Lahat ng Kabanata ng เพียงใจเว้าวอนรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

ณ โรงพยาบาลรัฐบาลขนาดใหญ่ใจกลางเมือง บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ เสียงประกาศเรียกหมายเลขคิวสลับกับเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กดังระงมไปทั่วโถงทางเดินพลอยชมพูในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ นั่งอยู่ข้างมุกดาวันนี้หญิงสาวลางานเพื่อพาน้องสาวมาตรวจตามที่หมอนัดและติดตามอาการโรคหัวใจและหอบหืด พลอยชมพูถอนหายใจแผ่วเบาพลางก้มลงมองใบนัดในมือ ตัวเลขคิวของมุกดายังอีกไกลนักเมื่อเทียบกับจำนวนผู้คนที่นั่งเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แม้วันนี้น้องสาวจะไม่มีอาการกำเริบและมาเพียงเพื่อตรวจตามรอบปกติ แต่สภาพแวดล้อมที่แออัดแบบนี้ก็ทำให้คนเป็นพี่สาวอดกังวลไม่ได้"รอนานหน่อยนะมุก...ถ้าพี่มีเงินเยอะ ๆ ก็คงจะดีกว่านี้" พลอยชมพูพึมพำ น้ำเสียงเจือความเศร้าที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้าเรามีเงิน พี่คงพามุกไปโรงพยาบาลเอกชนดี ๆ ไม่ต้องมานั่งเบียดกับคนเยอะ ๆ แบบนี้ มุกจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"มุกดาเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว ด้วยความเข้าใจ เธอเอื้อมมือบางไปกุมมือของพี่สาวไว้แล้วบีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ"พี่พลอยพูดอะไรแบบนั้นคะ โรงพยาบาลรัฐก็ดีแล้วค่ะ หมอก็เก่งเหมือนกัน" มุกดายิ้มกว้างเพื่อยืน

ปรินทร์ก้าวออกจากห้องครัวตามคำสั่งแต่โดยดี เขาเดินกลับมาที่โต๊ะไม้ตัวยาวที่มุกดานั่งทำการบ้านอยู่ ชายหนุ่มขยับเก้าอี้ลงนั่งฝั่งตรงข้ามพลางลอบมองแผ่นหลังของคนในครัวผ่านช่องประตูด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับกองสมุดของเด็กสาวตรงหน้าเพื่อฆ่าเวลาเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ปรุงสุกใหม่ ๆ ก็โชยมาชวนให้ท้องร้อง "มุก! มาช่วยพี่ยกแกงออกไปหน่อย เสร็จหมดแล้วจ้า""ค่ะพี่พลอย!" มุกดารีบกุลีกุจอวางปากกาแล้ววิ่งเข้าครัวไปช่วยพี่สาวทันทีไม่กี่อึดใจ ทั้งสองพี่น้องก็ช่วยกันลำเลียงกับข้าวหน้าตาน่าทานออกมาวางเรียงรายบนโต๊ะ มีทั้งแกงส้มชะอมกุ้ง ไข่เจียว และผัดผักรวมมิตร พลอยชมพูเดินถือโถข้าวตามออกมาเป็นคนสุดท้าย เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นปรินทร์นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางสงบนิ่งผิดกับคนขี้แกล้งในครัวเมื่อครู่ลิบลับ"เดี๋ยวพี่ช่วยตักข้าวให้" ปรินทร์หยิบทัพพีมาจัดการตักข้าวสวยใส่จานให้ทุกคนอย่างคล่องแคล่วบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น มุกดาเล่าเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนให้ฟังอย่างออกรส ขณะที่ปรินทร์ก็คอยตักกับข้าวให้พลอยชมพูเป็นระยะโดยที่เธอไม่ทันตั้งต

