บทที่ 39

การเดินทางที่แสนยาวไกลของหกหนุ่ม จากเรื่องหาคู่กลับกลายเป็นเรื่องการพจญภัยครั้งสำคัญในชีวิตไม่ต่างจากได้ท่องโลกโลกกว้างด้วยตนเอง

แทบทุกวันวิเวียนกับคาเยนมักจะได้รับโทรศัพท์จากลูกๆ ที่แย่งกันพูดว่าไปเจออะไรมา

บรรดาซอมบี้ตัวโตไม่ต่างจากเด็กอนุบาลอ้อนพ่อกับแม่ได้ทุกวัน พอเจออะไรแปลกใหม่ก็มักจะส่งไปให้ดู บางอย่างก็สวยงามแต่มีพิษ บางอย่างก็ดูธรรมดาแต่อร่อย ทำให้ระยะทางไม่เป็นอุปสรรคให้ครอบครัวยังคงอบอุ่นรักกันแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น

ทุกอย่างเเปลกใหม่ สนุกสนาน สมบุกสมบันไม่มีสักครั้งที่ทั้งหกแยกจากกัน

ความลำบากตลอดการเดินทางไม่ทำให้บรรดาพี่น้องทะเลาะกันแต่กลับทำให้รักและเข้าใจกันมากขึ้น

จนกระทั่งต้องเดินทางลงสู่ทิศใต้ที่ค่อนข้างลำบากไม่สามารถโทรหาพ่อแม่ได้บ่อยเช่นเคย

"นี่เราหาเมียจะทั่วประเทศแล้วนะมันไปหลบอยู่ไหนวะไอ้สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าเมียเนี่ยกูรู้สึกว่าตัวกูเริ่มจะเหี่ยวแห้งอ่อนแรงแล้วนะเว้ย! กูต้องการเมีย! กู อยาก มี เมียยยยย!!!"

วีว่าชักดิ้นชักงอราวกับเด็กน้อยบนรถที่แล่นลงสู่เมืองที่เต็มไปด้วยท้องทะเลเลาะริมหาดทรายไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดมาย

ผั่วะ!!!ๆๆๆๆๆ

เนื่องจากทำตัวปัญญาอ่อนจึงโดนโบกไปคนละทีสองทีด้วยความหมั่นเขี้ยว

"กูว่าเนื้อคู่เรายังไม่เกิดหรอกว่ะแต่...มึงดูนั่น พวกมึงว่าคุ้นไหม? ไอ้เตี้ยที่ใส่เสื้อยืดตัวเท่าบ้านไม่ใส่กางเกงวิ่งเล่นอยู่ริมทะเล"

วีโอเลตชี้มือไปที่หาดทรายสีขาวน้ำทะเลสีครามตัดกับท้องฟ้าสีสดใสมีร่างที่คุ้นหน้าคุ้นตาแม้จะเคยเจอกันแค่เพียงหนึ่งครั้งแต่กลับจำได้อย่างขึ้นใจโดยเฉพาะคามูที่เจอฤทธิ์เดชความน่ารักของลูกศัตรูตัวเล็กทำให้ขายหน้ามาแล้ว

คามู: มันใส่กางเกงในไอ้ควาย..นั่นมันลูกไอ้เพื่อนทรยศของพ่อนี่หว่า

คามิว: เออจริงสิเราลืมกันได้ยังไงว่าถิ่นมันอยู่ทางใต้!

คาเรน: ไอ้เหี้ยมาถึงก็เจอโจทย์เลยเหรอวะ!

วีว่า: กูว่าดีเรามัวแต่คิดเรื่องหาเมียจนลืมความแค้นไปได้ยังไงมึงดูสิว่ามันมากับใคร

วีโอเลต: ไอ้พวกชุดเดิมที่อยู่กับมันตอนไปประชุมนั่นแหละล้อมหน้าล้อมหลังยังกับไข่ในหิน

วีแก้น: พวกพี่มันสินะ

คามู: เราพักเรื่องหาเมียแล้วมาหาตีนกันสักหน่อยดีกว่าคันมากอยกากระทืบคนแคระ

คามิว: มึงแค้นอะไรมันเป็นการส่วนตัวหรือเปล่าคามูวันนั้นมีอะไรก็ไม่ยอมเล่า มันเหยียบเล็บขบมึงหรือไง

คามู: เรื่องของกู ไม่ต้องเสือก! เรามาสะกดรอยตามมันดีกว่า

วีว่า: เราปล้นบ้านมันดีมะดักตีหัวพ่อมันกัน~

คาเรน: มึงนี่มันไม่ฉลาดแล้วยังโง่อีกนี่ถิ่นมันนะเว้ย!!

