Lahat ng Kabanata ng เพียงใจเว้าวอนรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

พลอยชมพูหยุดชะงัก ความอัปยศที่ถูกตอกย้ำซ้ำ ๆ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างไร้ซึ่งความกลัว แววตาที่เคยอ่อนไหวบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอ"ใช่ค่ะ! ฉันอาจจะไม่มีศักดิ์ศรีเหลือพอในสายตาคุณ" เธอเค้นเสียงตอบออกไปอย่างยากลำบาก "แต่ฉันจะหาเงินด้วยวิธีไหน มันก็เรื่องของฉัน! ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ...ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉัน!"ปรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่จ้องมองมานั้นวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงกว่าเดิม เขาขยับก้าวเข้าหาเธออีกครั้งจนแผ่นหลังของพลอยชมพูชนเข้ากับเสาไฟริมทางอย่างเลี่ยงไม่ได้"หึ...ปากเก่งดีนี่พลอยชมพู" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สั่นพร่าของเธอ "ในเมื่อคุณยอมรับออกมาเองว่าไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่แล้ว และเงินมันสำคัญกับคุณมากขนาดนั้น..."ปรินทร์กระตุกยิ้มเหยียดหยามที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนคมมีดกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอ"งั้นคืนนี้ไปต่อกับผมสิ...ในเมื่อรับงานเพื่อนผมได้ กะอีแค่รับงานอดีตผัวเก่าอย่างผม มันคงไม่ยากลำบากใจนักหรอก

ในขณะที่ริมฝีปากกำลังขับเคี่ยวกันอย่างเร่าร้อน นิ้วร้อนระอุของเขาก็ยังคงทำหน้าที่รุกรานอยู่ภายในอย่างเต็มที่ ปรินทร์เร่งจังหวะการขยับปลายนิ้วเข้าออกอย่างรวดเร็วและดุดัน เน้นย้ำเข้าหาจุดกระสันครั้งแล้วครั้งเล่าจนพลอยชมพูตัวเกร็งกระตุก มือบางที่จิกไหล่เขาเปลี่ยนมาเป็นกอดรัดรอบคอแกร่งไว้แน่นเพื่อหาที่พึ่งพิง"อื้อออ...คุณน่าน"สัญชาตญาณความต้องการภายในกายของพลอยชมพูกำลังทำงานอย่างรุนแรงจนเกินจะต้านทาน ร่างกายของเธอเบียดกระแซะเข้าหาปลายนิ้วร้ายอย่างลืมอาย ช่องทางรักบีบรัดปลายนิ้วของเขาเป็นจังหวะถี่รัวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ปรินทร์รับรู้ได้ถึงความพร้อมนั้นเป็นอย่างดี เขาจึงยิ่งเร่งจังหวะนิ้วเข้าออกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง บดขยี้เน้นย้ำจนร่างบางสั่นคลอนไปทั้งร่าง"อ๊ะ... อ๊าาา!"พลอยชมพูเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัวเร็ว ก่อนที่ร่างกายจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเมื่อถึงฝั่งฝันในที่สุด ผนังนุ่มบีบรัดนิ้วเรียวยาวของเขาเอาไว้แน่นหนึบเพื่อตักตวงความสุขสม น้ำหวานแห่งความรัญจวนไหลทะลักออกมาจนเปียกชุ่มชโลมเต็มนิ้วและง่ามมือของชายหนุ่มปรินทร์แช่นิ้วค้างไว้ในความคับแน่นที่ยังคงตอดรัดซ้ำ ๆ เขามอ

หลังจัดการทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเสร็จ พลอยชมพูอยู่ในชุดที่ใส่มาเมื่อคืนนี้ เธอก็เดินเลี่ยงออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางที่ยังดูขัดเขินอยู่ไม่น้อย ความทรงจำเมื่อคืนตอนที่เขาจงใจใช้ฝักบัวฉีดน้ำรดจนเธอตัวเปียกโชกเพื่อหาเรื่องรังแกยังคงติดตา แต่โชคดีที่ห้องชุดของเขามีเครื่องซักผ้าและเครื่องอบครบครัน เธอจึงไม่ต้องทนใส่เสื้อผ้าชื้น ๆ กลับบ้านทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูกจนท้องเจ้ากรรมดันเผลอร้องประท้วงออกมาเบา ๆ พลอยชมพูเดินตามกลิ่นนั้นไปจนถึงห้องครัว และพบว่า ปรินทร์นั่งรออยู่ก่อนแล้วบนโต๊ะมีถ้วยข้าวต้มกุ้ง ที่ควันกรุ่นโชยขึ้นมาแสดงว่าเขาเพิ่งจะทำเสร็จใหม่ ๆ วางเตรียมไว้ให้เธอ ส่วนตัวเขานั้นมีเพียงแก้วกาแฟวางอยู่ข้างกาย บ่งบอกว่าเขาจัดการมื้อเช้าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว"ออกมาแล้วเหรอ มากินข้าวก่อนสิ ผมทำข้าวต้มไว้ให้" ปรินทร์เอ่ยเสียงเรียบพลางบุ้ยปากไปทางถ้วยข้าวต้มที่เขาวางไว้ฝั่งตรงข้าม "ไม่เป็นไรค่ะ... ฉันจะกลับแล้ว"พลอยชมพูตอบปฏิเสธทันควันโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา เธอพยายามจะก้าวเดินผ่านโต๊ะอาหารไปเพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูห้อง ทว่าคำพูดที่ราบเรี

