บทที่ 38

คาเยนส่ายหัวขำในลำคอก่อนจะพูดคำถัดมาให้บรรดาลูกชายจอมห่ามหน้าแดงกันทั้งแถบ

อะไรเอ่ยบอกรักด้วยการไม่พูดคำว่ารัก....

(พ่อไง!!)

"ไม่ดีที่ไม่อยู่ตอนเมียคลอด อยากเห็นพวกนายตอนตัวเท่านิ้วก้อยคงจะน่ารักกว่านี้เยอะ"

"หู้ย~น่ารงน่ารักอะไรขนลุก!" วีว่าทำท่าลูบแขนแต่ก็ยิ้มกว้างออกมา

"พอเห็นพวกนายแข็งแรงโตเป็นหนุ่มปากดีได้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่า นี่มันดีเอ็นเอพ่อกับแม่มันชัดๆ"

"ตอนหนุ่มลุงห้าวเหรอ?"

คาเรนถามขึ้นบ้างเพราะพ่อนั้นดูใจเย็นเเละเย็นชาสุดขีด แต่กลับบอกว่าลูกนิสัยเหมือนตนทำให้ลูกๆ นึกภาพไม่ออกว่าตอนหนุ่มพ่อเป็นแบบไหน

"อืม~ อาจจะแบบนั้น คนทำแต่งานพ่อแม่ตายหมดเพื่อนน้อยไม่มีลูกเมียมันก็เลยขี้หงุดหงิดไปหน่อย"

"ตอนเจอเเม่แล้วนิสัยดีขึ้นมั้ย?" วีแก้นชอบฟังพ่อพูดถึงแม่จึงถามขึ้นมาอีก

"หึ หึ หึ ..เหมือนเดิม แม่พวกนายบ่นหนวกหูบ่อยๆ"

"กูรู้แล้วว่าไอ้คามิวเหมือนใคร?"

"เออกูก็รู้พวกเราแฝดหกนะเว้ย!"

ในระหว่างที่ทั้งหกทำท่าจะกัดกันคนเป็นพ่อมองนาฬิกาเห็นว่าดึกมากแล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินลูบหัวฝ่าลูกทั้งหกออกมาหน้าประตู พร้อมกับพูดด้วยใบหน้านิ่ง มองหน้าลูกทุกคนแล้วกลับออกไป

"พ่อรักพวกลูกนะ ถ้ามีอะไรก็อยากให้นึกถึงพ่อกับแม่เป็นคนเเรก นอนได้แล้ว"

ตึก ตึก ตึก

แอ้ดดด ปึ้ง

คามิว: ...หมอนั่นใครวะ

คามู: ทำไมกูรู้สึกว่าหัวใจกูเต้นแรงเหมือนมนุษย์

วีว่า: ไอ้ลุงขี้เก๊กนั่น...พ่อง

วีโอเลต: พ่องมึงไงเก็บ ๆ ๆ ของไปนอนกัน~

"ทำไมจู่ๆ พวกลูกถึงเริ่มผอมลงครับวิล?"

วันหนึ่งวิเวียนเดินเข้ามาถามเพื่อนสามีด้วยใบหน้าติดกังวลเพราะลูกมีอาการเปลี่ยนไป

"น่าจะถึงช่วงฤดูผสมพันธุ์จริงๆ แล้วนะวิเวียนร่างกายจะขับเมือกออกมามากขึ้นแค่ดื่มน้ำหรือให้สารทดแทนไม่เพียงพอแล้วหลานๆ ต้องเริ่มออกหาคู่"

วิลตอบด้วยประสบการณ์ที่มีจากการวิจัยคาเยนและซอมบี้มามากมายมาตลอดหลายปี

"เราพอจะช่วยพวกเขาเรื่องนี้ยังไงได้บ้างครับ?"

''หลานเหมือนนายกับคาเยนเขามีคู่ที่รับกลิ่นกันได้ เราไม่มีทางรู้เลยว่าเขาจะได้กลิ่นใคร"

"ผมควรทำยังไงดี?"