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที ประเสริฐพยายามมองหาทางทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ เขาจึงหันไปถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด"เอ้อ... แล้วนี่ตาเหนือยังไม่กลับมาอีกเหรอคุณหญิง""ก็คงอยู่ที่โรงพยาบาลนั่นแหละค่ะ" คุณหญิงมณฑาตอบเสียงสะบัด "รายนั้นก็อีกคน...อยู่โรงพยาบาลเอกชนดี ๆ ไม่ชอบ ไม่รู้คิดยังไงถึงได้ดั้นด้นทำเรื่องย้ายไปอยู่โรงพยาบาลรัฐ! งานหนักจนแทบจะไม่มีเวลากลับบ้าน"ท่านหยุดหายใจทิ้งช่วงนิดหนึ่ง ก่อนจะตวัดสายตาจิกกัดมาที่พลอยชมพูที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่อีกครั้ง"คนบ้านนี้เป็นอะไรกันไปหมดก็ไม่รู้ คนหนึ่งก็บ้างานจนไม่มีเวลาลืมหูลืมตา ส่วนอีกคน...ก็ว่างจัดจนคว้าเอาอะไรที่มันไม่คู่ควรเข้ามาในบ้าน!"คำพูดเหน็บแนมที่โยงกลับมาด่าพลอยชมพูหน้าตาเฉย ทำเอาปรินทร์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับขบกรามจนเป็นสันนูน เขาบีบมือพลอยชมพูที่สั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะแน่นขึ้นเพื่อส่งผ่านกำลังใจ ในขณะที่พลอยชมพูได้แต่เม้มปากแน่น พยายามสะกดกั้นหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้บรรยากาศในครอบครัวของคนรักต้อง

คุณหญิงมณฑาขยับตัวเข้าใกล้พลอยชมพูอีกนิด สายตาจ้องเขม็งราวกับจะมองทะลุเข้าไปในหัวใจที่กำลังแหลกสลาย "ความรักของเธอมันกินไม่ได้ และมันก็ช่วยเชิดหน้าชูตาให้ลูกชายฉันในแวดวงธุรกิจไม่ได้เหมือนกัน! ถ้าเธอรักเขาจริงอย่างที่ปากว่า... เธอก็ควรจะสำนึกได้เสียทีว่า โอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เธอจะมอบให้เขาได้ คือการไสหัวออกไปจากชีวิตเขาซะ!""แต่เรารักกันนะคะคุณหญิง" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าทว่าหนักแน่นในความรู้สึก "คุณน่านรักหนู และหนูก็รักเขามาก"คำว่า 'รัก' ที่กลั่นออกมาจากใจจริงของหญิงสาว กลับทำให้คุณหญิงมณฑาแค่นหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชในความอ่อนต่อโลกของคนเบื้องหน้า"รักกันงั้นเหรอ" คุณหญิงมณฑาทวนคำด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามพลาง "แล้วไอ้ความรักโง่ ๆ ของเธอน่ะ มันช่วยเชิดหน้าชูตาลูกชายฉันในสังคมได้หรือเปล่า! มันช่วยส่งเสริมเรื่องการงาน หรือช่วยประคองภาพลักษณ์บริษัทของเขาให้ดูดีขึ้นมาได้บ้างไหม!"พลอยชมพูสะอึกจนตัวโยน หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มจนพร่ามัวไปหมด คำพูดของผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าเปรียบเสมือนพายุที่พัดเอาความมั่นใจเพียงน้อยนิดของเธอให้กระจัดกระจายไม่เหลือช

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป บรรยากาศภายในบ้านหลังเล็กมุกดานั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะอาหารไม้ตัวเก่า พลางชะเง้อมองไปทางประตูบ้านเป็นระยะ แสงไฟสลัวจากหน้าบ้านส่องให้เห็นเงาของร่างบางที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนแรง พลอยชมพูฝืนยิ้มกว้างเมื่อเห็นน้องสาวนั่งรออยู่"มุก...วันนี้พี่ซื้อบัวลอยเจ้าโปรดที่เราชอบมาฝากด้วยนะ" พลอยชมพูชูถุงขนมในมือขึ้น พยายามทำน้ำเสียงให้ร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้"ขอบคุณค่ะพี่พลอย" มุกดายิ้มรับพลางลุกขึ้นมาช่วยรับของ เธอมองสำรวจใบหน้าพี่สาวที่ช่วงนี้ดูซูบเซียวลงไปมาก แม้พี่สาวจะพยายามหัวเราะหรือชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับหม่นแสงและเต็มไปด้วยความโศกเศร้ามุกดาพยายามมองลอดผ่านประตูออกไปที่หน้าบ้านเหมือนทุกวันที่ผ่านมา เธอชินกับการเห็นรถคันหรูของปรินทร์มาจอดเทียบส่งพี่สาว พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่เขามีให้กันเสมอ แต่หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่าน เธอเห็นพี่สาวของเธอกลับคนเดียวมาตลอด"พี่พลอยคะ..." มุกดาตัดสินใจถามออกมาในที่สุดขณะที่กำลังแกะถุงบัวลอย "ช่วงนี้พี่น่านเขางานยุ่งมากเลยเหรอคะ ทำไมพักนี้พี่น่านไม่เห็นมาส่งพี่พลอยเลย"มือที่กำลังหยิบช้อนของพลอยชมพูชะงักกึก ความรู้สึก