All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 11 - Chapter 20

“งานไม่หนีท่านพ่อไปไหนหรอกเจ้าค่ะ วางไว้พรุ่งนี้ก็ยังอยู่ที่เดิม ลุงเป่าเป็นเสมียนให้ท่านตั้งแต่หนุ่มยันแก่ อายุมากแล้วแต่ยังแข็งแรงเพราะเข้านอนแต่หัวค่ำ ท่านต้องเอาอย่างลุงเป่า ตื่นตอนเช้ามาสดชื่น ตรวจงานได้เร็วกว่าตอนอ่อนเพลียแน่นอนเจ้าค่ะ เมื่อเย็นป้าหยวนหอบขิงมาฝาก ข้าจะต้มน้ำขิงร้อนๆ ให้ทานแต่เช้า ท่านพ่อต้องถนอมตัวเอง จะได้อยู่ดุข้าไปนานๆ นะเจ้าคะ”                นางพูดฉอดๆ ไม่เว้นวรรคให้บิดาเถียง                “เฮ้อ อีกหน่อยเจ้าก็ต้องออกเรือน จะมัวทำตัวเป็นเด็กๆ ไม่ได้อีกแล้ว พ่อตั้งใจว่าฤดูใบไม้ผลิจะเริ่มหาคู่ครองให้เจ้าจริงๆ จังๆ เสียที เจ้าเองจะได้ทำตัวเรียบร้อยเหมือนอย่างผิงผิงบ้าง”อู๋ซานเหนียงแอบย่นคิ้วขณะประคองบิดาไปที่เตียง จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย และหันไปเก็บโต๊ะเขียนหนังสือของบิดา ก่อนจะกลับห้องนอนของตัวเอง ไม่เข้าใจตรรกะที่ว่าหากมีคู่หมั้นคู่หมายแล้วทุกอย่างจะดีเอง มันไม่เ

แคว้นเหลียนอันอุดมสมบูรณ์แห่งนี้มั่งคั่งจากการขายพืชพรรณธัญญาหารและขุดเหมืองสินแร่ แต่ทว่าภาวะสงครามหนักหน่วง องค์ชายเอี้ยนเซินบุกตียึดครองเมืองหน้าด่านเข้ามาและยึดครองพื้นที่อันอุดมสมบูรณ์ไปเกือบหนึ่งในสาม แคว้นหลี่ที่เหมือนจะเป็นมิตรดีก็มีแต่จะหาช่องเอาเปรียบ ฐานะของแคว้นเหลียนจึงเริ่มสั่นคลอนหนัก นับถอยหลังรอเวลาล่มสลาย เหลียนอ๋องจึงจำต้องใช้พระธิดาเป็นหมากล่อหากเป็นคนอื่นก็อาจจะคิดว่าเหลียนอ๋องต้องการจะยื้อเวลาชั่วคราว แต่สำหรับเหลียนอ๋อง ทรงคิดไกลไปกว่านั้น“ปล่อยให้สองแคว้นนั่นตีกันให้บอบช้ำ แล้วข้าจะฉวยโอกาสฮุบแผ่นดินทั้งหมดให้ได้”“ลูกจะช่วยเสด็จพ่อเองเพคะ หวังว่านางเด็กชั้นต่ำคนนั้นจะทำประโยชน์ได้จริง” แผนการมักใหญ่ใฝ่สูงของเสด็จพ่อ นางพอจะมองออกหลายส่วน องค์หญิงเหวินเฉิงจึงให้อาหารนกแก้วอย่างสบายอารมณ์ ผิวปากหยอกล้อสนุกสนาน“เด็กนั่นจะต้องทำสำเร็จ... เสด็จพ่อก็จะได้ครองแผ่นดินทั้งหมด ส่วนลูกก็จะแต่งกับท่านแม่ทัพหยวนซื่อ ถ้าพลาด... เราก็ยังปัดสวะให้พ้นตัวได้ว่าไม่รู้ไม่เห็น”เหวินเฉิงกำลังอยู่ในห้วงหลงใ

