดออดใบหน้าเนียนใสเต็มไปด้วยแรงปรารถนาจนยากที่จะไม่สนองกลับ

พรึ่บบบ

อื๊ออออ ลุง ยะ ยืนทำไม

คนตัวโตกระเตงเมียรักขึ้นยืนแม้ท่อนลำจะอยู่ในตัวอีกคน วิเวียนผวากอดลำคอหนาแน่นเมื่อถูกยกขึ้นทั้งที่เด้งเด้ากันอยู่

พี่อยากอาบน้ำแล้ว

เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหูคนฟังได้แต่ขนลุกซู่เพราะรู้ว่ายังไงก็อาบไม่สะอาดถ้าไอ้นั่นยังกระแทกอยู่ในรูแล้วปล่อยน้ำกามออกมาเลอะเทอะขนาดนี้

อ๊าาาาา ซี้ดดดดดด

อืมมมมมมมม

ซ่าาาาาาาาา

....

คามิว: ไปยังวะ?

คามู: ไปแล้วไปในห้องน้ำแล้วเราออกไปกัน

วีว่า: บ้าจริงเลยสองตายายบ้านนี้จะขยันอะไรนักหนามีลูกตั้งหกคนแล้วนะ

คาเรน: มึงแอบเข้ามาในห้องเขาเองนะไอ้ควายรีบออกไปเร็ว!

วีโอเลต: พวกมึงกุมเป้าตัวงอกันทำไม?

ทุกคน: พวกกูปวดฉี่!!