"ต้องปล่อยให้ลูกเติบโตด้วยตัวเองแล้วล่ะวิเวียน ถ้ายังทำใจห่างลูกไม่ได้ก็ลองพาพวกแกไปพบเจอผู้คนดูเผื่อเด็กๆ จะได้กลิ่นคู่ของเขา"

"ลูกจะออกเรือนแล้วมันเร็วจนน่าใจหายเลยนะครับ ผมยังรูสึกเหมือนพึ่งคลอดพวกแกออกมาเมื่อไม่กี่วันนี่เอง"

"สมัยนี้ก็แบบนี้แหละวิเวียน ทำใจให้สบายนะพี่ว่ามีคนกังวลหนักกว่านายอีก...นั่นน่ะอยู่ในห้องทำงานหน้าเครียดตลอดมันพึ่งได้เจอลูกไม่ถึงสามเดือนต้องจากกันอีกแล้วคงคิดถึงลูกน่าดู"

วิลพยักหน้าไปทางคาเยนที่ยืนมองจอวิวัฒนาการของซอมบี้นิ่งไม่ไปไหน คนตัวโตเป็นแบบนี้มาหลายวันตั้งแต่วิเวียนบอกว่าลูกเริ่มมีเมือกไหลออกมา

"ลุงน่ะรักลูกมากเลยครับเห็นเก๊กขรึมใส่กันตลอดแบบนั้นแต่พ่อลูกเขาโหยหากันมากผมสงสารพวกเขาชะมัด"

"ถ้าเจอคู่แล้วเด็กๆ น่าจะอยากมาสร้างเรือนหอใกล้พ่อแม่นี่แหละ ไอ้เด็กติดแม่พวกนี้มันไม่ไปไหนหรอก " วิลตบบ่าปลอบใจคุณแม่ลูกหกให้ชินกับการเป็นครอบครัวซอมบี้มากขึ้น

"นั่นสิครับ เด็กตัวโตๆ นั่นก็แค่...เด็กน้อยในสายตาของพ่อกับแม่เท่านั้น " วิเวียนนึกถึงลูกตัวโตทั้งหก แววตาเปล่งประกายความสุขออกมา

ลูกกำลังเติบโตพ่อแม่ก็เช่นกัน...

"แถวนี้ก็ดีนะเมืองกำลังปรับปรุงมีแต่ที่เหมาะๆ ถ้ามีเหลนตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นใกล้ๆ คงสดชื่นน่าดู"

"ผมเตรียมดูที่ไว้รับรองลูกสะใภ้กับหลานๆ แล้วล่ะครับ ก็ได้แต่หวังหวังว่าเราจะเข้ากันได้ดี"

"อย่าคิดมากเลยลูกสะใภ้นายต้องเป็นคนที่น่ารักมากแน่ๆ เจ้าหลานห่ามพวกนั้นมันแพ้ความน่ารัก"

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วผ่านมาทั้งความเรียบง่ายจำเจ...ความน่าเบื่อ...ความตื่นเต้น...ความกลัว ...ความรัก...ความเสียใจ...การพลัดพราก...เริ่มต้นใหม่

วนเวียนอยู่แบบนั้น

เพราะอนาคตไม่มีความแน่นอนจึงเลือกใช้ปัจจุบันกับคนที่รัก

การสืบพันธุ์ของครอบครัวซอมบี้เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อและดูแปลกประหลาดสำหรับคนอื่น แต่กับครอบครัวคาเยนและวิเวียนกลับกลายเป็นเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต

ถ้าใครได้ลองมาอยู่ในสถาณการณ์นี้จะเข้าใจว่าทำไมต้องต่อสู้เพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน

ครอบครัว...คำง่ายๆที่ซับซ้อนที่สุดในโลก

มันเข้าใจไม่ได้..มีองประกอบหลักไม่มากแต่ทำให้สมบูรณ์ได้ยาก แต่ทุกคนกลับต้องการมัน

ซอมบี้ก็เช่นกัน

ไม่ได้ต้องการสร้างอาณาจักรซอมบี้เพื่อไปสู้กับใคร ไม่อยากใช้ความได้เปรียบข่มเหงรังแกใคร แค่อยากมีครอบครัวที่มีความสุข

ก็เท่านั้น

....