บทที่ 5 เจ้าสาวผู้สูงศักดิ์ ตกมืด...โคมประทีปตามมุมตำหนักต่างๆ ภายในเขตราชวังสว่างเรืองรอง พระจันทร์ลอยเด่นส่องสกาวบนฟากฟ้า อู๋ซานเหนียงถูกพาตัวไปกักขังในตำหนักเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีการเฝ้าเวรยามแน่นหนาชนิดที่ว่าเข้าได้แต่ออกไม่ได้ อู๋ซานเหนียงผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอย่างเชื้อพระวงศ์ ชุดผ้าไหมงามแวววาวเป็นประกายยาวลากพื้นกับเครื่องประดับผมทำจากทองคำกลายเป็นโซ่ตรวนล่ามนางไว้สิ่งที่นักโทษอย่างนางต้องทำคือ ฝึกหัดกิริยามารยาทและฝึกทำท่าทางให้เหมือนองค์หญิงเหวินเฉิงมากที่สุดเบื้องหน้าหญิงสาวคือโต๊ะยาววางอาหารชั้นเลิศมากมายละลานตา มีชามทองคำใบใหญ่ตั้งตรงกลาง รายล้อมด้วยเป็ดตุ๋นรังนก หม้อไฟทะเล ไก่ตอนนึ่ง เนื้อกวางผัด น้ำแดงใส่ลิ้นจี่และเหล้ารสหวาน อู๋ซานเหนียงไม่เคยเห็นอาหารที่ตกแต่งอย่างวิจิตรส่งกลิ่นหอมหวนเช่นนี้มาก่อน แต่เวลานี้นางกินอะไรไม่ลง ทำได้เพียงเขี่ยอาหารในจานไปมาเท่านั้น“เชิญเพคะองค์หญิง เนื้อลูกวัวตุ๋น ของโปรดขององค์หญิงอย่างไรเล่าเพคะ”“ข้าไม่กินเนื้อวัว”

หญิงสาวแหงนหน้ามองประตูและกำแพงวังสูงตระหง่าน ถึงจะเป็นเพียงแค่ตัวแทนชั่วคราว แต่หากไม่ระวัง... ที่นี่จะเป็นสถานที่ตายของนาง                ท่านพ่อจ๋า ท่านแม่จ๋า...                อู๋ซานเหนียงกำลังรู้สึกมวนท้อง พยายามควบคุมสมองอันปั่นป่วนและความตื่นกลัวที่ซึมเซาะตามเส้นเลือดให้ได้ รวบรวมสติเข้าไว้ขณะก้าวลงจากรถม้าด้วยกิริยาที่เชื่อมั่นว่าจะดูสง่างามที่สุด ในใจท่องซ้ำไปซ้ำมาว่าข้าคือองค์หญิงเหวินเฉิง องค์หญิงแห่งแคว้นเหลียนผู้เดินทางมาอภิเษกกับชายหนุ่มที่หญิงสาวทั่วหล้าเฝ้าคะนึงหา มีสินเดิมที่ติดตัวมาและสินสอดที่ได้รับจำนวนมหาศาลบรรยากาศภายในเมืองเจียนหยางไม่ใหญ่โตอย่างที่คิด ไม่มีคำอวยพร ไม่มีป้ายโคมหรือเสียงประทัดอะไรมากมาย จัดขึ้นแค่พอเป็นพิธี แต่คนในเมืองหลวงต่างแห่แหนมาดูขบวนเสด็จที่หน้าวังกันเนืองแน่น พวกเขาต่างหัวเราะเยาะและเรียกเจ้าสาวจากแคว้นเหลียนว่า ‘ค่าชดใช้สงครามจากเหลียนอ๋อง’อู๋ซ

เขาตรงไปหาน้องสาว  พูดคุยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันพอๆ กับใบหน้าคมคายของเขา ทุ้มต่ำและไพเราะราวกับเสียงดนตรี อู๋ซานเหนียงนิ่งงัน จดจำทุกรายละเอียด แต่ความเย็นชาไม่แยแสที่สะท้อนออกมานั้นทำให้นางรู้สึกสมเพชตัวเอง ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด“คนที่มีความรับผิดชอบที่สุดก็คือพี่ใหญ่ ข้านึกแล้วว่าพี่ใหญ่ต้องมา... พี่รอง พี่สาม... จ่ายมาซะดีๆ”องค์หญิงหย่งอานแบมือ สององค์ชายที่กำลังดวลเหล้ากันครึกครื้นก็วางจอกลงราวกับเหล้าเปรี้ยว องค์ชายสามเอี้ยนซื่อจิ้นเพิ่งจะได้คันเกาทัณฑ์ชั้นยอดเป็นของบรรณาการ เขายังไม่ทันได้ลองยิงเลยสักครั้ง น้องสาวก็โฉบไปเสียแล้ว ส่วนองค์ชายรองเอี้ยนซ่านฉีพนันม้าสีเทาขนเป็นมันเงาไว้ เขาทั้งรักทั้งถนอมถึงขนาดแปรงขนให้ด้วยตัวเอง จู่ๆ น้องสาวตัวดีก็มาโฉบไปเช่นกันเอี้ยนเซินนั่งลงที่โต๊ะจัดเลี้ยงของตนเอง ชูจอกเหล้าขึ้นและเอ่ยอะไรสักอย่างกับขุนนางแคว้นเหลียนที่มาในฐานะทูต หูของนางได้ยินแว่วๆ เกี่ยวกับเรื่องข้อตกลง เสบียง ชายแดน... วนเวียนแต่เรื่องสงคราม ไม่ได้พูดถึงการอภิเษกครั้งนี้เลยสักนิด ไร้ตัวตนสิ้นดีชีวิตลูกผู้หญิงแต่งงานได