คามิว: แต่กูเห็นด้วยนะ แค้นว่ะ มันยังไม่ได้รับผลกรรมที่ก่อไว้กับบ้านเราเลย กฎหมายพึ่งร่างมันยังไม่ถูกอนุมัติเรามาทำอะไรก่อนที่กฎหมายจะถูกตั้งเสร็จกันเถอะ~

ลุยยยยย!!!!

หลังจากเห็นร่างเล็กลูกของศัตรูในวันนั้นหกศรีพี่น้องต่างแอบซุ่มมองสะกดรอยตามคนตระกูลเรียวอยู่หลายต่อหลายวัน

บางครั้งก็ปลอมตัวเดินตามโดยที่ไม่มีใครสงสัย ทั้งที่ได้กลิ่นบางอย่างโชยมาเสมอตอนแอบเดินตามคนตัวเล็ก

แต่ความแค้นกลับบังตาจนลืมคิดไปว่าคนที่ตามอยู่ก็ได้กลิ่นคาวนั้นเหมือนกัน

"เป็นอะไรเซรุ?"

"ผมได้กลิ่นคาวอะไรไม่รู้จะว่าเหม็นก็ไม่เหม็นพักนี้ได้กลิ่นบ่อยขึ้นเมือนอยู่รอบตัวตลอดเลย"

"ของทะเลสดหรือเปล่าหิวเหรอไปหาอะไรกินกันดีมั้ย?"

"โอเคซื้อไปฝากพ่อด้วยพ่อชอบกินปลาดิบ"

...

(เหตุการณ์ต่อไปนี้อยุ่ในอีบุ๊กนะคะแม้จะคนละพาทแต่เชื่อมต่อกันบทสรุปก็อยู่ในอีบุ๊กจ้า)

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เพล้งงงงงงง!!

โครมมมมมมม!!

ตู้มมมมมมมม!!

ผั่วะ!!ๆๆๆๆๆ

'เห้ย โจรปล้น!'

พลั่กๆๆๆ ผั่วะๆๆๆๆๆ

'เกิดอะไรขึ้นๆๆๆ'

'มีคนกลุ่มหนึ่งบุกรุกเข้ามาครับมันเข้ามาทำร้ายคนของเราค้นห้องนั้นห้องนี้ทำลายข้าวของเหมือนจะมาปล้นครับ'

'มันถามหาคุณเซมิครับถามหาห้องคุณเซมิ'

'ไปดูห้องพ่อเร็ว!'

เสียงพูดคุยดังลั่นบ้านทั้งเสียงคนต่อยตีกันเสียงปืนดังมาจากทุกทิศจนนอนหลับต่อไม่ได้

'เสียงดังเอะอะอะไรกันเนี่ย? '

ร่างเล็กในชุดนอนลายสก๊อตเดินโผล่หัวฟูๆ หยีตาเล็กออกมาท่ามกลางหมอกควันบางอย่างที่ไม่ใช่ความหนาแน่นของเชื้อไวรัส

ผู้คนวิ่งพลุกพล่านไปมาในบริเวณบ้านพื้นที่กว้างขวางจัดเป้นสัดส่วน

แม้แต่บรรดาพี่ๆ ที่อยู่ห้องถัดไปก็พากันวิ่งหน้าตั้งด้วยชุดนอนถือปืนผาหน้าไม้จัดเต็ม

''พี่ๆๆ ถือปืนไปไหนกัน มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"

"เซรุเข้าห้องไปก่อนเดี๋ยวพวกพี่มาเล่าให้ฟัง"

เอ้า?? พี่ๆ วิ่งฉิวไปทางตึกที่พ่ออยู่แล้ว เซรุที่แปลว่าต้องรู้ทุกอย่างก่อนใครจึงคว้าปืนยาวสามศอก? วิ่งไปรวมกับพวกพี่ๆ ยังจุดมุ่งหมายเดียวกันในอาณาเขตที่พักของพ่อ

ผั่วะๆๆ!!!

โครมมมม!!!

ปังๆๆๆๆๆ

'มันอยู่นั่น ทางนั้น ทางโน้น!'