''พวกผมไม่อยากไป"

เช้าวันหนึ่งที่แจ้งข่าวให้ลูกรู้ว่าถึงเวลาต้องออกเรือนพวกเด็กๆ มีสีหน้าไม่พอใจฉายชัดออกมาจนมีหนึ่งในนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนแข็ง

"ไม่ไปก็ตาย ไอ้เมือกที่ไหลออกมาจากตัวพวกนายจะมากขึ้นจนตัวแห้งเป็นผุยผงไม่มีอะไรเหลือไว้ให้เราดูต่างหน้าแม้แต่นิด"

คนเป็นพ่อพูดขึ้น สีหน้าท่าทางเย็นชาไม่บ่งบอกอารมณ์ยิ่งทำให้ลูกรู้สึกน้อยใจ

...แต่ใช่ว่าจะไม่มีคนเข้าใจ

วีแก้นและคาเรนเดินไปเก็บเสื้อผ้าเงียบๆ ไม่อยู่ถามหาเหตุผลใดๆ อีก เพราะแม่เคยเกริ่นมาตั้งแต่แรกว่าต้องออกเรือนถ้ามีเมือกคาวไหลออกมามากขึ้น

มันก็แค่ได้เวลาที่ต้องออกเดินทางสู่โลกกว้างโดยไม่มีพ่อแม่...

ที่หมายถึงเรากำลังโตเป็นผู้ใหญ่

"เลิกทำหน้าบูดเป็นตูดสักทีได้ไหมคามิวมึงไม่ได้ไปคนเดียวนะ " คามูขับรถอยู่ยื่นมือใหญ่โตมาตบบ่าพี่ชายขี้หงุดหงิดที่นั่งข้างตนในขณะที่ขับรถไปเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่ขึ้นทิศเหนือเป็นที่แรก

"กูยังอยากอยู่กับเขา" พี่ใหญ่นั่งข้างคนขับเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างทอดสายตาเหม่อมองไปไกลแสนไกล

"ใคร.. พ่อน่ะเหรอ?" คาเรนถามขึ้น

"...เออ!" คามิวยอมรับออกมาตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม

"ทำไมตอนอออกมามึงไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ ทำไมไม่บอกว่าหนูรักพ่อละวะ?"

วีว่าล้อพี่ชายพร้อมทำท่าปะกอบด้วยการกอดกับคนข้างๆ อย่างวีโอเลต เอาหัวถูไถบ่ากว้างจนถูกผลักออกด้วยสีหน้าขยะแขยง

"หนูที่หน้ามึงเหรอกวนตีน!" คามิวยื่นมือมาผลักหัววีว่าอีกคนจนหัวแทบหลุด

"เกรี้ยวกราดตลอดไอ้พี่ใหญ่ คิดมากนะมึง ถ้าคิดถึงพ่อกับแม่ก็รีบหาเมียแล้วกลับมาหาพ่อกับแม่ก็แค่นั้น คิดเยอะ คิดแยะ คิดมากเป็นคนแก่"

"เออ! กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าหน้าเมียมึงจะเป็นแบบไหน เมียใครจะสวยกว่า เมียใครจะเข้ากับพ่อแม่เราได้ดีกว่า แล้วก็กูอยากรู้ว่าใครจะมารักคนนิสัยเสียอย่างไอ้คามิวได้''

"สาระแนไปหาของมึงให้มันดีๆ เถอะ ถ้าเมียใครมาลามปามพ่อแม่กูนะกูจะตบบ้องหูทั้งผัวทั้งเมียเลย!"

"จ้า จ้า พ่อคนโหดแห่งมหานครซอมบี้~"

รถครอบครัวคันโตดังลั่นไปตลอดทางหนทางข้างหน้าที่ไม่รู้ต้องเจอกับอะไรมันทั้งตื่นเต้นและแอบเคว้งคว้างแม้จะมาด้วยกันทั้งหกคนแต่ไม่มีพ่อกับอยู่...เหมือนขาดบางสิ่งบางอย่างไป