"เขาจะเป็นใครมันไม่สำคัญหรอกค่ะ" พลอยชมพูตอบกลับเสียงเรียบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วาวโรจน์ของเขาอย่างไม่ลดละ "ทำไมคะ คุณน่านคิดว่าตัวเองรวยอยู่แค่คนเดียวเหรอคะ หรือคิดว่ามีแค่เงินของคุณเท่านั้นที่ซื้อพลอยได้"คำพูดตอกย้ำเรื่องเงินทำเอาชายกนุ่มหัวเราะห้วนสั้นในลำคอ เป็นเสียงหัวใจที่เต็มไปด้วยความดุดันและสมเพชในคราวเดียวกัน เขากดน้ำหนักตัวทับลงมาจนร่างบางแทบจะฝังไปกับที่นอน"หึ... สงสัยไอ้หมอนั่นมันคงจะให้คุณเยอะมากจริง ๆ สินะ พลอยชมพู" เขาแค่นเสียงพร่าชิดริมฝีปากเธอ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเหยียดหยาม "มันให้คุณเท่าไหร่กันเชียว คุณถึงได้มีหน้ามาต่อกรกับผม กล้าปีกกล้าขาแข็งสะบัดตัวหนีจากเตียงผม"เขาบีบคางมนบังคับให้เธอสบตาพยศนั้นไว้นิ่ง ๆ"ในเมื่อมันให้คุณมาเยอะจนคุณกล้าลองดีกับผมขนาดนี้ งั้นผมก็จะทำให้คุณรู้...ว่าต่อให้มันจะรวยล้นฟ้ามาจากไหน แต่มันก็ไม่มีวันลบรอยที่ผมทิ้งไว้บนตัวคุณได้หรอก! ถ้าผมไม่อนุญาตให้คุณไป คุณก็อย่าหวังว่าจะได้ไปจากผม!"สิ้นคำราม ปรินทร์ก็บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ เป็นจูบที่เต็มไปด้วยโทสะและการประกาศความเป็นเจ้าของ เขาจงใจรุกรานเพื่อลบภาพชายคนอื่นออ

ไฟแค้นที่คุอยู่ในอกของปรินทร์ดูจะแปรเปลี่ยนเป็นไฟเสน่หาที่ร้อนแรงยิ่งกว่า ร่างสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือร่างบางที่บัดนี้ไร้ซึ่งสิ่งพรางกาย ผิวพรรณนวลเนียนที่เพิ่งผ่านการชำระล้างมายังคงหลงเหลือกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พุ่งพล่านริมฝีปากร้อนผ่าวของปรินทร์ซุกไซร้ไปตามซอกคอระหง เขาขบเม้มเบา ๆ อย่างย่ามใจเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่พลอยชมพูที่ตั้งท่าจะขัดขืนในตอนแรกกลับเริ่มโอนอ่อน แข้งขาที่เคยเกร็งเริ่มไร้เรี่ยวแรง อารมณ์ที่ถูกเขาปลุกปั่นอย่างชั้นเชิงทำให้เธอเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสอันจาบจ้วงนั้น มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างในจังหวะที่บรรยากาศกำลังขยับเข้าสู่ความเร่าร้อนจนถึงขีดสุดนั่นเอง...ครืด... ครืด... ครืด...เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังขัดจังหวะความเงียบ แต่มันกลับไม่ได้ส่งผลต่อคนตัวโตที่กำลังมัวเมาอยู่กับความหอมหวานตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ปรินทร์ยังคงซุกไซร้ริมฝีปากไปตามซอกคอและลาดไหล่ของร่างบางอย่างหิวกระหาย โทรศัพท์ยังคงสั่นอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด จนในที่สุดพลอยชม