เซรุ

อะไรกันวะเนี่ยข้าวของเละเทะฝุ่นควันสีดำขาวถูกจุดขว้างเต็มไปหมดมีการต่อสู้กันดังสนั่นแทบทุกทิศทาง

นั่นหมายความว่า...คนร้ายมากันเป็นฝูงพวกมันน่าจะมีสิ่งที่ไม่เหมือนกันกับคนในบ้าน

ดวงตากลมโตขยายกว้างมองไกลทะลุหมอกควันโดยรอบเห็นพี่ชายของตนสู้กับคนโพกผ้าปิดหน้าปิดประมาณ...หกคนพวกมันคลุมผมปิดหน้าร่างกายสูงใหญ่พอๆ กับพวกพี่ แต่ฝีมือนั้นเหนือกว่ามากและดูเหมือนพวกมันจะเป็นต่อเพราะล้มพี่ๆ และคนงานในบ้านเกือบหมด

'เห้ยยยยย ไอ้โจรชั่ว!!'

ไอ้พวกโจรร้ายกำลังจะพังประตูเข้าไปในท่ีพักแสนรักของพ่อจึงตัดสินใจเดินย่องไปจ่อปืนขึ้นชี้หน้าหนึ่งโจรนิสัยไม่ดี คนตรงหน้ามีท่าผงะไปทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไร จะว่ากลัวปืนก็ไม่น่าจะใช่เพราะพี่คนอื่นก็ล้วนมีปืนด้วยกันทั้งสิ้น พวกมันกุมหัวสลัดหน้าหลายทีผมจึงสบโอกาศยกด้ามปืนขื้นหมายจะฟาดหัวมันให้สลบจะได้จับไปส่งตำรวจได้โดยไม่มีการสูญเสียเกิดขึ้น

ปึ่กกกก

ปืนยาวในมือเงื้อสุดแรงฟาดลงไปที่ร่างสูงหน้าประตูแต่หมอนั่นกลับคว้าเอาไว้ได้ทันมือมันใหญ่มากกำซะมิดด้าม

หมั่บบบ!

ปืนในมือถูกกระชากดึงอย่างแรงแต่มือเล็กของผมจับมันไว้แน่นทำให้ตัวปลิวไปกระเเทกกับแข็งของไอ้โจรตัวซี้ดเสยปลายคางไอ้โจรชั่วจนหน้าหงาย

ปึ่กกกก!

''ไอ้เตี้ยนี่!!''

มันสบถทั้งที่มีอาการเซดึงปืนยาวจากมือผมขว้างทิ้งได้ในที่สุดแล้วจับคอเสื้อชุดนอนหิ้วจนผมตัวลอยดิ้นแด่วๆ ค้างกลางอากาศเพราะตัวเล็กกว่ามันมาก

แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะพลิกกลับตาลปัดเมื่อจู่ๆ พวกมันก็อ่อนป้อแป้สู้พี่ชายไม่ได้

''ปล่อยน้องกูลงเดี๋ยวนี้นะไอ้ชั่ว พี่ชายคนโตตะโกนก้องที่เห็นน้องอยู่ในกำมือผู้บุกรุก''

''ไอ้เตี้ยเซรุเหรอ?''

''คามิวกูเป็นอะไรไม่รู้มันเบลอ จู่ๆ ก็มึนถ้าขืนยังเป็นแบบนี้เราโดนจับได้แน่ๆ กูว่าเราไม่น่าจะไหวถอยก่อนเถอะ''

คามูเดินเซเข้ามาหาพี่ชายทำให้คามิวมองน้องๆ ที่มีปฏิกริยาไม่ต่างกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ สัญญาณให้ถอยด้วยการจุดระเบิดควันสีแดงขึ้น

ปังงงงงงง!!!

ในป่า

''เห้ย? พวกเราออกมากันครบหรือยังวะนี่ก็ออกมาไกลบ้านมันมากแล้วพักตรวจดูพี่น้องหน่อยว่ามีใครบาดเจ็บมากหรือเปล่า?"

คามิววิ่งมาหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งโดยมีอีกหกคนตามมาสมทบ

''หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด''

''เอ๊ะ?''

วีว่านับบรรดาพี่น้องตนเองโดยใช้ไฟส่องสว่างไล่ไปที่สมาชิกทุกคนแต่ปรากฎว่ามีเกินมาหนึ่งคน

''นี่พี่เราจะตามจับพวกมันให้ได้เลยใช่มั้ยไอ้โจรชั่วพวกนั้น?''

ร่างเล็กสุดในกลุ่มย่อตัวลงหอบแฮ่กเอ่ยถามคนที่พากันวิ่งออกมาเพราะคิดว่าตามมาดักโจรแต่ดูเหมือนว่าจะวิ่งมาผิดกลุ่ม

''กูรู้แล้วว่าทำไมเกิน''

คาเรนปรายหางตามามองร่างเล็กกว่าใครที่คว้าผ้าขนหนูมาพันหน้าตนเองป้องกันควันคละคลุ้งด้านใน

''บ้านนี้มีลูกชายคนเล็กอยู่สินะ...มึงชื่ออะไร''

ร่างเล็กเบิกตาโพลงเมื่อโจรร้ายหันมาโดยไร้ผ้าปิดหน้า หน้าตาโหดเหี้ยมไม่เหมือนพี่ชายสักคนทำเอาขาเล็กก้าวถอยหลังมองซ้ายขวาหาทางหลบหนี

''ซวยแล้วตามโจรมา!!'' ปากเล็กๆ ขมุบขมิบกลับหลังหันเตรียมออกวิ่ง

หมั่บบบ!

'' มึงจะไปไหนไอ้ตัวดี''

วีแก้นน้องเล็กมือไวอยู่ท้ายสุดคว้าคอเสื้อชุดนอนยกร่างเล็กขึ้นได้อย่างง่ายดาย

ฟุดฟิดๆๆ

''เห้ย! กลิ่นนี้เลยที่จู่ๆ ก็โผล่มาทำกูมึนหัวจนโดนพวกมันต่อยไปหลายหมัด''

คามูเข้าใกล้ร่างเล็กถึงกับตาลอยไปชั่วขณะ น้องๆ จึงดึงออกมาแล้วยกผ้าพันหน้าให้หนาขึ้น

''พวกเราทุกคนได้กลิ่นไอ้หมอนี่เหมือนกันใช่มั้ยวะ?''

''เออ!''

''พ่อมันต้องสร้างมันขึ้นมาเล่นงานพวกเราแหงๆ กะจะใช้มันเป็นอาวุธอยู่แล้วสินะ หนอยไอ้เซมิ!''

พี่ใหญ่อย่างคามิวกัดฟันกรอดเดินมาตบหัวคนตัวเล็กเสียผมกระจุย

ผั่วะ!

''โอ้ย! ทำไมนิสัยแย่แบบนี้วะ มโนอะไรกัน แล้วมาเรียกคนอื่นไอ้นั่นไอ้นี่มารยาทน่ะมีมั้ย!!''

คนตัวเล็กปากเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มท่าทางเหมือนคุณหนูชี้หน้าด่าโจรตัวโตแม้จะถูกหิ้วลอยคว้างกลางอากาศก็ตาม

ผั่วะ!!!

มือใหญ่โตของตามูฟาดลงบนคอหอยคนตัวเล็กทำเอาเสียงโวยวายเงียบกริบไป

''เอ๊า! คามูมึงซัดมันทำไมแม่งสลบเลย''

''หนวกหูเดี๋ยวพวกมันตามเสียงมันมา มึงแบกมันกลับด้วยนะหรือจะผูกเชือกลากจูงเดินไปก็ได้''

พี่รองฝากน้องเล็กอย่างวีแก้นให้จัดการคนในอ้อมแขนที่ยังส่งกลิ่นคาวออกมาปั่นป่วนความรู้สึกภายใน อานุภาพของมันรุนแรงจนต้องให้คนอื่นรับหน้าที่ขนซากมาน้อยนี้ไปแทน

''กูนึกอะไรดีๆ ออกแล้ว ไอ้หมอนี่แหละที่มันต้องมาชดใช้แทนพ่อมันที่ทำกับพ่อแม่เรา''

คามิวหรี่ตามองร่างในอ้อมแขนวีแก้นแล้วยิ้มร้ายอย่างมีเลศนัย

''แล้วเราจะไปไหนกันดีถ้าเกิดไปบ้านยายพ่อมึงบ่นแน่''

'พ่อกูก็พ่อมึงไง ไหนๆ เราก็บอกว่าออกมาหาเมียไปฝากพ่อกับแม่เเล้วเราจะรีบกลับไปทำไม'

''มึงจะไปอยู่ไหน?''

''บ้านแม่มึงไง!''

''กูเบื่อพวกมึงว่ะเดี๋ยวพ่อมึงเดี๋ยวแม่มึงพูดเหมือนนออกมาคนละรูควายเอ๊ย!!''

เสียงทะเลาะกันเหมือนเด็กไม่รู้จักโตดังไปตลอดการเดินทาง....